โจรและการทำโทษ : หน้า 113/128

จึงถามทีฆปิฏฐิ ตัวเอง โจรฤๅไร จึงขับโจรนั้นไป ตามวิสัยไปถิ่นฐาน นายทีฆปิฏฐิ ความจริงมีอยู่ในใจ ส่วนหญิงนั้นเล่าไร้ เจ้ามอบให้โคฬกาฬ ตัวช้านี้เล่าไร้ ใช่อื่นไกลคือโจรา ได้ด้วยโพธิสมภาร พระกุมารทรงปัญญา บริวารทั้งหลายนั้น จึงชวนกันรุมเข้ามา ผัวเมียพากันไป ตามวิสัยปรารถนา ยุดมือแล้วถือบ่า เข้าฉุดคร่าโจรมากมี ไปโดยตามทิศศา สู่คามาบ้านเรือนตน อ้ายโจรคนนี้ไซร้ สูงเติบใหญ่ใช่พอดี ยังมีชายหนึ่งไซร้ ขี่รถไปในกลางหน น้อยน้อยเด็กเจ็ดปี ช่วยกันตีมีปราศรัย ไปพบสระชอบกล ลางคนฉวยบาทา ฉวยแขนขาคร่าออกไป ลงไปในสระใหญ่ จะทำสักเท่าไร มิได้ไหวซึ่งกายา บ้วนปากแล้วล้างหน้า จึงเจ้ามโหสถ อันปรากฏด้วยปัญญา เมื่อนั้นท้าวอินทรา ห้ามไปมิได้ช้า ทำโทษาจักเป็นกรรม เห็นองค์พระจอมไตร แล้วสอนโจรกลับใจ แต่นี้ไปอย่าได้ทำ จะช่วยพุทธางกูร จะเกิดซึ่งบาปกรรม อย่าได้ทำกรรมสืบไป ทรงฤทธิ์คิดด้วยดี ให้อยู่ในศีลห้า จงรักษาซึ่งน้ำใจ บัดเดี่ยว หยุดรถมา จึงลูบไล้ งกายา จึงขึ้นมาขี่รถไป ทอดเนตรมาด้วยทันใด ท้าวสหัสนัยน์คิดทันที ให้เพิ่มพูนบารมี ท้าวโกสีย์จากไพชยนต์ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๑๑ กรกฎาคม ๒๕๓๘