เมื่อวาระสุดท้ายแห่งชีวิตมาเยือน : หน้า 32/128

เมื่อวาระสุดท้ายแห่งชีวิตมาเยือน ยามนั้นย่อมไร้เพื่อนช่วยเปลื้องทุกข์ บุญที่ตนได้สั่งสมเท่านั้นที่เป็นเพื่อนแท้ บุญเท่านั้นที่จะติดตามเราไปทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ซับซ้อน มีเมฆหมอกปกคลุมไปทั่ว ลอดกลีบเมฆ มากระทบหยาดน้ำค้าง เป็นภาพวิวที่สวยงามมาก เหมือนภาพ บนยอดเกสรกุหลาบสีแดง ที่กำลัง วาดลายพู่กันจีนที่แขวนตามฝาผนัง ขยายกลีบเบ่งบาน ในสวนกุหลาบอัน หมู่เมฆได้ล่องลอยผ่านไปตาม รื่นรมย์หน้ากุฏิ ชื่นชมได้นานหยด กระแสลมที่พัดพา พอจะทำให้มอง น้ำใส ๆ เล็ก ๆ ก็พลันเหือดแห้งหายไป เห็นว่า สรรพสิ่งมีการเคลื่อนไหวอย่าง “ชีวิตเปรียบเหมือนหยาดน้ำค้าง มีชีวิตชีวา ต้นไม้ใบหญ้าไหวปลิว หมู่ บนปลายยอดหญ้า” เรามีเวลาเพียง นกนานาชนิดออกหากินดั่งเช่นเคย น้อยนิดสำหรับดำรงชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าด้านหลังเขา อายุที่เราได้มามีค่าเท่ากับเวลาที่เราได้ ฝั่งตะวันออก สาดส่องเป็นลำแสงทะลุ สูญเสียไป...สัจธรรมอย่างหนึ่งของชีวิต กัลยาณมิตร ๓๐ กันยายน ๒๕๓๘ ค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นมาในใจพี่เณร “สัพเพ สังขารา อนิจจา... สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง” วิถีของธรรม ชาติเป็นเช่นนั้น เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้ว ดับไปมีวิวัฒนาเติบใหญ่แล้วเสื่อมสลาย ความร่วงโรยแห่งสังขารร่างกาย และ วัยที่สดชื่นมากด้วยกำลังวังชา กำลัง ค่อยๆ เสื่อมถอยน้อยลงไปทุกทีๆ และทุกขณะจิต น้องเณรเคยคิดหรือไม่ว่า....วัน เวลาที่ผ่านไป ทำอย่างไรจึงจะมีคุณค่า เลื่อนลอย วันคืนหมุนเวียนแปรเปลี่ยน คืนวันเหลือน้อยคล้อยเคลื่อน ตามกาล อย่ามัวสําราญรื่นรมย์เลอะเลือน บุญกรรมย้ำเตือนแชเชือนอะไร เวลาวารีไม่มีเคยคอยใคร