ข้อความต้นฉบับในหน้า
จากดวงใจแม่
เรียนวิชชาอย่างมีความสุข ได้รับความสุขในการเรียนควบคู่
ไปด้วย อย่างที่แม่ได้ยินหลวงพ่อท่านปรารภบ่อย ๆ ว่า ความรู้
ย่อมคู่ไปกับความสุข
๑ ส.สังเกต ให้หมั่นสังเกตด้วยแล้ว
หนูก็จะพบกับความสำเร็จเพิ่มอีก ๑ ส.
ที่แม่จะเตือนลูกใน จม.ฉบับนี้
คือเมื่อลูกตั้งใจเป็นนักเรียนอภิญญา
แล้วต้องเป็นนักเรียนอภิญญาที่ดีให้ได้
โดยการเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ตั้งแต่
เรื่องที่อยู่อาศัย ดินฟ้าอากาศ การอยู่
รวมกันเป็นหมู่คณะ ซึ่งแน่นอนจะต้อง
ที่หน้าที่หลังก็อย่าเผลอสติไปร้องเพลงซิจ๊ะ สวดมนต์แทน
ดีกว่า แม่เองก็ชอบฟังเพลง บางครั้งเพลงก็หลุดเข้าไป
บรรเลงในกลางใจ ก็ปล่อยเขาไป พอใจหยุดดีแล้วเพลง
จะหายไปเอง เพลงที่แม่ได้ยินก็จะได้ยินแค่ประสาทหู แต่
ไม่เข้าไปในใจ ในใจจะมีแต่องค์พระ ให้เข้ากลางไปเรื่อยๆ
เพลงที่หนูติดใจก็จะเสมือนแขกที่มาเยือนบ้าน แล้วถึง
เวลาก็กลับออกไป ไม่ใช่แต่เพลงเท่านั้น ไม่ว่าเรื่องอะไร ๆ
ที่ติดค้างอยู่ในใจ ก็ปล่อยให้ผ่านไปเรื่อยๆ เราไม่ต้องไป
สนใจเข้าไปมีบทบาทหรือมีอารมณ์ตามเรื่องราวนั้นๆ ฝึก
เช่นนี้ไปเรื่อยๆ อย่างสม่ำเสมอ ไม่ช้าก็จะพบกับความสุข
หรือความสบาย สอดคล้องกับที่หลวงพี่ท่านสอน คือให้มี
๓ ส. คือ ส.สติ ส.สม่ำเสมอ และส.สบาย ทำอย่างสบายๆ
ที่ว่านะจ๊ะ
สติ สบาย สม่ำเสมอของลูกมี ๓ ส. แม่ของเพิ่มอีก
๘๕
กันยายน ๒๕๓๘
มีการกระทบกระทั่งกัน ต้องมีหัวใจ
ของการให้อภัยแล้วลืมเสีย หรือ for-
give and forget (ไม่เป็นไรลืมเสีย
เถิด) แม่เองก็ใช้ข้อนี้เหมือนกันในการ
ฝึกฝนตนเอง ไม่ใช่ง่ายแต่ก็ไม่ยาก
๒
เกินไปสำหรับ นร.อภิญญาอย่างหนูหรือใครก็ตาม ในเมื่อ
เรามีเป้าหมายเป็นหลักแล้ว เราจะยอมให้เรื่องปลีกย่อย
มาปัดเราออกนอกเส้นทางหรือ การเรียนรู้วิชชาธรรมกาย
ต้องมี ๔ ส. เท่านั้นคือ สติ สบาย สม่ำเสมอ และสังเกต
นอกนั้นถือเป็นเรื่องปลีกย่อย หนูมีเป้าหมายอยู่แล้วในป
ปนี้จะเลือกเอา ป ตัวไหน? ป.เป้าหมาย หรือ ป-ปลีกย่อย
เป้าหมายเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ส่วนปลีกย่อยเป็นเรื่องเล็ก
น้อย แม่ว่าร้อยละ ๙๐ กว่าที่ติดเรื่องปลีกย่อย ลูกควร
เป็นคนที่ ๑๐๐
ไม่ใช่คนที่ ๙๐ กว่า เป้าหมายมีเพียงหนึ่ง
เดียวเท่านั้นที่จะต้องจดจำ แต่ปลีกย่อยมีเป็นร้อยเป็นพัน
เรื่อง ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องกวนใจหนูให้รกสมองเปล่าๆ
เอาเวลาและเป้าหมายมาศึกษาวิชชาที่ควรเรียนรู้ดีกว่าแล้ว
ลูกจะภูมิใจที่เอาชนะใจตนเองได้ก่อน แล้วจึงจะชนะใจผู้
อื่นได้
กัลยาณมิตร
*****