ที่พึ่ง : หน้า 58/128

จากยอดดอย โดย ทันต์จิตต์ ที่พึ่ง นุษย์ล้วนแสวงหาที่พึ่ง ลักษณะที่พึ่งที่แท้จริงนั้นต้องหลุดพ้นจากไตรลักษณ์เข้า ถึงความเป็นนิจจัง สุขัง อัตตา ไม่มีการเปลี่ยนแปลง มีสุขล้วนๆ พญามาร ครอบงำไม่ได้ ที่พึ่งที่แท้จริง ที่พึ่งอันสูงสุดคือ “พระรัตนตรัย” แต่น้อยคนนักที่ จะรู้จัก น้อยคนนักที่จะเข้าถึง ๓ คนส่วนใหญ่จะเข้าใจเพียงว่า พระรัตนตรัยมี อย่างคือ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ พุทธรัตนะ หมายถึงพระพุทธเจ้า ธรรมรัตนะ หมายถึง คำสอนของพระพุทธเจ้า สังฆรัตนะ หมายถึง ผู้รักษาธรรมวินัยเอาไว้ ซึ่งสิ่ง เหล่านี้เป็นความเข้าใจถูกระดับหนึ่ง แต่ยังไม่ถึงแก่นนัก พระเดชพระคุณหลวง พ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญได้อุปมาไว้ว่า เหมือนเอานิ้วชี้ที่สะเก็ดไม้ก็ถูกต้นไม้ เอา นิ้วไปชี้เปลือกก็ถูกต้นไม้ เอานิ้วไปชี้กระพี้ก็ถูกต้นไม้ แต่ถูกสะเก็ด เปลือก กระพี้เท่านั้นไม่ถูกแก่นของต้นไม้ท่านยังบอกต่อไปอีกว่า “การเข้าถึงพระรัตนตรัย ต้องเอากาย วาจา ใจของเราที่ละเอียดจรดเข้าไปให้ถึงแก่นพระรัตนตรัยจริง ๆ” กัลยาณมิตร ๕๖ กันยายน ๒๕๓๘