การเดินทางไปน้ำตก : หน้า 87/128

ไม่ใช่ต้นน้ำตก ปลายน้ำตกยังไม่สวยหรอกค่ะ แล้วสบายใจดีนะหรือดูแก้เซ็งเวลาดูหนังสือ ถ้าจะไปยังน้ำตกขั้นต้นๆ แต่ละชั้นก็ต้องปืน สอบก็ได้ เบญจชอบดูรูปไม่ใช่ คงไม่เกี่ยงน่า ป่ายกันขึ้นไปสูงๆ แต่ละชั้นก็ใช้เวลานานเชียว ถึงเป็นรูปขาวดำ ก็ดีกว่าไม่มีรูปดูไม่ใช่ แหละค่ะ ข้อสำคัญครูขี้เกียจกู่เรียก พวกเธอ ยิ่งไม่ค่อยกลับเสียด้วยซิ” “นักศึกษาคะ ยังไงพรุ่งนี้เราก็ไม่แวะ น้ำตกอุทยานลานสางหรอกนะคะ” น้าแหม่ม “เหมือนจับปูใส่กระด้งใช่มั้ยครับอาจารย์” ย้ำอีกครั้ง “แต่ครูจะให้ไกด์กลุ่มประจำวันนี้ “ครูว่าจับปูใส่กระด้งยังดีกว่านะ ยังมี เวลาพอได้พักหายใจ แต่จับพวกเธอเหมือนจับ ลิงใส่เข่งมากกว่าจะ” คำพูดเปรียบเปรยผสมเสียงประชดนิดๆ ของน้าแหม่ม เรียกเสียงฮาได้จากทุกคนในรถ น้าน้อยสนับสนุนด้วยการเสริมพร้อมหัวเราะว่า คุยให้ฟังแล้วกัน นิภา ลักขณ์ หลานอยาก ถามเรื่องใดในเส้นทางตาก-แม่สอด ก็ถามไกด์ กลุ่มนี้ได้ไม่ต้องเกรงใจนะคะ เป็นหน้าที่ของ เขาค่ะ ไกด์กลุ่มนี้คงไม่มีปัญหาใช่มั้ย” ประโยค ท้ายหันไปถามกลุ่มไกด์ ๕-๖ คน ไกด์ทั้งกลุ่มมองหน้ากันเลิกลั่ก แล้วไกด์ “จริงด้วยซี ไล่จับพวกเธอเหมือนจับลิง กนกวรรณก็กล่าวอ้อมแอ้มตอบ ใส่เข่งใส่กระด้ง เหนื่อยจนน่าปวดหัวไม่น้อย เชียวละ แล้วข้อสำคัญพวกเธอไม่ค่อยรักษา เวลา” เป็นอันว่า เรื่องน้ำตกลานสาง พวกเรา ชวดได้ชมจริงๆ แต่ใจฉันยังนึกอยากอยู่ร่ำไป พี่นิภากระซิบกระซาบว่า ไม่รู้น้าแหม่มหลอก พวกเรารึเปล่า เสียงพี่นิภาไม่เบานะ ไม่รู้แกล้ง กระซิบให้น้าแหม่มได้ยินหรือกระซิบดังไปหน่อย น้าแหม่มจึงหันมายิ้มกับพี่นิภาและฉัน พร้อม กับกล่าวว่า “น้าไม่ได้หลอกนะคะ น้ำตกนี้มีหลายชั้น แต่ละชั้นสูงและเดินไกล ถ้าจะมาเที่ยวน้ำตกนี้ “หนูรู้ตามตำราที่ ท.ท.ท.เขียนเท่านั้น แหละค่ะ ยังไม่เคยมาเลย” “ผมก็เหมือนกันครับ ยังไม่เคยมา” ไกด์ หนุ่มพูดขึ้นบ้าง “ทั้งกลุ่มแหละครับ อาจารย์ “ไม่เป็นไร รู้แค่ไหน อ่านมาแค่ไหนก็ อธิบายมาแล้วกัน” น้าแหม่มตอบ “เธอคงเตรียม ตัวมาอธิบายแล้วไม่ใช่รึ” ฉันชักรู้สึกไม่สบายใจที่ความอยากรู้ของ ฉันทำให้คณะไกด์ลำบากใจเสียแล้ว ฉันได้แต่ หวังว่าคงไม่ทำให้เขาเคืองใจฉันนะ แล้วคงไม่ ทำให้เขาเสียคะแนนด้วย ก็ที่พวกเราออกมา ต้องมาแต่เช้าเพื่อมีเวลาเดินและปีนป่าย จน เที่ยวครั้งนี้ เป็นการฝึกนำทัวร์นี่จ๊ะ เบ็ญจ์ ถ้า เย็นยังไม่รู้เลยคะว่าจะถึงต้นตอของน้ำตกรึเปล่า ใครรู้น้อย หรือเตรียมตัวน้อย ก็มีหวัง....ไม่จบ “เอาอย่างนี้แล้วกัน น้ามีรูปน้ำตกลาน นะ น้าวันทนีก็ดังขึ้น สาง แต่เป็นภาพขาวดำนะคะ อ้อ! ยังมีรูป น้ำตกที่อุ้มผางและอื่นๆ ด้วย เอาไปดูกันก่อน ขณะนี้ฉันรู้สึกกังวลใจแทนไกด์ เสียง แล้วกัน ไว้โอกาสหน้า นิภา ลักษณ์ แล้ว “มีนักศึกษาคนใดเคยมาเที่ยวน้ำตกลาน เบญจ์จะได้จัดกลุ่มมาเที่ยวน้ำตกกันเอง แล้ว สางแล้วบ้างคะ ช่วยออกมาอธิบายหน่อยก็ดี แล้วส่งไปให้เบญจ์ดูด้วยก็ได้ค่ะ” ถ้ารูปใดซ้ำน้าอนุญาตให้หลานนำไปอวดเพื่อนๆ คนไม่เคยไปอย่างครูจะได้เห็นภาพ ว่าไง... มี น้าแหม่มออกปากอนุญาตอย่างใจดีมี น้าวันทนี้ลุกขึ้นชะเง้อมองไปยังที่นั่งแถวหลังๆ เมตตาแก่พี่นิภาและฉัน ฉะนั้นเบญจที่รักก็จะ สักครู่ก็มีเสียงมาจากท้ายรถ ได้ดูรูปน้ำตกของจังหวัดตาก อย่างน้อยที่สุดดู ใครมั้ยคะที่เคยไปมาแล้ว จะอาสาเล่าบ้าง” “อาจารย์ครับผมเคยมาเที่ยวหนหนึ่งครับ กัลยาณมิตร ๘๕ กรกฎาคม ๒๕๓๘