จดหมายจากแม่ถึงลูก : หน้า 93/128

น๊อต, นุ่น ลูกรัก บับนี้ แม่เขียนถึงลูกด้วยความ 1 คิดถึงลูกมากเป็นพิเศษ เพราะ เราไม่เคยห่างจากกันนานเท่าเวลานี้เลย ทั้งๆ ที่แม่ก็รู้ดีว่า ลูกกำลังทำอะไรอยู่ QU เราก็ต้องกระทำความผิดพลาด และ เมื่อตายไปก็ไม่พ้นที่จะไปสู่อบายภูมิ แต่ ในทางธรรม แม้นมี “อุปสรรค” แต่ ลูกก็มีที่พึ่งทางใจ มีรัตนะภายในที่คอย ตักเตือนให้เราอดทน ให้เราคิดถูก ทำ เพียงสิ่งที่เข้ามาทดสอบกำลังใจ กำลัง ทั้งที่รู้ว่าลูกกำลังทำหน้าที่และเดินทาง ถูก พูดถูก ให้เราเห็นว่าอุปสรรคเป็น ไปตามทางที่ตรงจุดหมายที่สุด ไม่เป็ ไม่แฉลบออกข้างทางเพื่อไปเสียเวลา กับกะโหลกกะลาทางโลก แต่ก็อดไม่ ได้ที่จะรำพันห่วงหาอาลัยลูก แม่เพิ่งรู้ รสของการพลัดพรากจากคนที่เรารักว่า เป็นอย่างไร บ้านที่ลูกเคยอยู่ โต๊ะ ขอบข่ายญาณของพระธรรมกายครอบไปทั่วทั้งจักรวาล ได้รู้ลึก รู้กว้าง รู้จริงอย่างที่ไม่มีอะไรจะปกปิดได้ ด้วยปัญญาของพระธรรมกายนำให้เราได้เป็น “ผู้รู้” อย่างแท้จริง บุญของเรา ขอเพียงอดทน เมื่อก้าว ผ่านอุปสรรคไปแล้ว ความสำเร็จมี แน่นอน ในทางธรรม ทุกก้าวที่เดินไป ของเรา มีคุณค่า มีบุญบารมี ทำให้ เราก้าวเดินไปอย่างสบาย อย่างแข็ง แกร่ง ไปอย่างผู้มีชัยชนะ ก้าวไปอย่าง อาจหาญ ร่าเริง แล้วจริงๆ นะจ๊ะ ใน กลางของกลางที่จิตใจก้าวเดินเข้าไป อย่างนิ่งแน่นแล้ว จะเกิดกำลังใจขึ้น มาเอง จะเห็นอุปสรรคหรือสิ่งที่มารุม เร้าจิตใจให้เศร้าหมอง ให้ท้อแท้ กลาย เป็นเรื่องเล็กน้อย หรือจิ๊บจ้อยไปเลย ในกลางองค์พระก็จะมีองค์พระผุดซ้อน ขึ้นมาเป็นสาย ให้ใจของเราผ่านเข้า เก้าอี้ที่ลูกเคยนั่ง หนังสือที่ลูกเคยอ่าน ไปในกลางของกลางองค์พระ เมื่อจิต แม้กระทั่งเตียงที่ลูกเคยนอน แม่เห็น ได้สัมผัสองค์พระ องค์แล้วองค์เล่า แล้วอดคิดถึงลูกไม่ได้ มันเป็นธรรม ความสุขความละเอียดของใจก็ยิ่งเพิ่ม ชาติของความเป็นแม่ที่หักห้ามความ ทวีขึ้นไปตามลำดับ ความคิดฟุ้งซ่าน รู้สึกเช่นนั้นได้ยาก และอารมณ์เศร้าหมองต่างๆ ก็จะค่อยๆ แต่แม่ก็ต้องพยายามทำใจจ้ะ หายไป ใจจะถูกชำระให้สะอาดบริสุทธิ์ เพราะสิ่งที่ลูกตัดสินใจเลือกนั้นคือ ให้กลับคืนเป็นใจที่ผาสุก เบิกบาน อาจ “ความเป็นจริง” ของชีวิต เส้นทางชีวิต หาญ ร่าเริง ไม่หวั่นไหว เราสามารถ ไม่ว่าทางโลกหรือทางธรรมก็ย่อมต้อง มองเห็นใจหรือเห็น ว่า คิด รู้ ด้วยตา มีอุปสรรคทั้งนั้น ชีวิตทางโลกหรือทาง ธรรมก็ย่อมต้องมีอุปสรรคทั้งนั้น ชีวิต ทางโลกถ้าเราก้าวพลาดไป ผลที่ได้คือ ความทุกข์ระทมไร้ที่พึ่งทางใจ ในที่สุด ภายใน ก็จะเห็นเป็นดวงใสสว่าง ติด ที่ศูนย์กลางกาย อยากให้ลูกได้รู้ได้ตระหนักถึง ความเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ว่าเป็น กัลยาณมิตร co กรกฎาคม ๒๕๓๘