การช่วยชีวิตลูกสาว : หน้า 115/128

กรุณาช่วยลูกสาวของดิฉัน ร่างเล็กโปร่งใสคล้ายผลึกแก้วออกไป ด้วยค่ะหมอ...” ทั้งๆ ที่ริมฝีปากของเธอมิได้เผยอขึ้น “ที่นี่เป็นดาวดวงหนึ่งของ สามวันมาแล้วที่ผู้เป็นแม่พร่ำ ลงเลยแม้แต่น้อย วิงวอนร้องขอให้หมอช่วยชีวิตลูกสาว ของตนไว้ ส่วนผู้เป็นลูกสาวหรือ คนไข้ของหมอนั้น ได้แต่นอนหลับ ตานิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนร่างกายส่วนใด ส่วนหนึ่งเลยแม้แต่น้อย “อุณหภูมิของร่ายกาย..ความ ดัน... ระดับการเต้นของหัวใจ... สุริยจักรวาล.... เราเป็นเทพที่สถิตอยู่ ณ ดาวดวงนี้” “สุริยจักรวาลคืออะไร” " “ทําไมเธอจึงไม่ตอบคำถาม ฉัน... เธอชื่ออะไร” เพชรไทยถาม ทุกอย่างปกติค่ะ” พยาบาลประจำ ด้วยความอยากรู้ตามวิสัยปกติของ ตึกรายงานอาการของผู้ป่วยให้นาย หล่อน แพทย์เวรรับทราบ จากนั้นก็ยื่นแฟ้ม “เราชื่อกาลติกา... เราจะตอบ ผลการตรวจเช็คให้ดูเหมือนทุกครั้ง เรื่องสุริยจักรวาลก็ต่อเมื่อ.. ถามได้แล้วยัง” “ได้... มาสิ... เราจะพาเธอ ไปดูจักรวาลให้เห็นกับตาเลยทีเดียว” ดวงตาและน้ำเสียงของผู้พูด บอกให้รู้ถึงความดีใจสุดขีด จากนั้น มือซ้ายที่ใสราวกับแก้วเจียระไน ก็ ยื่นออกมาให้เพชรไทยเกาะ ส่วน มือขวาซึ่งถือแท่งแก้วใสยาวประมาณ ๔ ฟุต ตรงปลายมีรูปดาวห้าแฉก ส่องประกายวาวระยิบระยับได้ยก สูงขึ้น... ทันใดนั้นก็เกิดแสงสว่าง กระจ่างแจ้งไปทั่วทิศา เพชรไทยมองซ้าย มองขวา มองหน้า มองหลัง ทุกแห่งหนมีแสง “ผลเอ็กซเรย์สมองจะออก ตกลงมอบสิ่งที่เธอ “คิดจะให้” นั้น ดาวกะพริบพร่างพรายเต็มไปหมด มาบ่ายนี้ใช่ไหม...ถ้าญาติไปรับฟิล์ม แก่เรา” นายแพทย์หนุ่มได้พูดคุย มาแล้ว ช่วยเอาไปให้ผมดูที่ห้องด้วย” “ฉันคิดจะให้อะไร... เธอ “ค่ะ” พยาบาลรับคำ อยากได้อะไรจากฉัน” “ยังไม่ต้องพูดถึงสิ่งนั้นก็ได้... ผู้ป่วยรายอื่นต่อไป นี้คือเหล่าสุริยจักรวาล.... จุดที่เรายืนอยู่นี้เป็นสหัสสโลกธาตุ ชั้นต้น... กาแล็กซี่ตรงนั้นคือ สหัส สโลกธาตุชั้นกลาง... ส่วนเมตตา กาแล็กซี่ตรงโน้นเป็นสหัสสมหา โลกธาตุ...จักรวาลเหล่านี้อยู่กันเป็น กลุ่ม มีกระจายไปเต็มห้วงอวกาศ... ในระหว่างจักรวาลต่อจักร- ปลอบใจมารดากับพี่สาวของผู้ป่วย ว่าแต่เธอจะตกลงหรือไม่... หากไม่ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ขอตัวไปตรวจ ตกลง เราจะได้ไปจากนี้ซะที” เวลาเดียวกันกับที่หมอกำลัง งงกับผลการอ่านฟิล์มเอ็กซเรย์ที่แจ้ง ออกมาอย่างแน่ชัดว่า ระบบสมอง ของผู้ป่วยปกติดีทุกอย่างนั้น “เพชร ไทย” หรือหญิงสาวคนไข้อาการ แปลกประหลาดคนนี้ของหมอก็เกิด มีอาการงงๆ ขึ้นมาเช่นเดียวกัน เพชรไทยรีบคว้าข้อมือเล็ก บางนั้นเอาไว้ “เดี๋ยวสิ...จะรีบไป ไหน.... เอ้าตกลงก็ได้... ตอบฉันสิว่า สุริยจักรวาลคืออะไร” “ยืนยันก่อนว่า เธอจะไม่ เปลี่ยนใจภายหลัง” “แน่นอน... สาบานให้ยังได้” “ไม่ต้อง....ดาวดวงนี้ไม่มีก สาบาน... แค่ยืนยันเท่านั้นเพียงพอ แล้ว” “นี่ที่ไหน... เธอเป็นใคร...” “ถ้างั้นฉันขอยืนยันร้อยครั้ง เธอได้ยินเสียงตนเองถามหญิงสาว ไปเลย..... พอใจไหม... ทีนี้ตอบคำ วาลแต่ละกลุ่มนั้น จะมีช่องว่างอยู่ ...นักวิทยาศาสตร์ คำานวณออกมาว่า ช่องว่างเหล่านี้เป็นที่สถิตของแรงโน้ม ถ่วงมหาศาล ที่สามารถจะดูดกลืน ทุกอย่างเข้าไปได้ แม้กระทั่งแสง สว่าง ดังนั้นเหล่านักวิทยาศาสตร์ จึงเรียกช่องว่างเหล่านี้ว่า “หลุม ต๋า".... หลุมดำของนักวิทยาศาสตร์ นั้น แท้จริงแล้วมันก็คือ “โลกันต กัลยาณมิตร พฤษภาคม ๒๕๓๗ ออ