ประสบการณ์การนั่งสมาธิ : หน้า 74/128

หากลูกไม่มีบุญ บารมีมากพอที่ จะเห็นดวง ธรรมเหมือน แล้วก็รู้สึกรำคาญ กลัวว่าถ้าเราขึ้นไปแล้วกลับมา เลยทีเดียว” จะถูกบังคับให้เลิกสิ่งเหล่านี้ ก็เลยขอสัญญาในข้อ ๒ นี้ว่า ห้ามบังคับเราเลิกดื่มเบียร์” อธิษฐานเสี่ยงบุญ ด้วยความที่เป็นคนทำอะไรทำจริงและค่อน ข้างจะมั่นใจในตัวเองสูง คุณรสรินพร้อมด้วยเพื่อน ของเธออีก 6 คน จึงเดินทางไปร่วมปฏิบัติธรรมที่ สวนบัว จ.เชียงใหม่ เป็นเวลา ๑ อาทิตย์ สำหรับ เหตุที่ต้องชวนเพื่อนไปด้วยนั้น ก็เพื่อช่วยกันจับผิด หากว่ามีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล จะได้เก็บข้อมูล เหล่านั้นไว้สำหรับการโจมตีเป็นข้อต่อรองในครั้ง ต่อไป รายละเอียดต่างๆ จึงถูกบันทึกไว้ในใจของ คนอื่น ๆ ก็ขอ เธอตั้งแต่วันแรก ให้ทําอย่างไร ก็ได้ให้ลูก ศรัทธา ให้ “ไปวันแรกก็ต้องนั่งสมาธิ ตื่นขึ้นมา ๕.๐๐ น. เขาก็เข้าไปนั่งกันเต็มห้อง ก็คิดแปลกใจว่า ทำไมฟิตกันขนาดนี้ เช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ นั่ง สมาธิดีตรงไหน มีแต่เมื่อย ปวด แล้วก็เบื่อเพราะ หลับตาลงก็มืดไปหมด จิตใจก็ฟุ้งซ่านสับสน ไม่ สงบเหมือนใครๆเลย พอวันที่ ๒ ก็เหมือนเดิมอีก แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือความคิดอย่างหนึ่งวูบเข้า ถ้าช่วยงานได้ มาในใจ คือความคิดที่อยากจะเสี่ยงบุญ พอตอน อยากสร้าง ความดีมากๆ ก็จะไม่ช่วย ครึ่งๆ กลางๆ แต่จะทุ่มเทลง ไปอย่างเต็ม อย่างนี้นี่เอง หลังจากที่ได้อธิษฐานจิตอย่างนี้ทุกคืน คุณ รสรินก็ยังคงนั่งธรรมะด้วยความเมื่อย ปวด คอย เวลาหลังจากที่พระอาจารย์บรรยายธรรมจบแล้ว ก็จะออกจากห้องปฏิบัติธรรมไปเดินคุย เข้าห้อง น้ำ ล้างหน้าล้างตา พอจวนจะหมดเวลาก็รีบ เข้าไปในห้องใหม่ เป็นอยู่อย่างนี้ จนกระทั่งวัน หนึ่งก็ได้พบกับสิ่งที่ไม่คาดฝันมาก่อน “มีอยู่วันหนึ่งเหลือเวลาอีก ๑๕ นาที ก็จะ หมดเวลานั่งสมาธิในช่วงนั้น พระอาจารย์จะนำ นั่งสมาธิก่อนแผ่เมตตาสั้น ๆ พี่เกิดความรู้สึกเบื่อ มากๆ จนไม่อยากจะเอาอะไรอีกแล้ว พอเกิดความ รู้สึกเช่นนี้ก็เริ่มปล่อยวางใจไม่ยึดติดกับอะไร ใจก็ เริ่มไปแตะเบาๆ ที่ศูนย์กลางกาย โดยที่ไม่ได้นึก คิดอะไรทั้งสิ้น ปรากฏว่ามีแสงสว่างนวลแผ่รัศมี ออกมาคลุมไปหมด ประเดี๋ยวเดียวก็มีดวงสว่าง กลมใสสวยงามชัดยิ่งกว่าลืมตาเห็น แสงจากดวง สว่างเย็นตาเย็นใจเกิดขึ้นมาพร้อมกับความสุขที่ ทำให้เราเกิดปีติจนขนลุก น้ำตาไหล ความรู้สึกที่ เป็นตัวตนกลืนหายไปกับบรรยากาศ ประสบการณ์ กลางคืนหลังจากนั่งสมาธิแล้ว ก็ได้อธิษฐานจิตนึก ภายในเช่นนี้เกิดขึ้นรวดเร็วมาก พอเลิกนั่งสมาธิ ถึงหลวงปู่ (หลวงพ่อวัดปากน้ำ) หลวงพ่อ คุณยาย แล้ว ก็ออกมาพบพระอาจารย์ จึงกราบเรียนท่าน บอกกับท่านในใจว่า ลูกอุตส่าห์สละเวลามา 5 วันนี้ ว่า “หลวงพี่ ต้อยเห็นดวงธรรมแล้ว ความสุข ก็เพราะตั้งใจจะศึกษาว่านั่งสมาธิแล้วมีอะไรดี ถ้า หากว่านั่งแล้วเมื่อย มืด และน่าเบื่ออย่างนี้ ก็คง ที่สุดชีวิตจิตใจ ไม่มีผลดีต่อตัวของลูกเลย ลูกเป็นคนที่มีศักยภาพ ของลูกเลยที สูง ทำอะไรทำจริง ถ้ามานั่งธรรมะแล้วไม่ได้เกิด ศรัทธาอะไรกลับไปเลย ก็จะไม่สามารถช่วยงาน อะไรที่เป็นประโยชน์ต่อพระศาสนาได้ ในช่วงเวลา 5 วันที่ลูกปฏิบัติอยู่ที่นี่ หากลูกไม่มีบุญบารมีมาก พอที่จะเห็นดวงธรรมเหมือนคนอื่น ๆ ก็ขอให้ทำ อย่างไรก็ได้ให้ลูกศรัทธา อาจจะฟังธรรมะจากพระ เดียว อาจารย์แล้วให้มีแรงบันดาลใจให้อยากสร้างความ ดีมาก ๆ ถ้าช่วยงานได้ก็จะไม่ช่วยครึ่งๆ กลาง ๆ แต่จะทุ่มเทลงไปอย่างเต็มที่สุดชีวิตจิตใจของลูก กัลยาณมิตร ๗๒ กรกฎาคม ๒๕๓๘