การบวชและการหลีกหนีจากความตาย : หน้า 101/128

นครอยู่ ทอดพระเนตรเห็นพระราชอุทยาน แนวป่า พระองค์จึงตรัสสั่งว่า “ท่านทั้งหลายจง สระโบกขรณี ภูมิประเทศ และปราสาทราชวังอัน เชิญโอรสของเราให้ประทับเหนือกองรัตนะ สระ น่ารื่นรมย์ ทรงคิดว่า “พระราชบิดาของเราให้เรา สรงด้วยน้ำสังข์สามอย่าง สอดสวมกาญจนมาลา อยู่ในเรือนจำจนถึงบัดนี้ ไม่ให้เราได้เห็นพระนคร แล้วยกเศวตฉัตรขึ้น” อันตกแต่งงดงาม เรามีความผิดอะไรหนอ” จึง อโยมรราชกุมารถวายบังคมพระราชบิดา ตรัสถามพวกอำมาตย์ อำมาตย์ทั้งหลายจึงกราบ แล้วทูลคัดค้านว่า “ข้าพระพุทธเจ้าไม่มีความต้อง ทูลว่า “ขอเดชะ โทษผิดของพระองค์ไม่มีเลย แต่ การด้วยราชสมบัติ ข้าพระพุทธเจ้าจะออกบวช นางยักษิณีตนหนึ่งมาเคี้ยวกินพระเชษฐาธิราชถึง ขอพระองค์ได้โปรดทรงอนุญาตให้ข้าพระพุทธเจ้า สองพระองค์ เพราะเหตุนั้นพระราชบิดาจึงโปรด บวชเถิด” ให้อยู่ในพระตำหนักเหล็ก พระองค์จึงรอดพระ ชนม์ชีพมาได้ เพราะพระตำหนักเหล็กแท้ๆ” พระเจ้าพรหมทัตจึงตรัสว่า “ลูกรัก เจ้า บอกคืนพระราชสมบัติ แล้วจักบวช เพราะเหตุใด” อโยฆรราชกุมารทรงฟังคำอำมาตย์จึงดำริ พระมหาสัตว์เจ้าทูลตอบว่า “ขอเดชะพระราช ว่า “แม้ว่าเราจะพ้นจากเงื้อมมือของนางยักษิณีมา บิดาผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐ ข้าพระพุทธเจ้า ได้ ใช่ว่าเราจะไม่แก่ไม่ตายอย่างนั้นหรือ ราช ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในพระครรภ์ของพระมารดา สมบัติจะมีประโยชน์อะไร เราจักขออนุญาตพระ ถึง ๑๐ เดือน พอประสูติแล้วก็ต้องอยู่ในที่คุมขังถึง | ราชบิดาให้การบรรพชาแก่เรา” เมื่อพระราชกุมาร ๑๖ ปี ไม่มีโอกาสที่จะได้เห็นโลกภายนอก เพราะ เสด็จเข้าไปถวายบังคมพระราชบิดาแล้วประทับยืน กลัวภัยที่จะเกิดจากนางยักษิณี ถึงพ้นจากเงื้อม อยู่ พระเจ้าพรหมทัตทอดพระเนตรเห็นพระโอรส มือของนางยักษิณีแล้ว ใช่ว่าข้าพระพุทธเจ้าจะไม่ ทรงเสน่หารักใคร่เป็นกำลัง อำมาตย์ทั้งหลายทูล เป็นคนแก่ ไม่ตาย ขึ้นชื่อว่ามัจจุราชนี้ ใคร ๆ ไม่ ว่า “ขอเดชะ จะโปรดให้พวกข้าพเจ้าจัดแจงอย่างไร อาจชนะ ไม่อาจจะหลอกลวงได้ ข้าพระพุทธเจ้า เป็นผู้เอือมระอาในภพ ข้าพเจ้าจะขอบวชประพฤติ ต่อไป” กัลยาณมิตร ๙๙ กรกฎาคม ๒๕๓๘