การเดินทางของพระธุดงค์ : หน้า 107/124

บุญกับท่านด้วยตัวหนังสือมาอีกครั้ง ข้าพเจ้า นิมนต์ท่านขึ้นรถดีไหม....ข้าพเจ้ามองตามพระ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสักวันหนึ่งท่านคงมาตักตวง บุญใหญ่ ณ วัดพระธรรมกายด้วยตัวท่านเอง ออกจากจุดฉันเช้ามาแล้วพระต้องเดินข้ามถนน ไปเดินฝั่งตรงข้าม สภาพถนนสุวรรณอักษร ราดด้วยยางแอสฟัลต์ สองข้างทางเต็มไปด้วย กรวดก้อนโต ๆ และแหลมคม เดินลำบากมาก ถ้าโดนหินต่า เท้าข้างที่มีแผลก็จะเจ็บ ลักษณะ ถนนแคบกว่าถนนพหลโยธิน แต่มีรถวิ่งบน เส้นทางนี้น้อย โดยเฉพาะรถบรรทุกมีน้อย วันนี้ระยะทางค่อนข้างสั้น แต่ก็เป็นการ เดินขึ้นเนินบ้างในบางครั้ง เพราะเป็นที่สูง และเป็นทางโค้ง สองข้างทางเรียงรายด้วย หางนกยูงต้นใหญ่ กำลังออกดอกสีแสดแดง สะพรั่ง ใต้เงาของหางนกยูง เห็นสีเหลืองทอง ของผ้ากาสาวพัสตร์ตัดกับกสดสีน้ำตาลเข้ม ที่แบกไว้บนบ่า กำลังเคลื่อนไปข้างหน้า มอง ขึ้นไปเบื้องบนท้องฟ้ากำลังเป็นสีคราม ใน เวลาแปดโมงเศษ เป็นปุยเมฆขาวนวลลอย กระจัดกระจายเย็นตา ทำให้เผลอนึกไปว่า พระกำลังเดินมุ่งไปสู่สวรรค์ชั้นใดชั้นหนึ่ง ซึ่งจะถึงในไม่ช้านี้แล้ว ข้าพเจ้าตื่นจากฝันกลางวันชั่วครู่ เพราะ ภาพที่น้องพยาบาลชี้ให้ดู พี่ดูเท้าพระสิ เท้า ของท่านปิดผ้าพันแผลไว้เต็มส้นเท้า ท่าทาง ท่านคงจะเจ็บมากนะ หินแหลม ๆ ทั้งนั้นเลย รูปนั้นแล้วหันกลับมาดูหน้าน้องพยาบาล พลางตอบเธอว่า....ถ้าท่านเดินไม่ไหวท่านจะ บอกเราเอง ๓ วันมาแล้ว ที่พี่ได้เห็นสภาพ อย่างนี้ ข้าพเจ้าเห็นแววตาเปี่ยมไปด้วยความ สงสารของน้องพยาบาลก็ตื้นตันใจ นี่แหละหนอ ความเมตตากรุณา คุณธรรมค้ำจุนโลกส่วน หนึ่ง ซึ่งหลวงพ่อทัตตชีโวท่านสอนไว้ ใครมี คุณธรรมข้อนี้คือ พรหมวิหาร ๔ ซึ่งมี เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ครบ แม้เป็น มนุษย์เดินดินอยู่ก็เหมือนเทวดาไปแล้ว เรียกว่า มนุสเทโว พวกนี้ละโลกใบก็ไปเป็น เทวดาทันที ข้าพเจ้าเชื่อว่าน้องพยาบาล ต้องเป็นมนุสเทโวอย่างแน่นอน เพราะพอบอก แล้วเธอก็เงียบไม่เข้าขี้รำพัน ครั้นพระมา ขอยา เธอก็เต็มใจหยิบของถวายด้วยความ เคารพนอบน้อม ไม่เบื่อหน่ายบุญที่เธอได้ท่า แล้วด้วยดี ข้าพเจ้าขออนุโมทนาบุญอันนี้กับ เธอด้วย วันนี้พระเดินทางได้ไวมาก เพียงเวลา ๔.๓๐ น.