การฝึกฝนตนเองและการเรียนธรรมะ : หน้า 88/128

จากดวงใจแม่ นอกจากนั้น ลูกควรฝึกการมีวินัย มีความเคารพ ในธรรมะ การนอนหลับหรือเล่นในห้องที่เขากำลังนั่ง ธรรมะถือว่าเป็นการไม่เคารพในธรรมะ การมีวินัยเป็นสิ่ง ที่น่าเราออกจากโคลนตมมาสู่ความดี วินัยอยู่ในตัวใคร ผู้ อื่นเขาจะเคารพในผู้นั้น ต้องเรียนธรรมะด้วยความเคารพ ปราศจากการเล่นและนอนหลับในห้อง ส่วนนอกห้องจะ เล่นกันอย่างไรไม่ว่า เพราะเราเคร่งครัดแต่ไม่ถึงกับเคร่ง เครียดจนกลายเป็นหุ่นยนต์ นอกเวลาแล้วจะชนบ้างก็ไม่ เป็นไร เพราะลูก ๆ ยังอยู่ในวัยเด็ก ย่อมมีความสดใส ร่าเริงและการแสดงออก จะกระโดดโลดเต้นบ้างในเวลา นอกเหนือจากการเรียนธรรมะ ย่อมเป็นสิ่งที่ทำได้ อย่าง เช่นการเล่นกีฬาก็เป็นสิ่งที่ดี ช่วยส่งเสริมสุขภาพได้ดีมาก ร่างกายที่แข็งแรงจิตใจที่แจ่มใส จะทำให้หนูเรียนธรรมะ ได้อย่างไม่เคร่งเครียด ไม่ต้องใช้เวลาในการหยุดนิ่งของ ใจนาน พื้นฐานของร่างกายและจิตใจที่สมบูรณ์ จะทำให้ เราพร้อมที่จะรองรับวิชชาได้อย่างรวดเร็ว อย่าว่าแต่เด็ก ๆ อย่างลูกเลยที่จะต้องฝึกฝนตนเอง ผู้ใหญ่ ๆ อย่างแม่เองยังต้องฝึกฝนตนเองอยู่ตลอดเวลา มี เรื่องราวและแบบฝึกหัดที่จะขัดเกลาจิตใจของเราให้ขึ้นไป สู่ระดับที่ดีขึ้นๆ ได้เรื่อยๆ แต่เราก็ต้องหัดยอมรับการ ฝึกหัดฝึกฝนตนเอง เราทำเพื่อตัวเราเองนะจ๊ะ และใน ที่สุดก็เพื่อหมู่คณะ การอยู่เป็น TEAM ทำงานร่วมกันเป็น กัลยาณมิตร ๔๘๖ ทีม ย่อมมีพลังผลักดันไปสู่เป้าหมายแห่งความสำเร็จได้ดี ได้รวดเร็วกว่าทั้งในทางโลกและในทางธรรม การทำวิชชา เช่นเดียวกัน ต้องการพลังใจที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว หนึ่ง เดียวแต่จากกายธรรมหลาย ๆ กายรวมกัน พร้อมเพรียงกัน ผนึกกำลังของกายธรรมร่วมกัน จากใจที่รวมกันไปสู่แนว รบเดียวกัน รบกับกิเลสฝ่ายดำ หรืออวิชชาที่มีกำลังต้าน กระแสธรรมขาวเช่นเดียวกับสงครามของฝ่ายดำกับฝ่ายขาว ความชั่วสู้กับความดี เป็นการช่วงชิงภพของการเวียนว่าย ตายเกิด ที่สู้กันมาไม่รู้กี่ภพ ไม่รู้กี่ชาติ กี่กัปกัลป์ แม่พูด มาถึงจุดนี้ ดูๆ จะเป็นวิชาการ เดี๋ยวลูกจะเบื่อ เอาเป็นว่า ก่อนจะฝึกเรียนวิชชา เราก็ต้องฝึกกาย หยาบของเราให้อยู่กันเป็นทีมเวิร์คที่มีความสามัคคี กลม เกลียวกัน เข้าอกเข้าใจกัน มีเป้าหมายร่วมกันเป็นหนึ่ง เดียว แล้วเราถึงจะมาเรียนวิชชาทางธรรมที่ต้องการทีม เวิร์คภายในเหมือนกัน แล้วลูกจะได้เรียนรู้และเข้าใจได้ เองเมื่อถึงเวลานั้น แม่เองก็ฝึกฝนทุกเรื่องให้กับตนเอง ให้ กับหมู่คณะที่อยู่ด้วยกัน เช่นเดียวกัน ไม่จำกัดวัยและวัน เวลาในการเรียนรู้และฝึกฝนตนเองหรอกจะทำไปด้วยความ รักแล้วลูกจะมีความสุขในการเรียนรู้ สักวันหนึ่งลูกก็จะยิ้ม อย่างผู้มีชัยชนะ ว่าเราได้ชนะแล้วซึ่งใจของเราเองที่ไม่อาจ ถูกโลกธรรมภายนอกมากระทบได้ จะไม่หวั่นไหวไปตาม กระแสโลก ไปตามอารมณ์ที่ครอบงำ ลูกจะเรียนวิชชา อย่างมีความสุข ได้รับความสุขในการเรียนควบคู่ไปด้วย อย่างที่แม่ได้ยินหลวงพ่อท่านปรารภบ่อยๆ ว่าความรู้ย่อม คู่ไปกับความสุข แล้วก็ได้ประจักษ์ว่าเป็นจริงๆ แต่ถ้ายัง ไม่หยุดนิ่ง ความรู้ก็ไม่ได้ ความจริงก็ไม่ปรากฏ แถมยัง ได้ความทุกข์คือ ปวดตาปวดหัว เมื่อกด ลุ้น หรือตั้งใจ จริงๆ จังๆ มากเกินไป ลองใหม่ หยุด นิ่ง อย่างสบายๆ อย่างมีสติ อย่างสม่ำเสมอ และสังเกตดู ๔ ส.นี้แหละจ้ะ สูตรแห่งความสำเร็จ (ส.ที่ ๕) กันยายน ๒๕๓๘ รักและคิดถึงลูก