การฝึกฝนตนเอง : หน้า 53/128

พุทธศาสตร์ฯ หลายๆ งาน เกิดเป็นคน ต้องหามาตรฐานของชีวิต “รุ่นพี่ที่ไปอบรมมาเขาคุยให้ฟังว่า มีสิ่งประทับใจหลายๆ อย่าง ก็เลยทำให้ อยากรู้ ฟังชื่อว่า “ธรรมทายาท” ก็รู้อยู่ ในใจว่าเป็นการฝึกฝนตนเอง ก็อยากจะ ได้ความรู้จากตรงนี้เป็นพื้นฐานให้กับชีวิต เพื่อให้รู้ว่าเราต้องฝึกอะไรบ้าง เรายัง ไม่มีมาตรฐานในการฝึกตัว จุดหลักคือ อยากฝึกตัวและตอบแทนพระคุณพ่อแม่” น้ำใจของผู้ให้ “ ตอนที่ทำงานใหม่ๆ ผมตั้งใจ อธิษฐานจิตเลยว่า ผมอยากจะนำคน อยากอำนวยความสะดวกให้เขาได้มาทำ บุญสะดวกๆ พ่อจะซื้อรถให้ ผมเลยขอ เป็นรถแวน พ่อก็ถามว่าทำไมไม่ใช้ปิคอัพ ไม่รู้จะตอบพ่อยังไงว่าจะใช้นำคนมาวัด เพราะรถแวนคนนั่งได้เยอะ หลังรถผม ติดสติ๊กเกอร์ด้วยว่า “ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก” บางครั้งก็นิมนต์พระจากวัดพระ ธรรมกายมาบิณฑบาตที่หมู่บ้าน ซึ่งทำ มา 6 ปีแล้ว ตักบาตรเสร็จจะไปปล่อย ปลาด้วยกัน ตั้งใจไว้ว่าจะต้องทำทุกปี ไม่ ผ่าใครจากพ่อแม่ ว่าจะอยู่ที่ไหน เพื่อทำหน้าที่กัลยาณมิตร “คือ....ได้ดูวิดีโอแล้วน้ำตาซึมเลย ให้ดีที่สุด” ไม่มีศาสตร์วิชาไหนเลยที่จะสอน ให้เราถึงหลักการดำเนินชีวิต ที่สมบูรณ์ มีประโยชน์ทั้งโลกนี้ และโลกหน้า ภาพที่นาคได้รับผ้าไตรจากพ่อแม่เกิดความ ประทับใจอยู่หลายวัน ปลาบปลื้มใจมาก หลักการบริหารเชิงพุทธ อยากจะได้มาอบรมเร็วๆ..... การที่ผมได้ทำงานกับชมรมพุทธฯ หารงาน เช่น เรื่องสมาธิก็ต้องนั่งสม่ำ ในรูปแบบต่างๆ ทำให้พร้อมในเรื่องการ “ผมนำหลักธรรมมาใช้ในการบริ เสมอ ควบคู่ไปกับการทำงาน จะทำให้ ฝึกมาก วินัยภาคสนามก็สนุกสนานดี รู้ งานมีประสิทธิภาพดี ผิดพลาดน้อยและ สึกว่ายิ่งใกล้งานบวชเท่าไหร่ก็ยิ่งดี อยาก โดยพื้นฐานเราจะต้องให้ทุกคนรู้เรื่องทาน ให้ถึงพิธีช่วงนั้นเร็วๆ อยากเห็นหน้าพ่อ ศีล ภาวนา เวลาประชุมที่บริษัท ผมจะ แม่เร็วๆ เพราะท่านมีพระคุณกับเรามาก เอาหลักธรรมมาใช้ด้วยทุกครั้ง เช่นคน เราได้ร่างกายมนุษย์เพราะว่าได้อาศัยท่าน เราจะตั้งตัวได้นั้นต้องมี อุ กา กะ สะ คือ และท่านได้เลี้ยงดูเรามา เหนื่อยทั้งกาย และใจ เราจึงมีโอกาสเช่นวันนั้น..... วัน แห่งการบวช” บวชเป็นพระ... อะไร “เราต้องอยู่ในกรอบของศีล ๒๒๗ ข้อ ได้เข้าใจคำว่า “เส้นทางสายกลาง” ได้ฝึกสมาธิ ได้รู้เป้าหมายที่แท้จริงของการ เกิดเป็นมนุษย์ว่าทุกๆ ชีวิตล้วนเกิดมาสร้าง บารมี ประทับใจตอนรับบาตรจากชาวบ้าน ในตอนเช้า และซาบซึ้งใจญาติโยมที่มา ต้อนรับและเช็ดเท้าให้ หลังจากการเดิน ธุดงค์กลับมาถึงวัด จนมีความรู้สึกว่า ยังไม่อยากจะลาสิกขา” คุณปรีชา วัฒนวิเชียร กับ คุณแม่มาร่วมทอดกฐิน สา มัคคี (กฐินยาย ๘๔ ปี) ณ วัดพระธรรมกาย เมื่อวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๗ ๕๑