ประสบการณ์การรักษาในโรงพยาบาล : หน้า 79/128

คุ้มครองรักษาให้ดิฉันหายจากโรคภัย ขออย่าให้ บุญเก่า เจ็บปวดขณะเมื่อแพทย์แทงเข็มเจาะน้ำไขสันหลัง เช้าวันที่ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๓๕ เมื่อคณะ เลย แล้วก็เป็นจริงคือรู้สึกปวดเล็กน้อยขณะแทง แพทย์เฉพาะทางที่เข้ามาตรวจได้ออกจากห้องผู้ป่วย เข็มเข้าระหว่างร่องกระดูกสันหลังระดับเอว (ดิฉัน ไปแล้ว ดิฉันได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังมา ต้องนอนในท่างอเข่าชิดหน้าอก เหมือนกุ้ง) เด็ก จากเตียงใกล้ๆ ผู้ป่วย ซึ่งเป็นผู้หญิงมีอายุ ชื่อนาง สาวคนนั้นก็ถูกเจาะตรวจดูน้ำไขสันหลังเช่นเดียวกัน สุดเอื้อม คล้ายรุ่ง อายุ ๖๐ เศษ ป่วยเป็นมะเร็ง หลังจากแพทย์ถอนเข็มออกจากหลังแล้ว ระยะลุกลามแล้ว ลูกๆ กำลังร้องไห้คร่ำครวญซบ ๔ สั่งให้นอนศีรษะราบ ห้ามเคลื่อนไหวอย่างน้อย ชั่วโมง เพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดจากน้ำไขสัน หลังเคลื่อน ดิฉันต้องนอนราบนิ่งๆ อยู่เช่นนั้น โดยมีคุณศุภวิทย์ ชะนะ และพี่กาหลง พันธุ์มีเชาว์ ซึ่งเป็นพี่สะใภ้เพิ่งกลับมาจากประเทศอังกฤษ ได้ มาตรวจสุขภาพด้วย คอยดูแลช่วยเหลือ แรกพบ ๑๖ ในขณะที่นอนพักฟื้นนั้น ก็ได้เห็นเด็กสาว คนนั้น ซึ่งได้ทราบชื่อภายหลังว่า “นางสาวพัชราภรณ์ พูนพุ่ม” ชื่อเล่นว่า “อ๊อฟ” เป็นลูกคนสุดท้อง อายุ ปี น้าสาวที่มาคอยช่วยเหลือ ชื่อเล่นว่า “เปิ้ล” และมีพี่ๆ อีก ๒ คน กำลังยกตัวอ๊อฟขึ้นเพื่อป้อนน้ำ ทั้งๆ ที่สลบอยู่ ดิฉันตกใจมากเกรงว่าจะเกิดอัน ตรายได้ เพราะแพทย์สั่งห้ามไว้ จึงได้ร้องบอก และอธิบายให้ญาติๆ ได้เข้าใจ ต่อมาแพทย์ได้บอกดิฉันว่า จะต้องอยู่รักษา อาการในโรงพยาบาลต่อรวมทั้งอ๊อฟด้วย ดิฉันต้อง รอจนกระทั่งเวลา ๑๖.๓๐ น. ก็ยังไม่ได้ห้อง และ หลวงพ่อธัมม- ที่ปลายเท้าของคุณแม่ เพราะยังไม่มีห้องหรือเตียง 6 เข้าในตึก แพทย์จำเป็นต้องให้นอนรักษาอยู่ห้องนี้ ท่านเจ้าคุณ ไปก่อน เมื่อเห็นภาพนี้ ทำให้ดิฉันนึกถึงตัวเองที่ ขาดคุณแม่ตั้งแต่อายุ ๕-๖ ปี คุณพ่อและพี่ๆ ได้ เลี้ยงดูมาแทน ดิฉันคิดว่าพอจะช่วยบรรเทาทุกข์ ชโย เคยให้พร เขาได้บ้าง เนื่องจากเคยช่วยหาทุนเข้ามูลนิธิศิริราช ไว้ว่า ให้สุขภาพ เพื่อผู้ป่วยยากจน ทั้งกำลังกายและกำลังทรัพย์ จากตนเองและญาติพี่น้องมาช่วยเสมอๆ แข็งแรง ให้ ให้บุญรักษา ดิฉันจึงได้ช่วยพูดในเชิงสนทนาธรรมะให้ หายจากโรคภัย ลูกๆ ของนางสุดเอื้อมได้เข้าใจให้เขานึกถึงบุญต่างๆ ทุกประการ ที่ได้สะสมมา ให้นึกตรึกองค์พระพุทธรูปใสๆ หรือ ดวงแก้วใสๆ ไว้ในท้อง ภาวนาให้คุณแม่หายๆ ๆ หลังจากลูกๆ สงบสติอารมณ์ได้แล้ว ดิฉันเขียน จดหมายสั้นๆ ไปถึงผู้ที่เคารพนับถือที่พอจะช่วยได้ ให้ลูกสาวเขานำไปพบ เพื่อดำเนินการต่อไป ๔ ๙ หลังจากนั้นดิฉันถูกนำไปอยู่ที่ตึก ๗๒ ปี ชั้น ฝั่งตะวันออก ได้นอนอยู่เตียงที่ ๙ ในแถวเดียว กันมี ๓ เตียง คือ ๘, ๙, ๑๐ ดิฉันจึงได้อยู่ตรงกลาง ขนาบด้วยผู้ป่วยอื่น ๆ อีก ๒ ท่าน และคงจะเป็น เตียงที่ 6 ก็คือ อ๊อฟ อีก เตียงสามัญก็เต็ม เจ้าหน้าที่เป็นเปลดิฉันและอ๊อฟ ด้วยบุญที่เคยร่วมสร้างกันมาหรืออย่างไรไม่ทราบ ไปนอนที่ห้องสำรองรอเข้าตึกผู้ป่วย คุณศุภวิทย์ ยังต้องคอยช่วยเหลืออยู่ เพราะดิฉันยังช่วยเหลือ ตัวเองไม่ได้ เวลาประมาณ ๒๐.๐๐ น. คุณศุภวิทย์ก็ ต้องกลับไป แพทย์เวรที่ดูแลห้องนี้ขอให้ดิฉันนอน นิ่ง ๆ ต่ออีก ๓ ชั่วโมง รวมเป็น ๑๑ ชั่วโมง แต่ดิฉัน ต่อรองลงมาเนื่องจากอยากเข้าห้องน้ำมาก คนคอย ช่วยก็ไม่อยู่แล้ว แพทย์ต้องให้น้ำเกลือทั้งดิฉันและ อ๊อฟ ตั้งแต่เจาะน้ำไขสันหลังเรียบร้อยแล้ว ใจที่ตรีกในบุญ สองวันแรก ดิฉันนอนจรดใจที่ศูนย์กลางกาย ไว้เสมอ พยายามระลึกถึงท่านเจ้าคุณหลวงพ่อ และคุณยายอาจารย์ แล้วก็นึกถึงการทำหน้าที่กัล ยาณมิตร ที่จะบอกบุญเจ้าภาพงานกฐินคุณยาย พฤศจิกายน ๒๕๓๕ ไปด้วย ใจคิดอยากออกจาก โรงพยาบาลไปให้ทันเวลา คุณพยาบาลนำใบอนุ ๑ กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๓ ๗๗