ความสำคัญของการฝึกใจ : หน้า 35/128

ท้อแท้ผิดหวังกับชีวิตที่ขื่นขมในอดีต... บรรลุธรรมกายแล้วเท่านั้น ถ้าไม่บรรลุ อยู่...เวลาที่ผ่านไปไวราวกับนกบิน เรา หยุดคิดสักนิดขณะที่มีเวลาเหลือ ธรรมกาย การบวชนั้นก็ยังไม่บรรลุผล ต้องรู้จักแสวงหาเวลาทุกวินาทีเอาไว้ อยู่...เรามีชีวิตเหลืออยู่ในโลกนี้ไม่มาก เพราะยังเข้าไม่ถึงแก่นแท้ของพระพุทธ เพื่อการปฏิบัติธรรม เพราะการฝึกใจให้ นัก เพราะเราเป็นเจ้าของเวลาแค่เพียง ศาสนา “ธรรมกาย” เป็นแก่นของพระ วินาทีนี้เท่านั้น ใครเล่าจะรู้ว่าวันพรุ่งนี้ พุทธศาสนา จะมาถึง ถามตัวของเราเองอีกครั้ง.... เราอยู่วัดพระธรรมกาย ก็ต้อง เราได้ให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่ชีวิตของเราแล้ว พยายามฝึกใจให้เข้าถึงพระธรรมกาย หรือยัง? อะไรเล่าคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับ ให้ได้ ถ้ายังเข้าไม่ถึง อย่างเพิ่งคลาย ความเพียร อย่างเพิ่งยอมแพ้ อย่าเพิ่ง ชีวิตเรา? พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า ประมาท....เมื่อใดที่ใจเราคลาดจากศูนย์ “พระรัตนตรัยเป็นสิ่งประเสริฐสุด สิ่ง กลางกายแสดงว่านั่นประมาทแล้ว ถ้า อื่นที่จะประเสริฐยิ่งไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว” จะให้ไม่ประมาท ต้องอย่าให้ใจคลาด พระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโยสอน จากศูนย์กลางกาย ว่า “สิ่งที่ดีที่สุด คือพระธรรมกายที่ หยุดเป็นที่สุดแห่งบุญ....ขอให้น้องเณร จงหวงแหนเวลาไว้เพื่อการฝึกใจให้ หยุดนิ่ง "เวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตคือ เวลาที่ใจหยุดนิ่ง” ถ้าใจไม่หยุด เวลา ที่มีอยู่ก็ไร้ค่า ดีที่สุดคือใจหยุดในกลาง พระธรรมกาย... เวลาผ่านไปคล้ายสายน้ำที่ไหล ผ่านเลยไปแล้ว ไม่มีวันหวนกลับคืน ดังนั้นในแต่ละอนุวินาที...ขอให้น้องเณร จงใช้เวลาอย่างระมัดระวัง อย่างรอบ ลองถามตัวเราเองอีกสักครั้ง อยู่ในตัวของเราทุกคน ท่านสถิตอยู่ที่ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ เหนือสะดือ ขึ้นมาสองนิ้วมือตรงกึ่งกลางกาย ทุก ว่า...เราจะสู้แค่ไหน? ถ้าน้องเณรตอบ กับตัวเองได้ว่า “สู้แค่ตาย...