การสร้างกุศลและการทำความดี : หน้า 79/128

คิดถึงเนื้อนาบุญอย่างวัดเรา กลับหนี ไปอยู่เมืองอังกฤษ สงบสติอารมณ์ เอาเงินไปใช้ให้ประเทศอื่นได้ดีไปโน่น เฮ้อ....เรื่องโง่เนี่ย...สอนให้หาย...มันยาก จริง จริง.......... เมื่อตอนวันที่สมเด็จย่า แม่ฟ้า หลวงของพวกเราสวรรคต ป้าก็ยังอยู่ ทางอีสานนั่น เรื่องที่ทรงมีพระกรุณา ล้นพ้นต่อพสกนิกรทุกคนที่เป็นคนใน ประเทศไทยย่อมรู้สึกซาบซึ้งกันถ้วน หน้า แต่สำหรับป้าที่ถือว่าพระองค์ ทรงมีพระคุณเป็นพิเศษต่อป้า ก็ตรง ที่ทรงเป็นสตรีชราผู้ไม่ยอมหยุดในการ ประกอบกุศลกรรม คนทั่ว ๆ ไปอายุ ปูนนี้มักนั่งอยู่กับที่นิ่งๆ ไม่ยอมทำอะไร ปูอยู่หน้าพระแท่นตรงพรมปูพื้น บอกว่าเวลาวันพระ สมเด็จย่า ไม่ไปไหน แต่พระองค์ทรงทำทุกอย่าง เหมือนไม่ทรงคำนึงถึงพระวัย เสด็จ เยี่ยมที่โน่น ประพาสที่นี่ ให้กำลังใจ พสกนิกรทุกหมู่เหล่า ป้าเห็นภาพข่าว ของเราทรงสมาทานศีลอุโบสถ จะไม่บรรทมบนพระที่ จะบรรทม ที่พื้นตรงหนังแกะนี่ ต่อจากนั้นก็พาเราไปชมหอพระ สร้างเป็นเหมือนวิหารเล็กๆ จุคนประมาณ ๑๐ คน อยู่บนโขดหินเตี้ยๆ ใกล้พระตำหนัก เหล่านี้จากโทรทัศน์ เห็นครั้งใดเกิด ชี้แจงว่าเป็นที่ทรงเจริญภาวนา ป้ายังจำได้ติดใจจนทุกวันนี้ กำลังใจทุกครั้ง ป้ามีอายุน้อยกว่าพระ องค์ถึงสามสิบกว่าปี จะหยุดประกอบ กุศลกรรมได้ยังไง ทำอะไรได้ ทำ อะไรไหว ก็จะต้องไม่ย่อท้อ ตามภาพข่าวผู้คนมักเห็นแต่การ ทรงบำเพ็ญทานเป็นส่วนใหญ่ แท้ที่ จริงทรงบำเพ็ญครบทั้ง ๓ ประการ ทรงรักษาศีลและทรงภาวนาด้วย สอง เห็นการถวายคำไว้อาลัยที่ออกอากาศแพร่ภาพทางโทรทัศน์ ล้วนแต่ไพเราะกินใจ ป้ายังแต่งให้หลาน ลูกสาวเจ้าของบ้านเอา ไปอ่านให้เพื่อน ๆ กับครูประจำชั้น ป.๔ ของแกฟังว่า แม้จะรู้ว่าอายุขัยในมนุษย์ ต้องสิ้นสุดหมดลงที่ตรงไหน ครั้นพระแม่ฟ้าหลวงของปวงไทย ทรงจากไปตามสถานการณ์เวลา ก็สุดรักหักใจให้หายโศก ดินก็ไหวฟ้าก็พร่ำน้ำตา วิปโยคมืดมัวไปทั่วหล้า ทั้งพาราเศร้าสลดรันทดใจ ขอเดชะพระการุณย์อันอุ่นเกศ เป็นพระเดช ทางสว่างไสว ประการหลังนี้ ป้าทราบเพราะเมื่อ ให้ทรงสถิตดุสิตสวรรค์อันอำไพ เป็นขวัญใจเทพทั้งผองเหมือนของเรา ประมาณสิบปีเศษมาแล้ว ครั้งพัก ปฏิบัติธรรมอยู่ที่อุทยานสุเทพ-ปุย วัน ป้าเอามาเขียนให้คุณอ่าน เพื่อตอกย้ำว่า คนเรานั้น ถ้า หนึ่งท่านเจ้าคุณหลวงพ่อไม่อยู่ ป้ากับ ประกอบแต่คุณงามความดีแล้ว ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือตายไป ย่อม เพื่อนๆ หนีไปชมพระตำหนักสมเด็จ ได้รับคำแซ่ซ้องสรรเสริญเสมอ สมเด็จย่าของเราทรงใช้ชีวิตใน ย่าที่สร้างไว้เหนือพระตำหนักภูพิงค์ โลกนี้อย่างคุ้มค่าทรงเป็นตัวอย่างที่ดีเยี่ยมโดยเฉพาะแก่ผู้สูงวัยทั้งปวง ราชนิเวศน์ขึ้นไปเล็กน้อย เจ้าหน้าที่ ไม่ให้เบื่อหน่ายท้อแท้ชีวิต ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ ต้องใช้ ได้พาพวกเราไปชมห้องบรรทมของ เวลาเหล่านั้นหมั่นประกอบแต่กุศลกรรม ให้เป็นเสบียงติดตัวไป พระองค์ เขาชี้ให้ดูหนังแกะผืนใหญ่ที่ ให้มากที่สุดที่จะทำได้ '''... ๗๗ กันยายน ๒๕๓๘ กัลยาณมิตร