เท่านั้น พระกลุ่มแรกก็มาถึงวัด หนองสมัคร พระไปปักกลดใต้ต้นหลิวใกล้ ที่เก็บศพ ระยะปักกลดใกล้กันมาก ไม่ใช่ท่าน กลัวผีหรอกนะ (หรือจะกลัวอยู่ในใจก็ไม่รู้ได้ แต่เป็นเพราะบริเวณปักกลดไม่รู้จะกว้างนัก ท่านปรับตัวตามสภาพ ตามความจำเป็น เท่านั้น ณ ที่พักจุดนี้ เราใช้ใต้ถุนศาลาของ ท่านเจ้าอาวาสเป็นที่เก็บของ และกั้นบริเวณ บางส่วนเป็นที่สรงน้ำพระ เดิมนั้นจุดนี้ข้าพเจ้า กังวลเรื่องอาหารมาก ครั้นถึงเวลาจริง ทุก อย่างกลับตรงข้ามไปหมด เพียงแค่เรามาถึง ก็เห็นอาหารตั้งรออยู่มากมาย ยังไม่หมดนะ ยังมีอีกมาก เวลาชั่วครู่เท่านั้นคุณยายแก่ ๆ คุณป้าและหลาน ๆ ก็ทยอยหาบข้าวหม้อ แกงหม้อเข้ามา เพิ่งมีครั้งนี้แหละที่ข้าพเจ้า คือ รู้สึกว่าตัวเองเล่าได้ตรงกับความจริง กระจาดที่คุณยายหาบมา, ด้านหนึ่งมีหม้อข้าว อีกด้านมีหม้อแกง แถมหลานที่เดินตามมา ยังถือขนมหม้อแกงมาด้วย ๑ ถาด คุณยาย บางท่านอายุตั้ง ๒๐-๓๐ แล้ว ท่านไม่เพียง แก่เปล่าตามอายุขัย หากแต่ว่าท่านแก่บุญ แก่กุศล แก่ความตั้งใจที่จะหาบกับข้าวมา ถวายพระ ซึ่งเรากับท่านเหล่านี้ไม่เคยเห็นหน้า ค่าตา ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย ข้าวแต่ละ เมล็ดที่คุณยายหายมาถวายพระภิกษุ และสามเณร ๔๐๐ รูป ซึ่งบริสุทธิ์ด้วยศีล เคร่งครัดด้วยพระวินัย อดทนอดกลั้น ต่อกิเลสและความลำบาก เพราะผ่านการ เดินธุดงค์มาถึง ๓ วันเศษ ๆ แล้วนั้น ต้อง มากด้วยกุศลผลบุญ อันจะเป็นเสบียงใหญ่ ให้ได้สร้างทานบารมีตราบเข้าสู่พระ นิพพานอย่างแน่นอน ข้าวหม้อแกงหม้อในวันนี้มีถึง ๑๑ หาบ ด้วยกัน ซึ่งไม่รวมที่ไม่หายคือ ที่ถือมาอีก มากมาย หาบแรกเป็นข้าวกับแกงเผ็ด พอเปิด ฝาหม้อขึ้นก็เห็นกะทิกับเครื่องแกงแดงเป็นมัน ย่อง ทันทีที่เปิด กลิ่นใบโหระพาก็หอมฟุ้ง ขึ้นมาทันที หาบที่ ๒ เป็นข้าวกับต้มข่าปลา ซ่อน กลิ่นข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด พริก หอม กระเทียมเผาและกลิ่นเปรี้ยวของมะนาวเล่นเอา ข้าพเจ้าหิวขึ้นมาทันที แหม! ได้ซักชามก็จะดี ข้าพเจ้านึก ทาบที่ ๓ เป็นข้าวกับแกงป่าไก่ หาบที่ ๔ เป็นข้าวสวยกับแกงขี้เหล็กใส่ปลาย่าง ซึ่งคุณยายเจ้าของหาบบอกว่าท่านทำมากับมือ หาบที่ ๕ ข้าวกับแกงจืดวุ้นเส้น หาบที่ 5 เป็นขนมจีนน้ำยาปลาช่อน หาบที่ ๗ ข้าวสวย กับแกงบอน หอมกลิ่นใบมะกรูด เมื่อเปิดฝา ๑๐๘ Kalyanamitra.org