การนั่งสมาธิและการตัดสินใจบวช : หน้า 35/128

นั่งสมาธิในห้องพระ วางใจหยุดนิ่งไป เรื่อยๆ ในกลางกาย พอใจหยุด ก็ เกิดความสว่างขึ้น จนขนลุกชูชันตัว พองไปหมดเลย มีความสุขมาก ร่าง กายค่อย ๆ ขยายออกไปไม่มีที่สิ้นสุด ตรงกลางนั้น พี่เณรเห็นองค์พระผุด ช้อนขึ้นมาเป็นสาย รู้สึกตื่นเต้นดีใจ บอกไม่ถูก ความคิดที่จะลาสิกขาหาย เป็นปลิดทิ้งไปเลย พอในช่วงสาย โยมเอารถมา จอดรอรับอยู่แล้ว พี่เณรก็ตัดสินใจ อย่างเด็ดขาดว่า เราจะไม่ลึกแล้ว โยม ตนกับหลวงพ่อว่า “จะบวชตลอดชีวิต อุทิศชีวิตแด่พระพุทธศาสนา วิชชา ธรรมกาย ช่วยหลวงพ่อขยายวิชชา ธรรมกายไปสู่ใจของชาวโลก เพื่อมุ่ง ไปให้ถึงที่สุดแห่งธรรม การที่พี่เณรอยู่รอดมาได้ถึงวันนี้ ก็เพราะมีหลวงพ่อ พระพี่เลี้ยงและ เพื่อนสหธรรมิกเป็นขวัญกำลังใจ และ เป็นแบบอย่างในการสร้างความดีให้แก่ พี่เณรตลอดมา ดังนั้นผู้เป็นต้นแบบ ของชีวิตจึงมีความสำคัญต่อตัวเรามาก ถ้าเราได้ต้นแบบดี ชีวิตเราก็จะดี มี ไม่ป่วย ร่างกายแม้จะขยับเขยื้อนไม่ได้ เพราะเวทนากลุ้มรุม แต่ใจของเราจะ เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและรอยยิ้ม แย้มแจ่มใสเสมอ จะเป็นผู้ป่วยที่ให้ กำลังใจผู้ที่มาเยี่ยมไข้ รวมทั้งหมอและ พยาบาลด้วย จะเป็นผู้ป่วยที่สง่าองอาจ ทีเดียว มัจจุราชจะต้องย่อท้อกับบุคคล ผู้ทำความดีมาโดยตลอด เราจะเปลี่ยนแปลงชีวิตวัยรุ่นที่ วุ่นวาย ให้กลายมาเป็นชีวิตที่สุขสงบ เป็นชีวิตที่สูงค่า ใช้วัยที่เต็มเปี่ยมด้วย พลังกายและพลังใจมาช่วยกันสร้างโลก ใหม่ ซึ่งเป็นโลกแห่งสันติสุขที่แท้จริง ด้วยการดำเนินชีวิตเยี่ยงพระโพธิสัตว์ ชีวิตของคนเรานั้น เมื่อเกิด และนักสร้างบารมีทั้งหลาย โดยมีเป้า หมายเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย และ เผยแผ่วิชชาธรรมกายไปทั่วโลก จนกว่า จะถึงที่สุดแห่งธรรม” เองก็รู้สึกงงว่า ทำไมเปลี่ยนใจเร็วจัง ความเจริญรุ่งเรือง ถ้าได้ต้นแบบที่ไม่ แต่โยมก็อนุโมทนาสาธุการด้วย น้อง ดี ชีวิตก็จะไปสู่ความเสื่อม เณรลองคิดดูเถิด ถ้าพี่เณรตัดสินใจ พลาดไปในครั้งนั้น พี่เณรคงจะเสียใจ มาก็มีความเป็นหนุ่มเป็นสาวช่วงอายุ มากๆ และพี่เณรคงไม่มีวันนี้ ที่ได้ ไม่กี่ปีเท่านั้นเอง ไม่นานนักก็จะแก่ สร้างบารมีกับหลวงพ่อและหมู่คณะ คง ชรา ตายกันไปหมด ดังนั้นเราจึงควร ไม่มีโอกาสที่จะเขียนจดหมายถึงน้อง ที่จะนำเอาพลังหนุ่มของเรามาใช้อย่าง เณร คิดไปแล้วก็ยังใจหายอยู่เลย นี่ คุ้มค่าที่สุด พระเดชพระคุณหลวงพ่อ เราเป็นไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ เพราะ ท่านได้ให้โอวาทเป็นกำลังใจแก่พี่เณร ความเป็นวัยรุ่นนั่นเอง วัยรุ่นมีอารมณ์ และเพื่อนสหธรรมิกที่ปฏิบัติธรรมร่วม ชั่ววูบ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ ดังนั้น กัน ตอนหนึ่งว่า “ให้ลูก ๆ นึกถึงคำ ของหลวงพ่อไว้ให้ดีว่า โลกกำลังรอ ตามที่พี่เณรได้เล่าให้น้องเณร คอยเราอยู่ เก็บพลังหนุ่มเอาไว้สร้าง ฟังมาแล้วนั้น แม้พี่เณรก็เกือบพลาด โลกใหม่ โลกในอุดมคติ โลกแห่งสันติ แต่สิ่งที่ทำให้พี่เณรรอดมาได้ ก็เพราะ สุข เราจะทันเห็นโลกเปลี่ยนแปลงใน ธรรมะเท่านั้นแหละที่เป็นที่พึ่งในยาม ยุคของเรา จงเตรียมตัวให้พร้อมต่อ คับขัน ในยามที่เราท้อแท้ ในยามที่ เราหมดกำลังใจ แบตเตอรี่เขายังชาร์จ ไฟ ใจของเราก็ต้องชาร์จกำลังใจเหมือน จึงควรคิดให้ดีก่อนทำ การเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นต่อไปใน อนาค วัยรุ่นเป็นวัยที่มีพลัง เราจะเอา กัน ธรรมะเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งที่แท้จริง พลังหนุ่มมาสร้างบารมีให้เต็มที่ จนกว่า ของชีวิต “ธรรมกายเป็นทั้งหมดของ จะถึงเวลาสุดท้ายของชีวิต วันนั้นเรา ชีวิต” จะจากโลกไปอย่างผู้ชนะ เราจะมี เมื่อยามเราจิตใจอ่อนแอ ก็ได้ ความปีติ มีความเบิกบานตลอดเวลา ธรรมะนั่นแหละช่วยเสริมพลังใจเรื่อยมา แม้จะอยู่บนเตียงป่วย ก็จะดูไม่เหมือน จนจิตใจเข้มแข็ง พี่เณรจึงได้ปฏิญาณ คนป่วยเลย ป่วยแต่เพียงกาย แต่ใจ สิ่งที่พี่เณรได้เขียนถ่ายทอดมานี้ หวังว่าจะเป็นประโยชน์แก่น้องเณรใน การดำรงเพศสมณะ เมื่อใดที่เกิดความ ท้อแท้ท้อถอย ให้น้องเณรนึกถึงโอวาท ของหลวงพ่อ หมั่นเตือนตนเอง แล้ว น้องเณรจะสามารถยืนหยัดอยู่บนหน ทางแห่งการสร้างบารมีไปได้ตลอดรอด ฝั่ง จนกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม คิดอะไร ต้องคิดให้ ดีที่สุด คิดเรื่องหยุด ในหยุด ให้สุดสาย คิดหยุดนิ่ง วิ่งเข้ากลาง ธรรมกาย ปราบมารร้าย ไปถึงจุด ที่สุดธรรม... กัลยาณมิตร anon กรกฎาคม ๒๕๓๘