การรวมตัวเพื่อฟื้นฟูศีลธรรม : หน้า 117/128

อา...นี่จะไม่มีใครมาดูดำดูดีประเทศ ไม่มีแม้แต่กำลังที่จะเบียดเบียนคน ที่กำลังถูก “ความมืด” ครอบงำนี้ เลยหรือ! คนกลุ่มเล็กๆ ในถิ่นใกล้เคียง เริ่มได้คิด รวมตัวตั้งสมาคม “คนมี ศีลธรรม” เพื่อเป็นที่ร่วมปรึกษา หารือแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าของ สมาชิก และมีความหวังว่า หากศีล ธรรมของชาวเมืองกลับคืนมามาก ขึ้น ๆ แผ่นดินของตนก็จะพ้นจาก สาปอาถรรพ์นี้ได้ อื่นอย่างแต่ก่อน “ใช่ ราชิต เราบริจาคทาน สร้างบุญกันเถิด” ดวงอาทิตย์ ขึ้นเดือนละ ครั้ง... เป็นวันที่ชาวเมืองเริงร่า แต่ กระนั้น ชาวโลกที่อยากจะช่วยเหลือ ก็ยังขยาดไม่กล้านำเครื่องบินเข้ามา จอด เพราะเคยเกิดเหตุการณ์เข้า มาแล้วออกไปไม่ได้ ต้องพลอยตก อยู่ในโลกมืดด้วย น้ำใจที่มาเป็น สาวิตรีเข้าสมาคมกับเพื่อน ข้าวของจึงถูกส่งมาทางอากาศ ใน บ้านก่อนที่ไฟผลิตสุดท้ายจะหมดไป วันที่แสงอาทิตย์สาดส่อง จะมีอาหาร จากบ้านของตน นานต่อมาที่ราชิต และสิ่งของจากเพื่อนร่วมโลกลอย ปล่อยให้สาวิตรีลากไปเข้าสมาคม ละล่องลงมาจากแผ่นฟ้า เพื่อให้ผู้ ด้วย น้ำใจไมตรีเริ่มกลับคืนสู่แผ่น ดิน มีการรื้อฟื้นการสอนสวดมนต์ และธรรมะสั้นๆ ในเรื่อง “พื้นฐาน ของความเป็นมนุษย์" ปลายเดือนที่สองของวิกฤต การณ์ ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า ในยามเย็น และหายเข้ากลีบเมฆ อย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะปนน้ำตา เกิดขึ้น “พุทธัง สรณังคัจฉามิ, ธัมมัง สรณังคัจฉามิ สังฆัง สรณังคัจฉามิ” สาวิตรีสวดมนต์ “เจ้าประคุ้น ขอให้ คนหยิบไปปันส่วนกัน แผ่นดินสาปอาถรรพ์ ลงมา และจอดบนรันเวย์เส้นเดิม แสงนั้นไม่หายไป แม้เครื่องจะดับ ไฟแล้ว มันสว่างพอที่จะทำให้ผู้คน ที่คุ้นเคยกับอาชีพเดิม ต้องช่วยกัน เป็นรถสำรอง (เพราะไม่มีเชื้อเพลิง) ออกไปรับผู้คนที่กำลังลงมาจาก เครื่องบิน โอ...แสงสว่างนั้นช่างชวนฉงน แจ่มจ้าแต่เย็นตา มันเปล่งรัศมีออก มาจากร่างกายของบุคคล ๔-๕ คน ที่ก้าวลงมาจากเครื่อง “เทวดามาโปรดแล้ว” มีคน อุทาน และไม่มีใครค้านว่ามันเพ้อฝัน เพราะยามนี้ขอให้มีใครหรืออะไรก็ได้ ถ้าสามารถช่วยได้แล้ว เขายินดีรับ ทงนน ยัง “พวกท่านเป็นใคร” อาศัย อนธการต่อไป ท่ามกลางการรอคอย ผู้มีเมตตาหาญกล้าเข้ามาช่วยเหลือ อย่างจริงจัง ซึ่งต้องเป็นผู้มีบุญบารมี มากพอด้วย! ** ๑๐ เดือนผ่านไป เสียงเครื่อง บิน บินฉวัดเฉวียนเหนือน่านฟ้า ผู้ คนมายืนออกันด้วยความประหลาด ใจ ระคนตื่นเต้นดีใจ วันนี้ไม่มี ดวงอาทิตย์ได้ส่องแสงตามเดิมด้วย อาทิตย์ส่องแสง แต่มีน้ำใจจาก เถิต ลูก ๆ จะขอเดินตามทางที่ พระพุทธองค์สั่งสอนทีเดียว” เพื่อนร่วมโลกหรือน แสงจากตัวเครื่องเป็นลำแสง “เรายังมีความหวังอยู่ใช่มั้ย ที่แจ่มจ้ากว่าที่เคยมีมา มันส่องสว่าง ความกล้าร้องถามผู้มาใหม่ยิ้มเยื้อน เห็นประกายแวววับออกจากไรฟัน และนัยน์ตา ยังความเจิดจรัสให้ยิ่ง ขึ้นไป “เรามิใช่เทวดา” ผู้มาใหม่ ปฏิเสธ “เราเป็นมนุษย์เช่นเดียวกัน กับพวกท่าน” “พวกเรามาหาหน้าที่ของ เรา” อีกคนเสริม “หน้าที่จุดประกาย ธรรมให้เกิดแก่ชาวโลกทุกคน ทุก แผ่นดิน โดยไม่เลือกที่รักมักที่ชัง” “บัดนี้ พวกท่านได้ลิ้มรสผล ของความเสื่อมศาสนาและศีลธรรม สาวิตรี” ราชิตถามเสียงแผ่ว ชีวิต ของเขาสิ้นหวังไปนานจนเฉื่อยชาลง คล้ายกับมีตะวันเริ่มเบิกฟ้า แสงนั้น จ้าขึ้น จ้าขึ้น เมื่อเครื่องบินบินต่ำ แล้ว ทุกท่านคงพร้อมที่จะรับฟัง ธรรมอันลึกซึ้งจากพวกเรา ธรรม ปฏิบัติที่จะยังความสว่างไสวให้เกิด กัลยาณมิตร eed กรกฎาคม ๒๕๓๘