การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 16/128

ของที่ตนเห็นด้วยตาของตน เป็น บ้าง ไม่จรดอยู่ที่ศูนย์กลางดวงธรรม ของของตนอยู่ เป็นอันตรายไปเสีย ที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ดวงธรรมที่ ก็นึกถึงอ้ายเรื่องนั้นยังไม่หาย นั่น ทำให้เป็นกายมนุษย์ละเอียด ดวง- แหละนึกถึงอดีตละรูปเป็นอย่างนั้น ธรรมที่ทำให้เป็นกายทิพย์ กายทิพย์ เสียงเป็นอย่างนั้นกลิ่นก็เป็นอย่างนั้น ละเอียด กายรูปพรหม กายรูป รสก็เป็นอย่างนั้น สัมผัสก็เป็น อย่างนั้น ลอกแลกไปเสียในอดีต อีกแล้ว ลอกแลกในอนาคตก็ออก พรหมละเอียด กายอรูปพรหม กาย อรูปพรหมละเอียด กายธรรม กาย ธรรมละเอียด จรดอยู่นั่นไม่โกงตัว เอง ให้ความสุขแก่ตัวเองปัจจุบัน สีลายสุส กลยาณ์ อริยนต์ ปรสิต นี้ศีลของบุคคลใดอันดีงาม กลยาณ์ อริยกนต์ อันพระอริยเจ้ารักใคร่ ชอบใจ ปส์สิต อันพระอริยเจ้า สรรเสริญแล้ว ศีลอันดีงามน่ะศีล อะไร เขาเรียกว่ากัลยาณศีล อริย กันตศีล ปสังสิตศีล เรียกว่าศีลอัน พระ ดีงามที่พระอริยเจ้ารักใคร่ อริยเจ้าสรรเสริญแล้ว ศีลอันดีงาม ไปข้าง จะได้รูปอย่างนั้น จะได้เสียง ทันตาเห็น แม้เป็นปุถุชนอยู่เรียกว่า เมื่อใจหยุดจรดอยู่ศูนย์กลางดวง ที่ยังเข้าไม่ถึงก็เพราะประมาทเลินเล่อ เผลอตัวทำไม่จริง เข้าไม่จริง จรดไม่จริง ตั้งไม่จริง ออกแลก เช่นนี้โกงตัวเอง เมื่อโกงตัวเอง เสียแล้วเข้าถึงธรรมกายไม่ได้ อย่างนั้น จะได้กลิ่นอย่างนั้น จะได้ ปุถุชนสาวก ถ้าจรดอยู่ได้ ถ้าจรด รสอย่างนั้น จะได้สัมผัสอย่างนั้น อยู่ไม่ได้ ยังเป็นปุถุชนอยู่ เรียกว่า นึกไปข้างหน้าอีกและวันพรุ่งนี้ออกไป ลอกแลกอยู่นั่นเองไม่จัดเข้าในปุถุชน นั่นเป็นข้างหน้าในอนาคต จิตมัน ลอกแลกในธรรม ๕ ประการนี้ ธรรม ๔ ประการนี้เรียกว่า ธรรมที่ทำให้สัตว์เนิ่นช้า ปปัญจา ภิรดา ปชา หมู่สัตว์เนิ่นนานในรูปภพ อรูปภพ ไม่จบไม่แล้ว นี่แหละผู้ที่ เลินเล่อเผลอตัว โกงตัวเองก็รูปนี้ ปล่อยใจไปจรดรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส อดีตบ้าง ปัจจุบันบ้าง อนาคต สาวก ถ้าจรดอยู่ละก็จัดเข้าในปุถุชน สาวกละ ต้องเข้าถึงธรรมกายโคตร ภูให้หนักขึ้นไป เข้าถึงพระโสดา อริยสาวกทีเดียว เป็นอริยสาวกที เดียว นี่ความตั้งใจเป็นอย่างนี้นะ วางใจเป็นอย่างนี้ ให้ถูกหลักฐาน อย่างนี้ เมื่อถูกหลักฐานอย่างนี้แล้ว นี่ในข้อต้นเป็นเบื้องต้น ข้อที่สองรองลำดับลงไป ธรรม ที่ทำให้เป็นกายมนุษย์พอดี กายมนุษย์ละเอียด กายทิพย์ กาย ทิพย์ละเอียด ทั้งแปดกาย เก้ากาย สิบกาย เป็นลำดับขึ้นไป ถ้าว่าศีลของผู้มีใจหยุดเช่น นั้น ศีลของบุคคลผู้นั้นก็เป็นกัล ยานศีล เป็นอริยกันตศีล เป็นปสัง สิตศีลทีเดียว ทำไมเป็นเช่นนั้น ศีล ก็แปลว่าปกติ ศีลเขาแปลว่าปกติ ปกติกาย ปกติวาจา ปกติใจ ใจ เป็นอัพโพหากศีลด้วย ปกติกาย ปกติวาจา ปกติใจ ปกติน่ะเป็น อย่างไร ใจหยุดอยู่ศูนย์กลางดวง ธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ถูกเป้า หมายใจร่องรอยของพระพุทธเจ้า พระอรหันต์ เมื่อใจหยุดแล้ววาจา ก็อยู่ในกรอบของศีล กายก็อยู่ใน กรอบของศีล ใจก็อยู่ในกรอบของศีล ไม่ละเมิดศีลไปได้ เพราะใจหยุด เสียแล้ว แน่นอนทีเดียว ไม่คลาด เคลื่อน ไม่ฟั่นเฟือนทีเดียว แน่นอน ทีเดียว เมื่อแน่นอนเช่นนั้นละก็ นั่นแหละ เป็นกัลยาณศีล (เป็น ๑๔ พฤษภาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร