การสร้างผู้นำบุญ : หน้า 76/128

ในใจตอนนี้มี จริงแก่ชีวิต เสมือนลมหายใจเข้าออกของยอดกัลยาณมิตรทุกคน กลับจากสวนบัวครั้งนั้นแล้ว คุณรสรินก็ยัง ในขณะนี้ ความตั้งใจอันแรงกล้าที่คุณรสรินได้ ไม่ลืมที่จะนำวิธีการทำใจหยุดใจนิ่ง โดยปล่อยวาง กระทำให้สำเร็จคือการสร้างผู้นำบุญเพื่อธรรมกาย ใจให้เบาสบายไว้ที่ศูนย์กลางกายไปทำต่อที่บ้าน เจดีย์ โดยในอันดับแรกก็คือแนะนำสนับสนุนให้ แต่เนื่องจากต้องนั่งสมาธิเพียงลำพังคนเดียวในห้อง เขาเหล่านั้นได้ขึ้นไปปฏิบัติธรรม มีพื้นฐานจาก นอนอันรโหฐาน ไม่เหมือนกับการปฏิบัติธรรมรวม ประสบการณ์ภายใน เพื่อสร้างความเชื่อมั่นในธรรมะ กลุ่มกันเป็นพลังเช่นที่สวนบัว ทำให้เกิดความรู้สึก เหมือนดังเช่นตนเองได้เคยประสบมา หวาดหวั่นขึ้นมาในใจ “เป็นคนกลัวความเงียบ พอมานั่งหลับตา คนเดียวก็มีความรู้สึกหวาดๆ ว่าใครจะมาทำอะไร แต่เรื่องธรรม - หรือเปล่า นั่งไประแวงไปได้เวลา ๑๕ นาที ก็ทน กายเจดีย์ ครั้งเดียว เท่านั้นในชีวิต “ก่อนที่ธรรมกายเจดีย์จะสร้างเสร็จในปีพ.ศ. ๒๕๔๐ พี่ก็คิดว่าจะสร้างผู้นำบุญให้ได้จำนวนมากๆ เพราะผู้นำบุญเป็นบุคคลที่มีคุณค่าต่องานเผยแผ่ พระพุทธศาสนา การที่กัลยาณมิตรจะกลายเป็นผู้ นำบุญได้จะต้องมีจิตใจรักธรรมะ รักในการปฏิบัติ ไม่ไหวนอนดีกว่า เป็นอย่างนี้อยู่ ๓-๔ วัน ก็มาคิด เพราะเป็นมหา ใหม่ว่า ทำอย่างนี้ไม่ดีแน่ ธรรมะเราจะไม่ก้าวหน้า ธรรม เมื่อปฏิบัติธรรมแล้วได้พบความสุขภายในก็ เจดีย์ที่ศักดิ์ จะต้องทุ่มเทใจนั่งให้ดีกว่านี้ พอฟังเทปก็สะกิดใจ จะยิ่งมีกำลังใจมีจิตใจมั่นคงต่อธรรมะ เห็นและ ตรงที่หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านเทศน์ว่า “จริงแค่ไหน? เข้าใจถึงประโยชน์ของการเจริญสมาธิภาวนา และ สิทธิ์ ซึ่งพวกเรา จริงแค่ชีวิตสิ” คำนี้มีความหมายมาก ธรรมะเป็น จะสามารถชักชวนผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีโอกาสได้ทำ ของจริง เราจะมาทำเหลาะแหละไม่ได้ ต้องทุ่มไป เพราะมีความเชื่อมั่นจากประสบการณ์ภายในที่ได้ สุดชีวิต ถ้าหากว่านั่งธรรมะแล้วมันจะต้องสิ้นชีวิต เกิดขึ้นแล้วกับตัวเอง เรียกว่าเมื่อใจติดในธรรมะ ลงไปเราก็ต้องยอม เพราะเราถือว่าเราจริงกับ แล้วทุกอย่างจะตามมาเอง เหมือนตัวพี่ต้อย ทั้งๆ ธรรมะเท่ากับชีวิตของเราเลยทีเดียว คือต้องจริง ที่ตอนแรกก็ไม่ได้มีใจฝักใฝ่ในธรรมะเลย มิหนำ อย่างที่หลวงพ่อท่านว่า คืนนั้นพี่ก็นั่งธรรมะตั้งแต่ ซ้ำยังคิดจะจ้องจับผิดเสียอีก แต่พอได้พบความ เที่ยงคืนจนถึงตี ๑ พอทุ่มชีวิตตายเป็นตาย ใจก็ สุขที่เกิดจากประสบการณ์ภายใน ก็เกิดสัมมา ปักกิ่งลงไป วีดลงไปทั้งตัวรวดเร็วมากเหมือนตก ทิฏฐิขึ้นมา สอนตัวเองได้ว่าอะไรที่เคยประพฤติไม่ จากที่สูงลงไป ก็ปล่อยใจไปตลอดเวลา เข้ากลาง ถูกไม่ควรมาก็เลิกหมด ในใจตอนนี้มีแต่เรื่องธรรม ไปเลย ใจตรงกลางสว่างเป็นลำแสงแล้วก็เห็น กายเจดีย์ เพราะเป็นมหาเจดีย์ที่ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่ง เป็นตัวเราเองอยู่ตรงกลางนั่งขัดสมาธิ เห็นได้ เรามีโอกาสได้ทำครั้งเดียวเท่านั้นในชีวิต และเป็น รอบด้าน ชัดยิ่งกว่าลืมตาเห็น ในความรู้สึกตอน บุญที่ยิ่งใหญ่มหาศาล เวลาไปชวนคนก็ต้องหา นั้นบอกว่าตัวเราเป็นเหมือนองค์พระ ตั้งแต่นั้นมา จังหวะดูทีท่าว่าคนที่เราชวนพอจะพูดกันเข้าใจหรือ ทุกครั้งที่เข้ากลางจะพบพระ จนมีความรู้สึกว่า ไม่ ถ้าหากรู้ว่าเขามีจิตใจมาทางด้านนี้ และพอมี ตัวเองเป็นองค์พระทั้งหลับตาและลืมตาตลอดเวลา” เวลาที่สละได้จากหน้าที่การงาน ประการแรกพี่ และเป็นบุญที่ ยิ่งใหญ่ มหาศาล สร้างผู้นําบุญ ซงพวก เพราะ จะชวนเขาขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนบัว นอกจากจะได้มีเวลาทำใจหยุดใจนิ่งแล้ว เรายัง ประสบการณ์ภายในอันได้มาด้วยการคิดทุ่ม จะได้คุยได้สนทนาธรรม ได้รับฟังประสบการณ์ เททั้งชีวิต นำมาซึ่งกำลังใจอันสูงส่งในการที่จะ ภายในของกันและกัน เมื่อความมั่นใจมีมากขึ้นก็ อุทิศชีวิตทุ่มเทเพื่องานเผยแผ่พระศาสนาให้กว้าง จะมีพลังใจ มีแรงบันดาลใจให้สามารถทำหน้าที่ ไกลออกไป โดยเฉพาะในเวลาจำกัดที่จะต้องสร้าง เป็นผู้นำบุญ และหากใครก็ตามเข้าถึงธรรมภายใน “ธรรมกายเจดีย์” เจดีย์แห่งพระรัตนตรัย อันเปรียบ ก็เหมือนกับได้ที่พึ่งอย่างถาวร เขาจะมีพลังภายใน กัลยาณมิตร ๗๔ กรกฎาคม ๒๕๓๘