อาหารและน้ำปานะในงานบุญ : หน้า 108/124

หาบที่ 6 น้ำพริกปลาทูทอดกับผักชะอม ชุบไข่ทอด หาบที่ ๙ แกงส้มดอกแคกับ ข้าวสวย ดอกแคดอกเสมอกัน น้ำแกงข้นคลั่ก หาบที่ ๑๐ น้ำพริกปลาร้ากับผักบุ้งต้ม ข้าวสวย หาบที่ ๑๑ แกงจืดฟักเขียวกับน่องไก่ กว่าจะ บรรยายเสร็จ ข้าพเจ้ายังอดน้ำลายสอไม่ได้ วันนี้จึงมีอาหารมากมายเหลือเฟือ มีทั้ง ที่ทางวัดจัดเตรียมไว้และชาวบ้านหาบมา คุณณรงค์ แป้นพัฒน์ และ คุณอัญเชิญ นิมิตรบุตร พากลุ่มกำนัน ๒ ตำบลมาทำบุญ อีก สาธุชนจากอำเภอพุทธบาท จังหวัดสระบุรี ก็นำของมาถวาย รวมทั้ง อาจารย์เสาวลักษณ์ เปี่ยมปิติ แห่งชมรมพุทธฯ ก็นำอาหารมา สมทบ ดังนั้นพอพระฉันเสร็จอาหารก็ยังเหลือ มากมาย ต้องแลกกันนำกลับไปทานที่บ้าน จากอาหารก็มาถึงน้ำปานะ วันนี้ก็ อุดมสมบูรณ์มากเช่นกัน มีน้ำปานะสี่สี คือ ข้าพเจ้าตั้งชื่อในใจว่าบุญ ๔ สีของน้ำใจ สีน้ำตาลของน้ำอัดลม จากบุญของหลวงพ่อ วัดหนองสมัคร ท่านถวายไม่รู้กี่ลังต่อลัง พระไม่ฉันท่านก็ไม่ยอม เห็นความตั้งใจของ ท่านแล้วพระก็ต้องฉัน โรงเรียนวัดหนองสมัคร ถวายน้ำกระเจี๊ยบสีแดงเข้ม ๓ หม้อใหญ่ ๆ และน้ำเต้าหู้สีขาวจัดเพราะต้มไฟอ่อน และ น้ำเต้าหู้สีเหลืองเข้มเพราะต้มไฟแก่ น้ำเต้าหู้ จากคุณไพรัช เจ้าตำรับน้ำเต้าหู้แห่งตลาด สะพานใหม่ และจากชาวตลาดหินกอง พระ ต้องฉันน้ำปานะถึง ๒ รอบก็ยังไม่หมด ข้าพเจ้า ดื่มถึง ๔ รอบเสร็จแล้วก็เกิดอาการจุกบุญ ต้องตื่นไปเข้าห้องน้ำทั้งคืน นอกจากน้ำปานะ แล้ว คุณณรงค์ก็อุตส่าห์นำน้ำดื่มจากหินกอง มาถวาย สำหรับน้ำแข็งก็มีผู้นำมาถวายไม่ ขาดสาย เพราะวันนั้นยอมรับว่าอากาศร้อน มาก วัดหนองสมัคร หนองก็คือแหล่งน้ำ สมัครหมายถึงเต็มใจเต็มเปี่ยม ณ จุดนี้พระ ธุดงค์จึงมีพร้อมบริบูรณ์ด้วยน้ำแกง น้ำปานะ น้ำดื่ม น้ำแข็ง น้ำสรง และน้ำใจ เพราะความ ร่วมใจของบรรดาท่านเจ้าของบุญทั้งหลาย ตามที่กล่าวมาข้างต้น ชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นชาวลาว พูดเหมือนชาวไทยอีสานของเรา หลวงพ่อ เจ้าอาวาสท่านเป็นชาวขอนแก่น บวชแล้ว มาอยู่ที่นี่ ท่านเล่าว่า ชาวบ้านนั้นเดิมเป็น ชาวลาวอพยพมาจากเวียงจันทน์สมัย ร.