ความขัดแย้งในโรงงาน : หน้า 115/128

เสียใต้เสียทุก วัน" ราชิตหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับท่าที ทองไม่รู้ร้อนของวิศวกรหนุ่ม ชาย หนุ่มไหวไหล่ ท่าทีไม่ยี่หระต่อ อารมณ์ของผู้เป็นนาย พรม ราชิต นั่งลงบนเก้าอี้อย่าง เลือดเย็น หยิบรีโมทคอนโทรลป้อน คำสั่งให้ “เรโกะ” เมทมอเตอร์ แม่ เหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดมานาน นับทศวรรษ ระดมพลมาเกิด ขึ้นพร้อมกันถี่ๆ เมือง เหมือนต้องคำสาป ให้มีอันเป็นไป บ้าน ขนาดพกแพ็ค โดดดึงเข้าไป “ผมก็ดูอย่างดีเหมือนที่เคย ทำหน้าที่กอบเศษเถ้านั้นใส่ไว้ในตัว เป็นมา” เองก่อนที่เถ้าจะดูดซับความชื้นใน อากาศ แล้วหลอมเป็นน้ำให้เปื้อน พื้นพรม “เดี๋ยวนี้คอมฯโรงงานเรามัน คงตั้งโปรแกรมเองได้แล้ว” “คุณพูดอย่างนี้ แปลว่า คุณ คิดว่า ผมทรยศ” เสียงสิทธากร้าว กลับมา ท่าทีไว้ตัวแต่เดิมยืดหยิ่ง เพิ่มขึ้นไปอีก “ผมลาออก” เขาใช้สิทธิส่วน บุคคลเต็มที่ รวมถึงสิทธิในการ วิพากษ์วิจารณ์ในประโยคต่อมา “โรงงานคุณมันบ้า วิปริต ญาติพี่น้องและคนที่รู้จัก จะ ได้รับรู้ว่า สิทธาหายสาปสูญไปโดย ไม่รู้สาเหตุตั้งแต่วันพรุ่งนี้! เนรัญ ผู้ช่วยซึ่งไม่ค่อยจะได้ช่วยอะไรสิทธา เท่าไหร่ ถูกเรียกตัวเข้ารับคำสั่งให้ ทําการแทนสิทธาในทันที ...อีก ๕ นาทีถัดมา ระบบ จักรกลโรงงานทำงานตามปกติ ความเสียหายเกิดขึ้น แปรปรวน เครื่องรวนโดยไม่มีสาเหตุ แล้วอย่าหวังเลย” เขาเหยียดเยาะ เนรัญรับคำชมเชยจากนายโดยไม่ ยอมปริปากบอกว่า....เครื่องมันติด ขึ้นมาเองโดยที่เขายังไม่ได้แก้ไข แก่ทุกครัวเรือน “อย่าหวังว่า นอกจากผมแล้ว ใครที่รู้เหตุการณ์พวกนี้ จะกล้าเข้า อะไร! มาแก้ปัญหา” ด้วยอาการถือไฟ เหนือกว่า สิทธาหมุนตัวกลับทันทีที่ คอมศีรษะอำลานิดหนึ่ง * * * ชาวเมืองกำลังถูกรบกวน ราชิตเรียกชื่อเขาซ้ำหลายครั้ง ความสุขส่วนตัวที่มีอยู่เล็กน้อย แต่เขาก็ไม่สนใจ ก่อนที่เท้าของ ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เหตุ สิทธาจะสัมผัสแผ่นโลหะเปิดประตู การณ์ที่ไม่เคยเกิดมานานนับทศวรรษ มือของราชิตไวกว่า อาวุธเลเซอร์ จำเพาะเจาะจงมาเกิดขึ้นพร้อมกัน ขนาดเล็กเท่านิ้วมือของราชิตก็ปล่อย ๆ เมืองเหมือนต้องคำสาปให้มี พลังไปสัมผัสร่างของสิทธาทันควัน อันเป็นไป ความเสียหายเกิดขึ้นแก่ ยังผลให้ร่างของเขา ตั้งแต่ศีรษะไล่ ทุกครัวเรือนมากบ้าง น้อยบ้าง เรื่อยถึงปลายเท้า ค่อย ๆ กรอบ “ฉันเห็นจะต้องเชื่อคำของ กร่อนลงกลายเป็นเจ้ากองอยู่ที่พื้น พระคุณเจ้าการ์ เสียแล้วสิ ราชิต” กัลยาณมิตร oom กรกฎาคม ๒๕๓๘