การปฏิบัติธรรมและบุญ : หน้า 91/128

จดหมาย โดย : เพียงนิล ศิริเกษม จากแม่ถึงลูก ดหมายฉบับที่ ๑๒ นี้ เป็นจดหมายฉบับสุดท้าย ที่ผู้เขียนเขียนถึงลูก ทุก ๆ ฉบับที่ผ่านมา ข้าพเจ้าได้เขียนเป็นแนวทางปฏิบัติธรรมให้ถูกต้องตามที่ หลวงพ่อสอนในเรื่อง การทำใจให้หยุดนิ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญ เป็นหัวใจในการ ปฏิบัติธรรม และได้เขียนถึงประสบการณ์ในการนั่งสมาธิฝึกใจให้หยุดนิ่งของ ข้าพเจ้าแล้ว ซึ่งมีเรื่องราวต่างๆ จากประสบการณ์ในการนั่ง เพื่อชี้ให้ลูกได้เข้าใจ ในหลักการปฏิบัติธรรม และให้ผลของการปฏิบัติธรรมอย่างไร เป็นขั้นตอนของ การฝึกใจให้หยุดนิ่ง จนเข้าถึงธรรมเป็นลำดับไปตามความละเอียดของใจ ในฉบับสุดท้ายนี้ ข้าพเจ้าได้เขียนถึงประสบการณ์ในเรื่องของ “บุญ” และ “พระรัตนตรัย” ซึ่งทั้ง ๒ อย่าง คือ ที่พึ่งที่ระลึกทั้งกายและใจของเรา การเข้าถึง พระรัตนตรัยภายในกายของเราเป็นสิ่งที่ทุก ๆ คนทำได้อยู่แล้ว เพราะพระรัตนตรัย มีอยู่ภายในกายของเราทุก ๆ คนแล้ว เพียงแต่ฝึกใจให้หยุดนิ่ง จนสามารถเอาใจที่ ละเอียดของเรา เข้าไปถึงภายในกลางของกลางที่ศูนย์กลางกายทางสายกลาง ที่ เมื่อจิตละเอียดเข้าไปได้รู้ได้เห็น เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพระรัตนตรัยอย่างแท้จริง ถูกต้องตรงทางมัชฌิมาปฏิปทา ซึ่งเป็นทางสายกลางสู่เส้นทางธรรม ซึ่งเป็นทาง หลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง ทำให้เราได้เป็น “ผู้รู้” “ผู้อื่น” “ผู้เบิกบาน” ในที่สุด “บุญ” ซึ่งเป็นเสบียงที่สำคัญในการสร้างบารมี เป็นพื้นฐานการสร้าง บารมีไปสู่ความสำเร็จทั้งชีวิตทางโลกและทางธรรม ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ฉบับนี้ได้เขียนถึงประสบการณ์การได้รู้ได้เห็น “บุญ” ซึ่งมีจริง สัมผัสได้ อยู่ภายใน ศูนย์กลางกายซึ่งเป็นแหล่งรองรับบุญ บุญนอกจากช่วยตัวของเราเองให้กรุยทางไป สู่ความสำเร็จ แล้วยังสามารถใช้บุญช่วยเหลือบุคคลอันเป็นที่รักของเรา บรรพบุรุษ ของเราที่ล่วงลับไปแล้ว ให้ผ่านพ้นจากทุกขเวทนาที่ได้รับในทุคติภูมิมาสู่สุคติภูมิได้ และบุญไม่ได้หดหายไป แต่ยังผลให้ผู้สร้างบุญได้รับความสุข ความสำเร็จ จากผล ของบุญไปจนถึงฝั่งพระนิพพาน ไปจนถึง “ที่สุดแห่งธรรม” ขอกราบขอบพระคุณพระเดชพระคุณพระสุธรรมยานเถร ผู้ประสิทธิ์ ประสาทความรู้ทางธรรมให้ผู้เขียนและครอบครัว และทุก ๆ ท่านซึ่งเป็นลูกศิษย์ ตลอดจนสาธุชนผู้มุ่งมั่นหาเส้นทางไปสู่ฝั่งพระนิพพาน และในที่สุดคือไปถึง “ที่สุด แห่งธรรม" กราบอนุโมทนาบุญค่ะ กัลยาณมิตร ๘๙ กรกฎาคม ๒๕๓๘