สู้สุดชีวิต.... ตอบมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จงรู้จัก เลือกใช้เวลาไปทำในสิ่งที่จะเกิดประ โยชน์สูงสุด และจงใช้เวลาที่เหลืออยู่ วันเวลาที่หมดไปใช้มันให้คุ้มค่า สู้จนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม” นี่คือ น้อยที่สุดนี้ทำให้เกิดประโยชน์มากที่สุด คนสามารถเข้าถึงได้ด้วยวิธีฝึกใจให้หยุด คำตอบที่ดีที่สุดสำหรับผู้มีบุญบารมี นิ่ง มีสติคู่กับสบาย และทำอย่างสม่ำ คำตอบของเราเป็นเครื่องพิสูจน์กำลัง อย่ามัวรอรา กาลเวลาย่อมล่วงเลย.... เสมอต่อเนื่อง” ใจและความเด็ดเดี่ยวเข้มแข็งของตัว ถ้าหากเราปฏิบัติตามที่พระเดช เราเอง ว่าเราจริงมากน้อยแค่ไหน หรือ พระคุณหลวงพ่อแนะนำ ต้องเข้าถึง เราควรจะเพิ่มเติมกำลังใจเข้าไปอีก พระธรรมกายได้อย่างแน่นอน ส่วนผู้ที่ เท่าไร จึงเพียงพอต่อการบรรลุเป้า ปฏิบัติแล้วไม่ได้ผลนั้นมีอยู่ ๒ พวกคือ ๑.พวกไม่ยอมทำ เพราะเกียจ คร้านไม่เอาจริง ไม่ได้ผล โลกไม่เคยหยุดหมุน เวลาไม่ เคยหยุดนิ่ง อย่าประวิงในสิ่งไร้สาระ.... ผู้ปรารถนาชัยชนะ ย่อมไม่ลด ละความเพียร “ชนะใดเสมอด้วยชนะ ตนไม่มี”... ถ้าเราไม่รีบใช้เวลาทำความเพียร หมายอันแท้จริงของชีวิต ชีวิตที่ดีต้องมีเป้าหมาย “ธรรม กายคือเป้าหมายชีวิต...ที่สุดแห่งธรรม ในตอนนี้ เราอาจจะไม่มีโอกาสได้ใช้ ๒.พวกได้ทำแต่ผิดวิธี อย่างนี้ก็ คือเป้าหมายอันสูงสุด” เวลาขณะนี้ ที่ เวลาอีกเลยตลอดชีวิตก็ได้... นี่และตรงนี้...น้องเณรกำลังทำอะไรอยู่ วันเวลาคืบคลานผลาญสรรพสิ่ง เพราะ “ความอยาก ลุ้น เร่ง น้องเณรได้ลงมือทำสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ไม่หยุดนิ่งทุกสิ่งล้วนผวนแปรผัน เพ่ง จ้อง...จะทำให้ ซื้อ ตึง ตัน ติด” หรือยัง... เวลาสำหรับตรงนี้มีไม่มาก ทั่วทั้งโลกทิ้งโศกไว้ไร้ชีวัน เราควรเร่งรีบปรารภความเพียร เพราะ สิ่งสิ่งนั้นคือเวลาคร่าชีวี น้องเณรจึงควรหันมาปรับปรุง ความเพียรเป็นเหมือนบันไดที่ให้เราก้าว ในยามนี้ลมหายใจยังมีอยู่ ในเรื่องการปฏิบัติธรรมของเราให้ถูกวิธี ไปสู่ความสำเร็จ อนาคตไม่สำคัญ..... จงต่อสู้สู้ต่อไปอย่าหน่ายหนี เพื่อเราจะได้เข้าถึงธรรมกายกันอย่าง อดีตเป็นเพียงฝัน...ปัจจุบันเท่านั้นที่ หมั่นเร่งทำความเพียรสร้างบารมี ง่ายๆ สบายๆ ถ้าเรายังไม่บรรลุธรรม เป็นจริง และเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ขอให้ ชีวิตนี้พลีเพื่อหยุดสุดสายธรรม กายอย่างเพิ่งวางใจ อย่าได้ประมาท น้องเณรจงทำสิ่งที่ดีที่สุดที่นี่และเดี๋ยวนี้ แล้วไม่ได้ผล การบวชของเราจะบรรลุผลเมื่อเราได้ วันคืนล่วงไปๆ บัดนี้เราทำอะไร กัลยาณมิตร ma กันยายน ๒๕๓๘