๑ นานมาแล้ว ปัจจุบันก็เป็นรุ่นหลาน แต่ยังใช้ ภาษาและขนบธรรมเนียมแบบเดิมเอาไว้ คือ Impression จริง ๆ พลันข้าพเจ้าก็นึกย้อน ไปถึงตอนหยิบน้ำแข็งส่งให้อุบาสก รู้สึก เหมือนไอเย็นจากก้อนน้ำแข็งในวันนั้น ที่เย็นจนมือชาแข็ง แล้วเปลี่ยนเป็นความ ปีติสู่หัวใจ แผ่ไอเย็นออกมาตามขุมขน แม้เส้นผมก็พลอยเย็นวาบเหมือนจะลุก ชูชันขึ้นมาก็ว่าได้...โอ้น้ำแข็งเพียง ๒ ก้อน ราคาเพียง ๑๐ สตางค์ต่อพระ 9 รูป ให้ ยึดมั่นในพระรัตนตรัย อ่อนโยนอ่อนน้อม โอกาสข้าพเจ้าเก็บเกี่ยวบุญถึงเพียงนี้ ชอบฟังธรรม ซึ่งข้าพเจ้าก็เห็นประจักษ์ด้วยตา ของตัวเอง วันนั้นชาวบ้านฟังเทศน์ช่วงกลางวัน แล้ว ช่วงเย็นก็กลับมาฟังเทศน์อีก ความที่วันนั้นทุกอย่างอุดมสมบูรณ์ พร้อมพรั่งไปหมด ประกอบกับระยะทางที่เดิน ก็ไม่ไกล พระไม่เหนื่อยมาก ร่างกายก็เริ่มชิน กับการเดินทางไกล การกรำแดดมากขึ้น ช่วง เย็นก่อนเวลาปฏิบัติธรรม พระบางรูปเมื่อมา ขอยา ท่านได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาแต่ละ วันให้ฟังด้วย...ป้ารู้ไหมวันแรกถ้าไม่ได้น้ำแข็ง ก้อนตอนที่อยู่วังน้อย คงเป็นลมพับอยู่ตรงนั้น แข้งขามันอ่อนไปหมดแล้ว น้ำแข็งจริง ๆ ที่ ช่วยไว้ เหมือนระฆังนักมวยตอนหมดแรงชก จริง ๆ ... ได้ยินพระพูดใจข้าพเจ้าก็ฟู ยิ่งท่าน ย้ำต่อไปอีกว่า แม้ว่าเวลาจะผ่านไปแล้วอาตมา ยังไม่ลืมเลย นี่แหละหนอที่เขาเรียกว่า First มีเรื่องขำ ๆ เรื่องหนึ่งเกิดขึ้น เพราะ ความเป็นของข้าพเจ้าเอง คือพระบางรูปท่าน มาขอยาท่านพูดว่า...แย่เลยโยมป้า ๓ วันก่อน พระมาขอยาถ่าย ท้องผูกกันเป็นแถว พอวันนี้ ก็แย่อีก ยาที่โยมป้าให้ก็ถ่ายไม่หยุด ต้องขอ ฝาไปปิดให้พระแล้ว ตอนแรกข้าพเจ้าก็งง ๆ เพราะอดนอนมาหลายวัน ฟังพระพูดก็สงสัย เอ พระจะมาหาฝาไปปิดอะไร แล้วทำไม มาหาหน่วยพยาบาลด้วย ร้อนถึงอุบาสกที่ อยู่ใกล้ ๆ ต้องมากระซิบ อ้อ! ท่านมาขอยา แก้ท้องเสีย ทำให้ข้าพเจ้ายิ้มออกมาด้วยความ ๑๐๖ Kalyanamitra.org กรกฎาคม ๒๕๐๙