วัยหัวเลี้ยวหัวต่อ : หน้า 32/128

วิ่ง นี่ก็เป็นแฟชั่นอย่างหนึ่งของเขา ในวัยนี้นี่แหละที่เขาเรียกว่าวัย หัวเลี้ยวหัวต่อ คำว่า “หัวเลี้ยวหัวต่อ” “หัวเลี้ยว” นั้นก็คือ เป็นการเปรียบเทียบ ถึงการเดินทาง น้องเณรคงเคยเห็น เป็นธรรมดาของวัยรุ่นที่ชอบจิน ตนาการไปไม่มีที่สิ้นสุด หรือที่เราเคย ได้ยินคำว่า “ฝันหวาน” เมื่อเราอายุ ยังน้อยก็คิดถึงเรื่องไม่กี่เรื่อง เพราะ ส่วนมากจะทำตามคำสอนของพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ หรือเมื่อเราบวชเป็น สามเณรใหม่ ก็จะทำตามคำแนะนำ องพระพี่เลี้ยง แต่พออายุเราย่างเข้า สู่วัยนี้แล้ว เริ่มจะมีความคิดเป็นของ ตัวเอง เริ่มจะคิดถึงเรื่องอนาคตเป็น ส่วนมาก อยากจะทำสิ่งโน้นสิ่งนี้ อยาก จะเป็นโน่น เป็นนี่ ถ้าใครมาขัดขวาง ความคิดก็รู้สึกไม่ชอบใจ ไม่พอใจ ขัดเคือง เพราะอยากจะทำอะไรตาม ใจตัวเอง ซึ่งส่วนมากอารมณ์มักจะมา เราจะเปลี่ยนแปลงชีวิตวัยรุ่นที่วุ่นวาย ให้กลายมา เป็นชีวิตที่สุขสงบเป็นชีวิตที่สูงค่า ใช้วัยที่เต็มเปี่ยม ด้วยพลังกายและพลังใจ มาช่วยกันสร้างโลกใหม่ ซึ่งเป็นโลกแห่งสันติสุขที่แท้จริง ทางโค้ง หรือทางสี่แยก เมื่อเราเดิน ก็ตามหรือขึ้นรถก็ตาม พอเข้าทางโค้ง หรือทางแยกรถไปอีกแห่งหนึ่ง ตาม หัวโค้ง หรือหัวเลี้ยวนั่นแหละมักจะ เป็นวัยสดชื่น วัยหวาน เหมือนดอกไม้ เกิดอุบัติเหตุบ่อยๆ จึงต้องระมัดระวัง ที่กำลังเบ่งบาน ถ้าหากใครมีความรัก ตรงนี้ให้มาก ส่วนคำว่า “หัวต่อนั้น” ในวัยเรียน ก็อาจจะเรียนไม่จบ น่า ถ้าเราเคยเห็นเขานำเอาของที่หักแล้วมา เป็นห่วงมาก เนื่องจากเป็นรักครั้งแรก ต่อกันใหม่ ตรงหัวต่อนั่นแหละจะเป็น ยังรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ถ้าหากไปรักใคร จุดอ่อนที่ไม่มั่นคงแข็งแรงเหมือนเดิม สักคน ก็จะทุ่มเทจนหมดหัวใจ ถ้า มักจะหลุดหักบ่อยๆ เช่นกันคนเรา สมหวังก็แล้วไป แต่ถ้าผิดหวัง ก็อาจ เมื่อย่างเข้าสู่วัยรุ่น ก็จัดว่าย่างเข้าสู่วัย จะตัดสินใจผิด ๆ ถึงกับคิดฆ่าตัว หัวเลี้ยวหัวต่อ ถ้าหากตัดสินใจผิด ตายก็ได้ น้องเณรก็คงจะได้รู้ข่าว พลาด พลาดไปนิดเดียวก็สามารถหลุด เห็นตัวอย่างบ่อยๆ จะเห็นได้ว่าวัยนี้ เป็นวัยอันตรายจริง เป็นวัยที่น่าเป็น ต้องได้รับการประคับประคอง ห่วง ออกจากเส้นทางแห่งความดีได้ ซึ่งจะ ทำให้เขาพลาดไปตลอดชีวิตเลย ชีวิตวัยรุ่นเป็นวัยแห่งความรัก อย่างใกล้ชิด ก่อนเหตุผล หลายๆ ครั้งก็จะไปทดลอง ทำอะไรที่ผิดพลาดอยู่เสมอๆ สมัยที่พี่เณรยังเป็นสามเณรน้อย อยู่ พี่เณรได้เรียนนักธรรมตรี ได้พบ หัวข้อธรรมะบทหนึ่งว่า “ธรรมารมณ์” ตอนนั้นพี่เณรก็ยังไม่เข้าใจ วันหนึ่ง เห็นหลวงตาท่านรดน้ำต้นไม้ เข้าไป ถามท่านว่า หลวงตาครับ คำว่า ธรรมา รมณ์นั่น หมายถึงอะไร หลวงตาท่าน หันมายิ้มให้พลางพูดด้วยความเอ็นดูว่า “เณรโตขึ้นก็จะรู้เอง” พี่เณรก็รู้สึกงงๆ พอโตขึ้นจึงเริ่มเข้าใจคำว่า ธรรมารมณ์ นั่นก็คือ อารมณ์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ กัลยาณมิตร mo กรกฎาคม ๒๕๓๘