กรกฎาคม ๒๕๓๑ : หน้า 100/124

ตกลงกับบิดาเรียบร้อยแล้วเขาจะพาข้าเจ้าไปอยู่บ้าน อย่างสมเกียรติ ข้าเจ้าเห็นใจเขา และพักอยู่โรงแรม ตามคำแนะนำของเขา คืนวันแรกนั้นเอง ข้าเจ้าก็ตกเป็น ภรรยาของประเสริฐ วันรุ่งขึ้นเขากลับมาในตอนบ่าย ด้วยใบหน้าเศร้าหมอง เขาบอกข้าเจ้าว่าเขาเจรจากับ บิดาไม่สำเร็จ บิดาโกรธเขามากถึงกับไม่ยอมให้เขา เข้าบ้าน จนกว่าเขาจะนำข้าเจ้าส่งกลับเชียงใหม่ตามเดิม และเลิกเกี่ยวข้องอย่างเด็ดขาด ข้าเจ้ารู้สึกผิดหวังมาก ถึงกับเสียใจร้องไห้อยู่คนเดียวที่โรงแรม ในตอนเย็น ประเสริฐกลับมาที่โรงแรมและบอกข้าเจ้าว่า เวลานี้เขา ไม่มีเงินที่จะเสียค่าโรงแรมและซื้ออาหารกินอีกต่อไปแล้ว ถ้าข้าเจ้าไม่ช่วยเขา เราทั้งสองจะต้องอดตาย ในที่สุด ข้าเจ้าก็ต้องถอดสร้อยคอ แหวน สร้อยข้อมือ และนาฬิกา ให้เขานำไปขาย เย็นวันต่อมาประเสริฐกลับมาบอก ข้าเจ้าว่า เงินที่ได้มาจากการขายสร้อยคอนั้นเขาทำหาย เสียแล้ว เขาถูกนักเลงดีล้วงกระเป๋าบนรถเมล์ เขาบอกว่า ข้าเจ้าจะต้องช่วยเขาอีก มิฉะนั้นเราทั้งสองก็จะต้อง อดตาย ข้าเจ้าบอกเขาว่าไม่มีทางใดจะช่วยอีก เพราะ ของมีค่าในตัวก็ได้มอบให้เขาไปหมดแล้ว ประเสริฐ นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดออกมาอย่างที่ข้าเจ้าไม่คาดฝัน ว่าจะได้ยินได้ฟังจากปากของบุคคลที่ข้าเจ้าหลงรัก ด้วยน้ำตาตามเคย ประเสริฐนิ่งเฉย มิได้โต้ตอบประการ ใด ข้าเจ้าบอกเขาว่า ถ้าประเสริฐกล้าทำกับข้าเจ้า เช่นนั้นก็หมายความว่าเขาหมดความรัก หมดความ ยกย่องนับถือข้าเจ้าเสียแล้ว หรือเขาอาจจะไม่เคยรักข้าเจ้า เลย เพียงแต่หลอกลวงข้าเจ้ามาเพื่อผลประโยชน์ของเขา เท่านั้น และบัดนี้เขาได้เผยโฉมหน้าอันแท้จริงออกมาแล้ว เมื่อความจริงประจักษ์ออกมาเช่นนี้ ข้าเจ้าก็ขอตัดขาด จากเขาตั้งแต่บัดนั้นและจะหาทางเดินทางกลับบ้านเอง ทุกสิ่งทุกอย่างขอให้เป็นอันสิ้นสุดกันที ประเสริฐซึ่งนั่งนิ่งมาตลอดเวลา ได้พูดขึ้นอย่าง จริงจังทันทีว่า ข้าเจ้าจะต้องทำตามที่เขาสั่งตลอดไป ข้าเจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาแล้วอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทาง จะหนีไปไหนได้ คนในโรงแรมนั้นทั้งหมดเป็นคนของเขา เพราะฉะนั้นจึงไม่มีทางที่ข้าเจ้าจะหลบหนีได้ เขา ผลุนผลันออกจากห้องไปพลางปิดประตูใส่กุญแจขัง ข้าเจ้าไว้ข้างใน ข้าเจ้านอนร้องไห้อยู่ในห้องแทบว่า จะขาดใจตายด้วยความตรอมตรมใจ รู้สึกคล้ายกับว่า ตนเองถูกนำมากักขังไว้ในกระท่อมร้างแวดล้อมด้วย ฝูงสุนัขป่ากระหายเลือด ในยามเช่นนั้นข้าเจ้าคิดถึง พ่อแม่ คิดถึงบ้านและเสียอกเสียใจที่ตนหัวดื้อไม่เชื่อฟัง หลงบูชา และอุตส่าห์ทิ้งพ่อแม่บ้านช่องหนีตามเขามา ท่าน จึงต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่า ข้าเจ้าฟุบศีรษะลงกับหมอน คือเขาบอกข้าเจ้าว่าข้าเจ้าจะต้องยอมร่วมหลับนอนกับ อาเสี่ยคนหนึ่ง ซึ่งจะให้เงินเขาก้อนใหญ่ ข้าเจ้าแทบ เป็นลมเมื่อได้ยินเขาบอกเช่นนั้น เมื่อหายจากความ งุนงง ข้าเจ้าก็เกิดความโกรธและเกลียดประเสริฐอย่าง รุนแรง ข้าเจ้าโผเข้าตบหน้าเขาและออกปากด่าทอด้วย คำหยาบคายต่าง ๆ แต่แล้วก็หันเข้าปลอบใจตนเอง แล้วก็ร้องไห้รำพันถึงพ่อแม่แทบว่าน้ำตาจะเป็นสาย เลือด ครูใหญ่ผ่านไปประเสริฐก็กลับเข้ามาพร้อมด้วยชาย จีนอายุกลางคน รูปร่างอ้วนลงพุง หน้าตาหน้าเกลียดคน หนึ่ง เขาปล่อยชายจีนคนนั้นไว้กับข้าเจ้าแล้วก็ออกจาก ห้องไปข้าเจ้าได้พยายามต่อสู้ป้องกันตัวสุดสามารถ ๙๘ กรกฎาคม ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org