การเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 54/128

ภายในโบสถ์วัดบางคูเวียง ดูเงียบเชียบ วังเวง ได้ยินแต่เสียงหรีดหริ่งเรไรดังแผ่วๆ มาจากข้างนอก แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้า ต่างบานใหญ่เข้ามา ช่วยให้มองเห็นพระ ปฏิมากรประดิษฐานอยู่บนแท่นและทุกสิ่งภาย ในโบสถ์ได้อย่างชัดเจน บนพื้นเบื้องล่างตรง พระพักตร์องค์พระปฏิมากร ภิกษุ “สด” นั่งสงบนิ่งอยู่ ในท่าสมาธิคู่บัลลังก์ กายตั้งตรงไม่ไหวติงเสมือนสิ่งไร้ชีวิต นานแสนนาน....จวบจนแสงจากดวงจันทร์ที่เคลื่อนคล้อย หลังเที่ยงคืน สาดปะทะร่างจนเห็นได้ทั้งองค์ คะเนอายุ ราว ๓๐ เศษ รูปร่างสันทัด หน้าผากกว้างบ่งถึงลักษณะ เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ธรรมกายจึงเป็นหนทางสู่การตรัสรู้ ธรรมของพระพุทธเจ้า ภายหลังพุทธปรินิพ พานประมาณ ๕๐๐ ปี หนทางแห่งการเข้า ถึงธรรมกายได้เลือนหายไป เหลือไว้แต่คำว่า “ธรรมกาย” ปรากฏอยู่ในคัมภีร์เพียงไม่กี่แห่ง จนกระทั่งปีพุทธศักราช ๒๕๕๙ หนทางแห่งการเข้า ถึงธรรมกายได้กลับมาสู่ชาวโลกอีกครั้ง เมื่อพระมงคล เทพมุนี (หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ) ได้ทุ่มเทชีวิตเป็น เดิมพัน ดาเนินจิตหยุดนิ่งเข้าสู่ภายในจนเข้าถึงธรรมกาย ณ อุโบสถวัดโบสถ์บน บางคูเวียง จ.นนทบุรี ของผู้ทรงปัญญาอันล้ำเลิศ ลมเย็นพัดมาวูบหนึ่งผ้ากา สาวพัสตร์ที่ครองอยู่นั่นพลิ้วน้อยๆ พร้อมกับมีเสียงถอน ลมหายใจยาว ดังจนได้ยินชัด รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้น บนมุมปาก ใบหน้าอิ่มเอิบเต็มไปด้วยความปรีดาปราโมทย์ รำพึงออกมาเบาๆ “เออ...มันยากอย่างนี้นี่เองถึงได้ไม่บรรลุกัน ความ เห็น ความจำ ความคิด ความรู้ ต้องรวมเป็นจุดเดียวกัน เมื่อหยุดแล้วจึงดับ เมื่อดับแล้วจึงเกิด” ในคืนวันเพ็ญเดือน : b เมื่อ ๒,๕๐๐ กว่าปีก่อน ภายใต้ควงไม้ศรีมหาโพธิ์ เจ้าชายสิทธัตถะทรงดำเนินจิต หยุดนิ่งเข้าสู่ภายใน พบธรรมภายในคือ ธรรมกาย กำจัด มารและเสนามาร บรรลุพระสัมมาสัมโพธิญาณ สำเร็จ ธรรมกาย ใจปวงชน นับจากวันนั้นเป็นต้นมา หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษี เจริญ ได้ศึกษาค้นคว้าวิชชาธรรมกายที่ละเอียดลึกซึ้งยิ่งๆ ขึ้นไป พร้อมทั้งเผยแผ่วิธีปฏิบัติเพื่อให้เข้าถึงพระธรรม กาย จนมีผู้ปฏิบัติตามและเห็นผล เข้าถึงพระธรรมกาย เป็นจํานวนมาก มิใช่เพียงเฉพาะคนไทยเท่านั้นที่หลั่งไหลมาเรียนธรรม ปฏิบัติวิชชาธรรมกายที่วัดปากน้ำภาษีเจริญ ยังมีชาวต่าง ประเทศได้เข้ามาฝึกสมาธิและปฏิบัติธรรม เพื่อจะมา พิสูจน์ว่า ธรรมกายมีจริงหรือไม่ และเมื่อเข้าถึงแล้วจะ เป็นอย่างไร การที่หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ท่านได้แผ่ขยาย กัลยาณมิตร ๕๒ กันยายน ๒๕๓๘