ข้อความต้นฉบับในหน้า
5
รรมะ & สุขภาพ
โดย นพ.ประภาส อุครานันท์
Soe
- องสี่เหลี่ยมขนาดกว้างยาวไม่โอ่โถงนัก
มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้สองสามตัวเท่านั้น จะมีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้างก็คือเตียงนอนแคบ ๆ ตรง
กลางห้องมีหลอดไฟนีออนส่องสว่าง ที่นี่อาจไม่ใช่เวทีโรงละคร เพราะไม่มีที่นั่งผู้ชมเป็นร้อย
เป็นพัน แต่ที่นี่เป็นชีวิตจริงที่เกิดขึ้นของตัวละครที่แสดงโดยไม่มีผู้กำกับ
ผมเป็นทั้งผู้ชมและผู้แสดงในเวลาเดียวกัน หมอสาขาวิชาชีพอื่นท่านเชี่ยวชาญในด้านโรคทาง
กาย เพื่อนผมคนหนึ่งเป็นหมอกระดูก เวลาที่ต้องเจอผู้ป่วยโรคกระดูกเสื่อมในวัยสูงอายุ ไม่ว่าจะ
เป็นกระดูกเข่าของตามี ชาวนาจากภาคอีสาน หรือของคุณหญิงเจ้าของคฤหาสน์ในกรุงเทพฯ รูปร่าง
ของกระดูก ก็
เหมือนกัน ผุพัง
ไปตามกาลเหมือน
กัน บางทีของคุณ
หญิงอาจจะกร่อน
มากกว่า เพราะว่า
ท่านหมดฮอร์โมน
ไปตามประจำเดือน
หลายปีมาแล้ว
เข้านอนเป็นหลับ...
ตื่นนอนเป็นสุข
ในสัจธรรมของชีวิตที่ผมได้เรียนรู้นั้น มีแง่มุมแตกต่างไปจากเพื่อนของผมผู้มีปัญหาทางด้าน
จิตใจที่มาพบผม แม้บางทีวัยอาจใกล้เคียงกัน อาชีพคล้ายคลึงกัน แต่วิถีชีวิตที่ก้าวเดินไป กลับแตก
ต่างกันอย่างสิ้นเชิง คุณผู้อ่านลองคิดดูซิครับว่า จะมีใครที่มีชีวิตเหมือนกันหมดบ้าง แม้กระทั่ง
ฝาแฝดยังมีนิสัยที่แตกต่างกันเลย
บางทีผมก็มานั่งนึกว่า ตัวเองมีวิชาชีพที่
แปลกเหมือนกันนะ ต้องมีหน้าที่มารับฟังเรื่องราว
ความทุกข์ใจของผู้คนมากมายเหลือเกิน และต้อง
จำปัญหาของเขาให้ได้ เพื่อที่ว่าครั้งต่อไป จะได้
พูดคุยกับเขาต่อให้รู้เรื่องกัน ปัญหาบางเรื่องเป็น
เรื่องที่เขาไม่ปิดบัง และใครๆ ก็รู้แต่ช่วยเหลือไม่ได้
ในขณะที่ปัญหาบางเรื่องเป็นความลับที่ในโลกนี้ มี
เขาคนเดียวเท่านั้น ที่แบกมันไว้ในใจจนสุดจะ
ทานทน...
ความยากลำบากของผมในฐานะผู้ชมละคร
ชีวิตคือ ต้องพยายามสืบค้นเบื้องลึกหรือสาเหตุ
ของความไม่สบาย ที่กัดกร่อนใจเขาให้แผ่วลงไป
ทุกวัน ถ้าหากว่าสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ แต่ยังไม่
กัลยาณมิตร
๕๙
กันยายน ๒๕๓๘