กรกฎาคม ๒๕๓๑ : หน้า 99/124

กรกฎาคม ๒๕๓๑ ๑๐. ต่อจากฉบับที่แล้ว กมดีที่พิสูจน์แล้ว ดวงตาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เป็นเวลานาน ชั่วโมงเดียวเธอจะสละให้เราไม่ได้หรือ ถ้าเธอตายไป แล้วก็พูดขึ้นว่า “ท่านเจ้าขา ข้าเจ้าอยากตาย ข้าเจ้าไม่อยากอยู่ เป็นคนอีกต่อไป ข้าเจ้าคงได้ทำกรรมชั่วไว้ในชาติก่อน จึงถูกเขาหลอกลวง ถูกเขาทำลายจนหมดค่าหมดราคา อย่างนี้ ข้าเจ้าอายพ่อแม่พี่น้อง อายชาวบ้าน ไม่อยาก อยู่ดูหน้าใครอีกต่อไป หัวใจของข้าเจ้าเต็มแน่นไปด้วย ทุกข์ มันทารุณโหดร้ายเหลือเกิน ข้าเจ้าทนต่อไปไม่ไหว แล้ว” “ดวงตาเอ๋ย อาตมาบอกแล้วแต่แรกว่าจะไม่ห้าม ปรามเธอ จะปล่อยให้เธอตายตามประสงค์ แต่ก่อนที่ เธอจะตายอาตมาอยากจะฟังเรื่องราวของเธอเสียก่อน เล่าเรื่องของเธอให้จบก่อนเถิดแล้วค่อยตาย คงไม่กินเวลา นานนักหรอก อย่างมากก็หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น เวลาเพียง เราจะไม่มีโอกาสได้สนทนากับเธออีกเลยจนตลอดชาติ นึกว่าเห็นแก่พ่อแม่ เห็นแก่น้องและฮาตมาด้วยเถิด” ดวงตานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นว่า “ถ้า อย่างนั้นข้าเจ้าจะเล่าต่อไป ข้าเจ้าลืมเสียแล้วเมื่อกี้ เล่า ไปถึงตอนไหน?” “ตอนที่เธอหนีตามนายประเสริฐลงไปกรุงเทพฯ” อาตมาบอก “เมื่อถึงกรุงเทพฯ แทนที่นายประเสริฐจะพาข้าเจ้า ไปพบมารดาบิดาที่บ้านของเขา กลับพาข้าเจ้าไปพักที่ โรงแรมแห่งหนึ่ง เขาบอกว่า เขายังไม่ได้เรียนให้บิดา ทราบ ถ้าจู่ ๆ ก็พาข้าเจ้าไปพบท่านเลย ท่านอาจจะ โกรธเคืองอาจจะไล่เราทั้งสองออกจากบ้านก็ได้ เขา ขอให้ข้าเจ้าพักอยู่โรงแรมชั่วคราวก่อน เมื่อเขาเจรจา ๙๗