การเก็บเศษพัสดุและการพบกันของบุรุษสองคน : หน้า 88/124

ต่อจากฉบับที่แล้ว การเก็บเศษ พัสดุ บุรุษสองคนได้พบกันบนขั้นบันไดตึกอำนวย การที่ทัสดีกีและยืนสนทนากันอยู่ราวสองสามนาที คน ทั้งสองได้ยืนอยู่ด้วยกันเช่นนั้น บ่อย ๆ ในปีต่อ ๆ มา ปรากฏเป็นภาพที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ดร.บูเก้อร์ ที. วอชิงตัน สูง ไหล่กว้าง กำยำ เสียงต่ำ รูปศีรษะเป็น หัวสิงโต ท่าทางแข็งแรง ผิวสีน้ำตาลอ่อน ส่วนยอร์ช วอชิงตัน คาร์เว่อร์ รูปแบบบาง ยืนไม่เต็มฝ่าเท้า ไหล่ แคบและลู่ลงเล็กน้อย ท่าทางอ่อนแอ เสียงสูง นัยน์ตาเป็น เพลิงรุ่งโรจน์อยู่ตรงศูนย์กลางของดวงหน้าสีดำ ขณะที่ กล่าวนี้อยู่ในฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. ๒๔๓๙ (ค.ศ. ๑๘๙๖) ต่อมาภายหลังเมื่อยอร์ชได้ตรวจดูพื้นดินของโรงเรียน โดยละเอียดแล้ว เขาได้สารภาพว่าเขารู้สึกใจหาย แทบงงงวยเอาทีเดียว “ฉันไม่เคยเห็นอะไรเหมือนดินที่นี่เลย มันมีสี เหลือง สีแดง สีม่วง สีน้ำตาล เป็นหย่อม ๆ และเป็น ทาง ๆ และมีหมดทุกสิ่งเว้นแต่หญ้าและต้นไม้ มีทางน้ำ เซาะเป็นร่องกว้างและลึกพอที่วัวควายจะตกลงจมมิดตัว หายไปเลย” แม้กระนั้น ณ ที่ห่างออกไปราวสองสามไมล์ ข้าง ทางรถไฟที่เชฮอว์ (Chehaw) เขาก็ยังได้พบต้นเนวิอุสอา (Neviusia) ซึ่งเป็นต้นไม้ผลัดใบที่มีอยู่น้อย ต้นไม้ชนิดนี้เขา เคยได้รับคำสอนมาว่า จะขึ้นได้ก็ด้วยการปลูกอย่างระมัด ระวังที่สุดเท่านั้น ในเวลาที่นายคาร์เว่อร์มาถึงนั้น ดร.วอชิงตัน ได้ แสดงความเสียใจและขออภัยที่รถมิได้ไปรับที่เชฮอว์ขณะ ที่ขบวนรถไฟของเขามาถึง “ฉันลืมไปว่าท่านอาจจะไม่ทราบว่ามีรถไฟสาย แยกต่อมายังทัสคีก็ได้ เจ้าหน้าที่ประจำขบวนรถมักจะไม่ ใคร่บอกให้แขกของเราทราบ” เขาอธิบาย “เด็กทั้งหลายบอกกับฉันว่า ท่านเคยแต่ส่งรถอัน สวยงามเทียมด้วยม้าตัวดีที่สุดไปรับ “คนใหญ่โต” ทั้งนั้น” คาร์เวอร์กระพริบตา “เขาสงสัยว่าทำไมวันนี้ท่านจึงเดือด ร้อนนัก (ที่ไม่ได้ส่งไป)” วอชิงตันหัวเราะ มองดูนักวิทยาศาสตร์หนุ่มด้วย ความพอใจอย่างลึกซึ้ง ดูเป็นคนเงียบสงบไม่มีทีท่า โอ้อวดเลย วางท่าอย่างง่าย ๆ เป็นที่พอใจเขามาก แต่ เขาก็พิศวงว่า ใครเป็นคน ๆ นี้ เขามาจากพื้นเพไหน หนอ คาร์เว่อร์ไม่ใช้เวลาให้สิ้นเปลืองไปในการพูดเรื่อง ตัวของเขาเอง เขาซักถามด้วยคำถามที่หลักแหลมและ ซอกแซกนับเป็นโหล ซึ่งทำให้วอชิงตันยิ่งพิศวงมากขึ้นอีก ครั้นแล้วเขาก็พูดว่าเขาอยากจะไปดูห้องทดลอง วอชิงตันตอบทันทีว่า “เราจะไปที่ห้องประชุมเกษตรศาสตร์ มันเป็นตึก หลังใหม่ที่สุดของเรา นิสิตเป็นผู้สร้างมันขึ้น เขาทั้งหลาย” เขากล่าวเพิ่มเติม “มีความภูมิใจมาก” “แต่ห้องทดลองล่ะ” คาร์เว่อร์เริ่มพูดอีก วอชิงตัน ได้จับมือเขาไว้ “ห้องนั้นมีที่ว่างเยอะแยะด้วย” คาร์เว่อร์มองดูเขาด้วยนัยน์ตาที่แสดงความรู้สึก ขบขัน “เข้าใจแล้ว หมายความว่าท่านกำลังจะให้ที่ว่าง แก่ฉันและ.... “และพระเจ้าได้ประทานสมองให้แก่ท่าน” วอ ชิงตันพูดให้จบเรื่อง “อ้อ” คาร์เวอร์กล่าวอย่างแกน ๆ “แล้วสองอย่าง Kalyanamitra.org กรกฏาคม ๒๕๐๑