การเรียนวิชชาอย่างมีความสุข วารสารกัลยาณมิตร ปี 2538 ฉบับที่ 9 หน้า 87
หน้าที่ 87 / 128

สรุปเนื้อหา

จากดวงใจแม่ เรียนวิชชาอย่างมีความสุข ได้รับความสุขในการเรียนควบคู่ ไปด้วย อย่างที่แม่ได้ยินหลวงพ่อท่านปรารภบ่อย ๆ ว่า ความรู้ ย่อมคู่ไปกับความสุข ๑ ส.สังเกต ให้หมั่นสังเกตด้วยแล้ว หนูก็จะพบกับความสำเร็จเพิ่มอีก ๑ ส. ที่แม่จะเตือนลูกใน จม.ฉบับนี้ คือเมื่อลูกตั้งใจเป็นนักเรียนอภิญญา แล้วต้องเป็นนักเรียนอภิญญาที่ดีให้ได้ โดยการเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ตั้งแต่ เรื่องที่อยู่อาศัย ดินฟ้าอากาศ การอยู่ รวมกันเป็นหมู่คณะ ซึ่งแน่นอนจะต้อง ที่หน้าที่หลังก็อย่าเผลอสติไปร้องเพลงซิจ๊ะ สวดมนต์แทน ดีกว่า แม่เองก็ชอบฟังเพลง บางครั้งเพลงก็หลุดเข้าไป บรรเลงในกลางใจ ก็ปล่อยเขาไป พอใจหยุดดีแล้วเพลง จะหายไปเอง เพลงที่แม่ได้ยินก็จะได้ยินแค่ประสาทหู แต่ ไม่เข้าไปในใจ ในใจจะมีแต่องค์พระ ให้เข้ากลางไปเรื่อยๆ เพลงที่หนูติดใ

หัวข้อประเด็น

- การเรียนวิชชาอย่างมีความสุข

ข้อความต้นฉบับในหน้า

จากดวงใจแม่ เรียนวิชชาอย่างมีความสุข ได้รับความสุขในการเรียนควบคู่ ไปด้วย อย่างที่แม่ได้ยินหลวงพ่อท่านปรารภบ่อย ๆ ว่า ความรู้ ย่อมคู่ไปกับความสุข ๑ ส.สังเกต ให้หมั่นสังเกตด้วยแล้ว หนูก็จะพบกับความสำเร็จเพิ่มอีก ๑ ส. ที่แม่จะเตือนลูกใน จม.ฉบับนี้ คือเมื่อลูกตั้งใจเป็นนักเรียนอภิญญา แล้วต้องเป็นนักเรียนอภิญญาที่ดีให้ได้ โดยการเอาชนะอุปสรรคต่างๆ ตั้งแต่ เรื่องที่อยู่อาศัย ดินฟ้าอากาศ การอยู่ รวมกันเป็นหมู่คณะ ซึ่งแน่นอนจะต้อง ที่หน้าที่หลังก็อย่าเผลอสติไปร้องเพลงซิจ๊ะ สวดมนต์แทน ดีกว่า แม่เองก็ชอบฟังเพลง บางครั้งเพลงก็หลุดเข้าไป บรรเลงในกลางใจ ก็ปล่อยเขาไป พอใจหยุดดีแล้วเพลง จะหายไปเอง เพลงที่แม่ได้ยินก็จะได้ยินแค่ประสาทหู แต่ ไม่เข้าไปในใจ ในใจจะมีแต่องค์พระ ให้เข้ากลางไปเรื่อยๆ เพลงที่หนูติดใจก็จะเสมือนแขกที่มาเยือนบ้าน แล้วถึง เวลาก็กลับออกไป ไม่ใช่แต่เพลงเท่านั้น ไม่ว่าเรื่องอะไร ๆ ที่ติดค้างอยู่ในใจ ก็ปล่อยให้ผ่านไปเรื่อยๆ เราไม่ต้องไป สนใจเข้าไปมีบทบาทหรือมีอารมณ์ตามเรื่องราวนั้นๆ ฝึก เช่นนี้ไปเรื่อยๆ อย่างสม่ำเสมอ ไม่ช้าก็จะพบกับความสุข หรือความสบาย สอดคล้องกับที่หลวงพี่ท่านสอน คือให้มี ๓ ส. คือ ส.สติ ส.สม่ำเสมอ และส.สบาย ทำอย่างสบายๆ ที่ว่านะจ๊ะ สติ สบาย สม่ำเสมอของลูกมี ๓ ส. แม่ของเพิ่มอีก ๘๕ กันยายน ๒๕๓๘ มีการกระทบกระทั่งกัน ต้องมีหัวใจ ของการให้อภัยแล้วลืมเสีย หรือ for- give and forget (ไม่เป็นไรลืมเสีย เถิด) แม่เองก็ใช้ข้อนี้เหมือนกันในการ ฝึกฝนตนเอง ไม่ใช่ง่ายแต่ก็ไม่ยาก ๒ เกินไปสำหรับ นร.อภิญญาอย่างหนูหรือใครก็ตาม ในเมื่อ เรามีเป้าหมายเป็นหลักแล้ว เราจะยอมให้เรื่องปลีกย่อย มาปัดเราออกนอกเส้นทางหรือ การเรียนรู้วิชชาธรรมกาย ต้องมี ๔ ส. เท่านั้นคือ สติ สบาย สม่ำเสมอ และสังเกต นอกนั้นถือเป็นเรื่องปลีกย่อย หนูมีเป้าหมายอยู่แล้วในป ปนี้จะเลือกเอา ป ตัวไหน? ป.เป้าหมาย หรือ ป-ปลีกย่อย เป้าหมายเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ส่วนปลีกย่อยเป็นเรื่องเล็ก น้อย แม่ว่าร้อยละ ๙๐ กว่าที่ติดเรื่องปลีกย่อย ลูกควร เป็นคนที่ ๑๐๐ ไม่ใช่คนที่ ๙๐ กว่า เป้าหมายมีเพียงหนึ่ง เดียวเท่านั้นที่จะต้องจดจำ แต่ปลีกย่อยมีเป็นร้อยเป็นพัน เรื่อง ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องกวนใจหนูให้รกสมองเปล่าๆ เอาเวลาและเป้าหมายมาศึกษาวิชชาที่ควรเรียนรู้ดีกว่าแล้ว ลูกจะภูมิใจที่เอาชนะใจตนเองได้ก่อน แล้วจึงจะชนะใจผู้ อื่นได้ กัลยาณมิตร *****
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More