การแต่งงานและความปรารถนาของกุลทาริกา : หน้า 105/128

“พ่อแน่ใจแล้วหรือ” ภรรยา ถามด้วยความใจหาย เมื่อนึกถึงว่า บุตรีจะต้องจากไปสู่เรือนอื่น เมื่อกุลทาริกาได้ทราบอย่าง ก็รุนแรงจนถึงขั้นที่เรียกว่า "รอต่อ แน่นอนแล้วว่าตนเองไม่อาจหลีก ไปไม่ได้อีกแล้ว” เลี่ยงพิธีแต่งงานดังที่บิดามารดา “เป็นวิธีเดียวที่นอกจากจะให้ จัดการให้ แม้จะผิดหวังเพียงใดว่า ลูกของเราเป็นฝั่งเป็นฝาไปกับลูกชาย มิอาจออกบวชได้ดังใจร่ำร้อง แต่ก็ สบโอกาสเหมาะเมื่อเห็นว่า สามีมีความรักและเข้าใจในความ ปรารถนาของนางดีแล้ว จึงกล่าว “คุณพี่คะ น้องอยากจะบวช เป็นภิกษุณีค่ะ” เศรษฐีที่ร่ำรวยทรัพย์สินแล้ว ความ ยังไม่สิ้นหวังเสียทีเดียว เมื่อได้ค้น กับสามีด้วยความบริสุทธิ์และจริงใจ เป็นสุภาพชนที่มีความประพฤติดีงาม พบในเวลาต่อมาว่าชายหนุ่มที่มาเป็น ว่า เหมาะสมแก่การเป็นหัวหน้าครอบ สามีนั้น เป็นคนดีที่มีจิตใจศรัทธา ครัวของเขา จะสามารถผูกมัดจิต เลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ทั้งสอง ใจลูกเราไว้กับภาระหน้าที่ของศรี อยู่ร่วมกันด้วยความรักความเข้าใจ ภริยา ใช้เวลาไปกับการปรนนิบัติดู และให้อภัยกันอยู่เสมอ ต่างคนต่าง แลสามีและลูก พ่อมั่นใจว่าลูกเรา ปฏิบัติตนตามหน้าที่ของสามีภรรยา แต่วันแรกที่ได้แต่งงานกัน แม้จะ จะเปลี่ยนใจ และไม่คิดจะออกบวช อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ในเวลา ยังมีจิตใจอาลัยรักในคุณความดีอัน อีก” เศรษฐีผู้บิดาตอกย้ำความเชื่อ ต่อมาไม่นานนักกุลทาริกาก็ตั้งครรภ์ ดีเยี่ยมในหน้าที่ภรรยาอย่างไม่ขาด มั่นของตน คำร้องขอของภรรยาที่เขารัก และเข้าใจในเจตนาของนางดี นับ ขึ้นโดยที่นางไม่ทันรู้ตัว และเป็น ตกบกพร่องของนาง แต่ความสุขใจ “ถ้าพ่อเชื่อมั่นเช่นนั้น แม่ก็ เวลาเดียวกับที่ความปรารถนาเพียง ที่ได้เห็นคนที่ตนรักสมหวังเป็นสิ่งที่ ไม่ว่าอะไร” ภรรยาคล้อยตาม สิ่งเดียวของนางคือ การออกบวช มีอานุภาพเหนือกว่า ดวง กัลยาณมิตร ทนยายน ๒๕๓๘