การฝึกฝนตนเองและการพัฒนาบุคลากร : หน้า 116/128

โอกาสบ้าง ไม่แน่อาจได้เพชรงาม ประดับออฟฟิศอีกหลายเม็ดปะไร *** จริงสิ คนมีแววอยู่บ้าง ทน ลับ ขจัดความที่อออกเสียหน่อย ขี้ หาทางแก้ไข ใครหนอบอกผมอย่าง ได้ พระอาจารย์เคยบอกไว้อย่างนั้น นั้น และต้องกล้าที่จะประกาศข้อ บกพร่องของตนเองแก่สาธาณชน เพื่อเป็นอุทาหรณ์ด้วย ผมนึกถึงคน ที่ฝึกตนเองได้มาตรฐานตามที่พระ อาจารย์สั่งสอนมา.... ท่านว่าเราจะรู้ คร้านจะได้พนักงานดีเด่นขึ้นมาโดย ได้ว่า เราฝึกตัวเองมาดีพอหรือยัง ไม่ต้องไปค้นคว้าหาจากที่อื่นให้ ให้สมมุติว่า มีใครสักคนที่มีนิสัย เหนื่อย อย่าขี้เกียจน่า ผมเตือนตัว เอง สมัยที่ผมเป็นเพียงมีดที่อ ๆ หัวหน้าของผมยังเมตตา อดทนลับ ผมให้คมขึ้นมาแล้ว ถ้าผมปล่อย พฤติกรรมเหมือนเราเบี้ยบมายืนอยู่ ผมก็อยากได้ชื่อว่าเป็นคนมีบุญอยู่ เหมือนกัน เห็นจะต้องขยันสอนตัว เองให้มากกว่าที่เป็นอยู่ อย่าเพิ่งหาญไปลับมีดเล่มอื่น ให้คมเลย หากมีดในมือยังลับไม่ คมกริบพอ เรื่องราวของผมฝากไว้ เป็นอุทาหรณ์ เพื่อว่าอาจมีวันใดวัน หนึ่งคุณจะต้องพบอย่างที่ผมพบบ้าง และวันใดที่มีดในมือผมคมพอ ผม จะได้แผ่กระแสเมตตาไปช่วยลับมีด ตรงหน้า ถ้าเราสามารถกราบคน นั้นได้ นั่นแสดงว่าเราดีได้มาตรฐาน แล้ว ถ้ายังละก็ ระวังเถอะ พลาด เราต้องแก้ไข ปรับปรุงตัวเรา เล่มอื่นบ้าง คือคำตอบทั้งหมดที่ผมได้ จากขณะที่นั่งสมาธิทำใจให้สงบ ผมนั่งทบทวนตนเองในขณะ มันชัดเจนแจ่มแจ้งโดยไม่ต้องขอให้ ใครอธิบายซ้ำ ผมเห็นคุณค่าของ คุณล่ะ วันนี้ คุณนั่งสมาธิแล้วหรือ ปละละเลยไป ไม่มีเมตตาต่อผู้อื่น เองให้ดีก่อนที่จะไปคิดแก้ไขคนอื่น บ้าง พระอาจารย์รู้เข้า คงอยากตัด ขาดจากการเป็นศิษย์เป็นอาจารย์ นั่งสมาธิ ได้พบข้อบกพร่องของตัว ทีเดียว เฮ้อ....ผมอยากจะถอนหายใจ เองที่ต้องเร่งปรับปรุงอยู่หลายข้อ ปัญญาที่เกิดจากสมาธิก็เดี่ยวนี้เอง นโยบายการทำงานของผมยังไม่เป็น สัก ๓ คำรบ ค่าที่ตอนนี้ ทิฏฐิมานะ ที่ยอมรับของลูกน้อง เพราะเหตุใด ในตัวผมมันกำลังเล่นงานผมอยู่ เพราะตัวผมยังไม่เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธา เพราะอะไรหรือ ความผิดคนอื่น ผมต้องพัฒนาตนเองขนานใหญ่ ทำ เห็นเป็นภูเขา ความผิดของเราเห็น ตัวเองให้เป็นตัวอย่างที่ดีทั้งในด้าน เท่าเส้นขน เป็นคำตอบที่เหมือน ขยันทำงานให้มากขึ้น ให้ได้งานดี ใครสักคนบอกเป็นเชิงให้สติแก่ผม ทั้งปริมาณและคุณภาพ เข้มแข็ง มันทำให้ผมเข้าใจตัวเองมากขึ้น อดทน มีน้ำใจ เสียสละให้มากขึ้น ผมได้รู้ถึงเหตุผลว่าทำไมผมจึงขาด และเมื่อผมพัฒนาตนเองให้ได้มาตร เมตตา และฉวยโอกาสวางอุเบกขา ฐานแล้ว ตัวผมเองจะเป็นกฎระเบียบ เพราะผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาผิด ผมไม่ผิดนั่นเอง มันน่าใจหาย ที่อารมณ์ชั่ววูบ ทำให้ผมหลงลืมตัวได้ถึงปานนั้น ผม ที่มีตัวตน ไม่ต้องเมื่อยปากไปบอก ใครต่อใครว่า ต้องทำอย่างนั้นนะ ต้องทำอย่างนี้นะ เพราะหากได้แต่ บอกด้วยปาก ก็คงมีคนต่อต้านไม่ ลืมคำครูบาอาจารย์ที่สอนให้พิจารณา มากก็น้อยเหมือนที่ผ่านๆ มา ข้อบกพร่องของตนเอง เพื่อจะได้ คนมีบุญต้องรู้จักสอนตัวเอง ยัง? ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว....วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย หะ น่า งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการวารสารกัลยา - มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น" ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเที่ยงที่ดี พิมพ์ทอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้ กัลยาณมิตร .. กนยายน ๒๕๓๘