คุณค่าของความเป็นมนุษย์ : หน้า 116/128

30 16 เธอไม่รู้คุณค่าของ ความเป็นมนุษย์ ซึ่งเป็นแหล่งพลัง เพื่อการ สร้างและสั่งสมบุญมหาศาล... เมื่อไรคิดได้จงคิดอนุโมทนากับ บุญที่ใจเรามุ่งใช้ร่างกายของ เธอประกอบขึ้นมา ทั้งด้วยกาย และวาจาเถิด... มหานรก” ที่สำหรับคุมขังเหล่าวิญ ญาณ ซึ่งบาปหนาเกินกว่านรกขุมใด จะรองรับเอาไว้ได้....” ขณะนั้นร่างกายของผู้เล่าได้ เกิดอาการสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างเห็น ได้ชัด “ฉันอยากกลับบ้าน...” เพียง คิดเท่านี้ เพชรไทยก็ได้ยินคำพูด ของเธอดังออกมา “กลับไม่ได้....เธอไม่มีร่างกาย รองรับ” เสียงพูดกร้าวแข็งขัดขึ้น มาทันที “มี... เห็นไหม... แม่กับพี่สาว ของฉันนั่งเฝ้าอยู่นั่นไง... 2 แล้ว “ไม่ใช่... ร่างนั้นเป็นของเรา “ร่างกายของฉันจะเป็นของ เธอได้อย่างไร” “ได้..... ตามข้อแลกเปลี่ยนที่ เธอยืนยันร้อยครั้งยังไงล่ะ....” ทันใด นั้นเสียงสะท้อนคำพูดของเพชรไทย ...ฉันขอยืนยันร้อยครั้ง....ก็ดังสะท้อน ก้องกลับไปกลับมาตลอดเวลา “พอ.... พอแล้ว..... ฉันจำได้ แล้ว..... ฉันเคยบอกแม่บ่อยๆ แม้ คราวนี้ฉันก็บอกอีกว่า.... ถ้าหนูตาย แม่ยกร่างกายของหนูให้โรงพยาบาล เอาไว้ศึกษานะคะ...” เพชรไทยทบทวนคำพูดของ ตน โดยเพียงแค่นึกเสียงก็ดังออก มาเช่นเคย “เป็นอันว่าสิ่งที่เธอคิดจะให้ บัดนี้เป็นของเราแล้ว...ไปเถอะเพชร ๑๑๔ พฤษภาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร