การสร้างบารมีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า : หน้า 69/128

ใช้เวลาในการสร้างบารมีเพื่อเป็นพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ ๒๐ อสงไขย กับ อีกแสนมหากัป การออกบวช ความรู้ ๔.บำเพ็ญปัญญาคือ แสวงหา ๕.วิริยะ คือมีความกล้าในการ อ.ศรัทธาธิกะสัมมาสัมพุทธเจ้า คือ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่จะตรัสรู้ ทำความดี ได้ในระดับปานกลาง ไม่เร็วไม่ช้า ใช้ เวลาในการสร้างบารมีอยู่ ๔๐ อสงไขย กับอีกแสนมหากัป ๓.วิริยาธิกะสัมมาสัมพุทธเจ้า ๖.มีความอดทน ๓.มีสัจจะคือ มีความตั้งมั่น จริงใจกับทุกคน ทุกเรื่อง ๔. อธิษฐาน คือมีความมั่นคง คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ใช้เวลาสร้าง มีความตั้งใจในเรื่องที่เป็นกุศล บารมีนานมากที่สุดกว่าจะตรัสรู้ คือ ๘๐ อสงไขยกับอีกแสนมหากัป การสร้างบารมีของพระสัมมา ส.เมตตา ปรารถนาดีต่อสรรพ สัตว์ทั้งหลาย ๑๐.อุเบกขา คือ มีใจเป็นกลาง สัมพุทธเจ้าแต่ละพระองค์ต้องใช้ระยะ ยุติธรรมกับทุกฝ่าย เวลาอันยาวนาน แต่พระองค์ก็ไม่เคย ทั้งหมดคือ คุณสมบัติของผู้ที่ ย่อท้อต่ออุปสรรคใด ๆ ทรงคิดแต่จะ จะเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระ ไปให้ถึงเป้าหมายด้วยน้ำพระทัยอันเด็ด โพธิสัตว์ทุกๆ พระองค์ต่างตั้งใจบำเพ็ญ เดี่ยวมั่นคง เพราะทรงเห็นประโยชน์ บารมีทั้ง ๑๐ ทัศนี้อย่างยิ่งยวด ดังเช่น อันยิ่งใหญ่ไพศาลที่จะเกิดขึ้นแก่ตนและ อดีตชาติหนึ่งของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระราชาตื่นบรรทมไม่เห็นเหล่านาง สนม ติดตามมาเจออยู่กับพระดาบส ทรงพระพิโรธจัดอันเกิดจากความหึง หวง ตรัสถามพระดาบสว่า ท่านสรร เสริญคุณธรรมอะไร พระดาบสตอบ ว่า เราสรรเสริญขันติธรรม พระราชา ตรัสถามต่อว่า ขันติอยู่ที่ใด พระดาบส ตอบว่า อยู่ที่ใจ พระราชาจึงรับสั่งให้ นายเพชฌฆาตจับพระดาบสโพธิสัตว์ นอนลง แล้วทุบตี แล้วถามต่อว่าขันติ อยู่ใด พระดาบสก็ตอบว่า อยู่ที่ใจ คือความไม่โกรธต่อผู้ประทุษร้าย พระ ราชายิ่งทรงพิโรธหนัก รับสั่งให้ตัดปาก หู จมูก เท้า มือ แล้วก็ถามอย่างเดิม ดาบสโพธิสัตว์ก็ตอบอย่างเดิม พระ ราชายิ่งโกรธหนักกว่าเดิมจึงยกพระ บาทกระทืบอกดาบส แล้วหลีกไป แต่ บาปกรรมอันหนักก็ให้ผลทันตา คือ พอละสายตาพระดาบส แผ่นดินก็ ทันที สรรพสัตว์ทั้งหลาย และตำแหน่งพระ เมื่อพระองค์ทรงออกบวชเป็นพระดาบส แยกออกแล้วสูบพระราชาลงสู่มหานรก สัมมาสัมพุทธเจ้านี้ก็มิใช่ตำแหน่งผูก ชื่อว่า ขันติวาที เรื่องอยู่มีว่า พระ ขาดของผู้ใดผู้หนึ่ง หากทว่าทุกคน โพธิสัตว์สมัยนั้น เกิดเป็นพราหมณ์ จะเห็นได้ว่า การจะเป็นพระ สามารถเป็นได้ หากได้กระทำตาม ออกบวชเป็นดาบสอยู่ในป่าหิมพานต์ สัมมาสัมพุทธเจ้าได้นั้น ต้องผ่านการ อย่างที่พระองค์ทรงบำเพ็ญมา คือ ครั้งหนึ่งเดินทางเข้าเมือง อำมาตย์ ทดสอบอย่างมากมาย ซึ่งพระองค์ก็ การบำเพ็ญความดี ๑๐ ประการอย่าง ของพระราชาเห็นก็เกิดศรัทธา จึง สามารถชนะได้ทุกครั้งไป เพราะทุก ยิ่งยวดหรือที่ชาวพุทธเรียกกันว่าบารมี นิมนต์ให้ท่านจำพรรษาอยู่ในพระราช ครั้งที่ทำบุญก็เกิดขึ้นตลอด แล้วบุญ อุทยาน ของพระเจ้ากลา ในวันนั้น เหล่านั้นก็ส่งผลให้สำเร็จเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ พระราชาและเหล่านางสนมพากันมา ที่สุดในจักรวาล สามารถที่จะทำ เที่ยวชมอุทยาน พระราชาเสพสุราจน ประโยชน์ที่ดีที่สุดให้แก่สรรพสัตว์ทั้ง มึนเมาแล้วหลับไป เหล่านางสนมพา หลาย อย่างที่ไม่มีใครเสมอเหมือน กันไปเดินเล่น เห็นพระดาบสก็เกิด ๑๐ ทัศ หรือเรียกอีกอย่างว่า พุทธการ กะธรรม แปลว่า ธรรมะที่ทำให้เป็น พระพุทธเจ้า ได้แก่ ๑.การท่าทาน 5.รักษาศีลให้บริสุทธิ์ ๓. บำเพ็ญเนกขัมมะคือยินดีใน ศรัทธาเลื่อมใสชักชวนกันฟังธรรม กัลยาณมิตร ๖๗ กรกฎาคม ๒๕๓๘