การมีพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง : หน้า 98/128

ตาม เรามีแพทย์มีหยูกยารักษากาย ของเราแล้วด้วยก็ตาม หากใจเรามี พระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งที่แท้จริงด้วยแล้ว ทั้งกายและใจเราก็สามารถคลายทุกข์ ได้โดยสิ้นเชิง ยังมีอีกตัวอย่างหนึ่ง คือคุณป้า ของแม่เองนั่นแหละ ท่านอายุมากแล้ว เช่นเดียวกัน ประมาณ ๘๐ กว่า เมื่อ ๒- ๓ วันก่อน ท่านป่วยเป็นโรคชราที่โรง พยาบาล คุณน้าของแม่ท่านโทรมา บอกให้แม่ไปเยี่ยมคุณป้า เพราะดู อาการท่านไม่ค่อยดี รำพึงรำพันต่างๆ นานา เกรงว่าจะหลง แม่ก็รีบไปเยี่ยม ท่าน เห็นท่านนอนบนเตียง มีน้ำมี นวล ตาดูมีประกายใสแจ๋ว ดูแล้วไม่มี วี่แววว่าป่วยอะไร เหมือนคนแก่นอน พักผ่อนอยู่ที่บ้านอย่างสบาย ๆ ท่าน เจอแม่ท่านก็ดีใจ ทักทาย คุยด้วยแต่ เรื่องบุญ คุณป้าท่านจำแม่ได้แม่น แม่ นึกว่าคุณป้าท่านจะลืมหลาน ปรากฏ ว่าท่านจำได้หมด เอ่ยถึงหลานทุกคน ธรรมะท่านว่า ท่านเห็นองค์พระไหม ท่านตอบว่า เห็นองค์พระองค์ใหญ่ ใสสว่างมาก ในกายท่านหรือในท้อง มี เมื่อแม่ได้มาเยี่ยมท่านครั้งหลังสุด ท่าน ย้ายจาก ไอ.ซี.ยู. มาอยู่ห้องคนไข้พิเศษ ไม่ต้องมีสายให้ออกซิเจนแล้ว ไม่มี เครื่องวัดหัวใจ (cardiogram) อีกแล้ว ดูท่านแข็งแรง สดชื่น ทานข้าวได้มาก ขึ้น ลูกเห็นหรือยังว่าที่พึ่งที่แท้จริง คือพระรัตนตรัยภายในของเรา ที่พึ่ง ของเราทั้งกายและใจ ทั้งในโลกนี้และ ในโลกหน้า จดหมายฉบับนี้เป็นฉบับสุดท้าย ที่แม่จะเขียนถึงลูกนะจ๊ะ ที่แม่เขียนมา ทั้งหมด ก็หวังเพียงให้ลูกมีความอดทน ฝึกฝนตนเองเพื่อที่จะก้าวไปสู่ความสุข ความสำเร็จในทางธรรม เพื่อให้ลูกได้ มีรัตนะซึ่งเป็นที่พึ่งอันประเสริฐสุด ลูก ของท่านเป็นทางสว่างโล่งตลอด ความเบากายสบายใจ พอได้ยินท่าน รู้ได้เห็นด้วยตัวเองว่าภายในกายของเรา ตอบอย่างนี้ แม่จึงโล่งใจว่า คุณป้า ของแม่ท่านมีองค์พระเป็นที่พึ่งแล้ว แม่ จะได้ไม่เอาเวลาไปศึกษาหาความรู้ใน บอกกับท่านให้ระลึกถึงองค์พระตลอด ทางที่ผิด ไม่ถูกต้องตรงตามความเป็น เวลาให้เห็นท่านอยู่ทุกเวลา คุณป้าท่าน ก็พยักหน้า ที่ท่านรำพึงรำพันคือมีแต่ เรื่องบุญ เรื่ององค์พระ เรื่องเห็นญาติ และพูดถึงญาติพี่น้องของท่านว่ามา ที่ล่วงลับไปแล้ว มาให้เห็นคติธรรมใน เยี่ยมท่านเต็มไปหมด หมายถึงญาติพี่ โลกหน้าว่า มีผลบุญและผลบาปจริง จริงของเป้าหมายที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ แล้วลูกก็จะได้พิสูจน์ด้วยตนเองว่าที่ แม่พูดมาทั้งหมดเป็นความจริงหรือไม่ รีบๆ ฝึกทำอย่างสม่ำเสมอ อย่างตั้งใจ นะจ๊ะ หวังว่าแม่คงได้รับข่าวดีจากลูก น้องที่ล่วงลับไปแล้ว ท่านพูดถึงคนโน้น ส่งผลให้ท่านเหล่านั้นมาให้ท่านเห็นใน ในไม่ช้า ฝากกลอนไว้ให้ลูกอ่านเล่นๆ คนนี้ว่าทำบุญน้อยบ้างถึงได้มีสภาพมา สภาพที่แตกต่างกัน ท่านจึงนำมาเล่า เย็นๆ ใจ แม่เขียนกลอนไม่ได้เพราะ ให้เห็นอย่างน่าสงสาร หรือคนนี้ทำ ให้ลูกหลานที่มาเยี่ยมท่านให้ฟังให้ พริ้งอะไร แต่กลั่นจากใจจากแม่ถึงลูก บุญมากถึงเป็นอย่างนี้ รู้สึกเหมือนท่าน ท่านไม่ได้หลงอย่าง ที่เขาเข้าใจกัน หน้าตาท่านก็ผ่องใสมี น้ำมีนวล นัยน์ตาใสแจ๋ว ไม่ขุ่นมัว เหมือนผู้ชราทั่วไป น้ำเสียงท่านก็แจ่ม ใสมีกังวาน ได้เห็นท่านในสภาพเช่นนี้ แล้ว ใครเล่าจะว่าท่านป่วยท่านหลง เมื่อพูดมาถึงคุณยายของลูก ซึ่งเป็นน้องสาวของท่าน ท่านก็พูดว่า เห็นแม่อืดแล้ว (หมายถึงคุณยาย) อึด เขามีอาหารเต็มโต๊ะเลย เขาได้บุญที่ ส่งไปให้แล้ว พร้อมทั้งยกมือไหว้อนุ โมทนาบุญกับแม่ใหญ่เลยว่า เป็นเพราะ นางพยาบาลยังบอกว่าคุณป้าท่านสวย เธอทำบุญใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ทำบุญที่วัด พระธรรมกาย ได้ทําบุญใหญ่ ๆ ทั้ง นั้นเลยนะ ป้าขออนุโมทนาบุญด้วย นัก หน้านวลเขียว สมัยสาว ๆ คงสวย มาก แม่ก็ได้แต่อมยิ้มภูมิใจแทนท่าน แต่ที่ภูมิใจดีใจมากที่สุดคือ ท่านมีพระ แม่ก็ไหว้ตอบท่านกลับไป แล้วถาม รัตนตรัยเป็นที่พึ่งภายในอย่างแท้จริง กัลยาณมิตร ๙๖ ด้วยความรักและคิดถึงจะ แม่เพียรหวังสั่งสอนลูกให้ถูกทาง กลางของกลางอย่างหลวงพ่อย่อทางให้ ใจหยุดนิ่งสู่ทางธรรมฝึกทำไป ให้หยุดได้ถึงที่สุดสุดแห่งธรรม รักและคิดถึงลูกเสมอ คุณแม่ กรกฎาคม ๒๕๓๘