การสร้างธรรมกายเจดีย์ : หน้า 47/128

แล้ว ก็กลับมาคิดว่าทำอย่างไร เราจะนำข่าว เรื่องการสร้างธรรมกายเจดีย์ไปบอกใครๆ ได้ อย่างครอบคลุมทุกสังคม คิดได้ไม่กี่วัน ทาง รายการสี่ทุ่มสแควร์ก็ติดต่อมาว่า จะขอสัม ภาษณ์ สายัณห์ สัญญาและครอบครัว ออก รายการ ก็ได้คิดว่าสื่อมวลชนมีส่วนสำคัญที่ จะช่วยเผยแผ่ข่าวธรรมกายเจดีย์ในครั้งนี้ จึง ตั้งใจจะขออนุญาตเจ้าของรายการออกข่าวตรง นี้ให้ได้” แม้จะมีความตั้งใจมุ่งมั่นด้วยความปรารถ นาดี แต่คุณวรรณพรก็ยอมรับว่าอุปสรรค อย่างหนึ่งที่เอาชนะได้ยากที่สุดก็คือการเอาชนะ ใจตัวเอง ๒ “ใจก็เริ่มแบ่งออกเป็น ๒ ส่วน ส่วนหนึ่ง ค้านว่า อย่าไปทำเลย ไม่สำเร็จ ทำไม่ได้ แต่ อีกใจหนึ่งก็บอกว่า เราต้องทำได้ เราต้องทำ สำเร็จ ใจทั้งสองส่วนนี้จะคอยโต้แย้งกันตลอด เวลา เครียดมากนอนไม่หลับไป ๓ คืน ก็เลย ลุกขึ้นนั่งสมาธิ" เสียงจากใจในสมา ๓ ในทุกๆ สังคมจะต้องมีผู้นำ ไม่ว่าจะเป็นสังคมเล็ก สังคมใหญ่ ไปจนถึงผู้นำระดับประเทศ แต่ผู้นำ อย่างไรเล่า จึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้นำหมู่ชนไปสู่หน ทางอันประเสริฐ หนทางแห่งการหลุดพ้น เป็นมนุษย์ ถ้าบุญมากขึ้นก็หล่อเลี้ยงให้เป็นมนุษย์ที่มีความ สุขความสำเร็จ และยิ่งมีบุญมากไปกว่านี้อีก ก็จะเป็น “ในขณะที่นั่งสมาธินั้นรู้สึกว่ามีการต่อสู้กันตลอดเวลา มนุษย์ที่สามารถเลือกทุกสิ่งทุกอย่างได้ และในโอกาสนี้ ใจที่เป็นส่วนบุญก็คิดว่า นี่เป็นหน้าที่ของเรา เราเป็นผู้นำ ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่งที่จะมีการสร้างมหาเจดีย์อันศักดิ์สิทธิ์ บุญที่มีความสำคัญต่อชาวโลก ในทุก ๆ สังคมจะต้องมีผู้นำ เมื่อเราได้ร่วมสร้างก็นับว่าเป็นบุญมากมายมหาศาล แล้ว ไม่ว่าจะเป็นสังคมเล็ก สังคมใหญ่ ไปจนถึงผู้นำระดับประ ทำไมเราไม่เอาบุญตรงนี้ไปชักชวนให้ผู้อื่นเขาได้บุญมหาศาล เทศ แต่ผู้นำอย่างไรเล่าจึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้นำหมู่ชนไปสู่ อย่างตัวเราบ้าง ถ้าเราไม่บอก พวกเขาก็จะหมดโอกาส หนทางอันประเสริฐ หนทางแห่งการหลุดพ้น เว้นจาก “ผู้ เมื่อเราได้บอกเขาแล้ว ถ้าเขาทำตามที่เราแนะนำ นอก นำบุญ” แล้ว ก็ไม่เห็นประโยชน์เช่นนี้จากผู้นำอื่นๆ เพราะ จากเขาจะได้บุญแล้ว เราในฐานะผู้นำบุญก็จะได้บุญก่อน ฉะนั้นเมื่อเราได้ชื่อว่าเป็นกัลยาณมิตรผู้นำบุญแล้ว เราจะ ต้องทำหน้าที่ชี้ชวน แนะนำให้เพื่อนมนุษย์ของเราได้รู้จัก ในการร่วมสร้างธรรมกายเจดีย์ คนอื่นเลย ถ้าจะมาเปรียบเทียบกับทรัพย์สมบัติทางโลก กว่าจะ เส้นทางสายกลาง ให้เขาได้รู้คุณค่าและอานิสงส์อันไพศาล หามาได้แต่ละบาทแต่ละสตางค์ เราต้องทุ่มเททั้งกายและ ใจ เหนื่อยมากแค่ไหนก็ได้มากแค่นั้น ได้มาแล้วก็ใช้ไป หลังจากนั่งสมาธิต่อไปอีก ก็เริ่มมีความคิดท้อแท้มา หมดไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย แต่บุญกุศลที่สร้างสม สอดแทรกในใจว่าเราคงทำไม่ได้หรอก ทำไม่สำเร็จหรอก ไว้ไม่มีวันใช้หมด จะติดตัวข้ามภพข้ามชาติไป ได้ทั้งทรัพย์ ใจฝ่ายดีก็ส่งกระแสความดีมาสนับสนุนว่า นี่คือบุญใหญ่ สมบัติและบริวารสมบัติ ของเรา ทำไมไม่เอา เพราะว่าชีวิตของมนุษย์จะดำเนินไป เพียงเหตุผล ๒ ประการที่คุณวรรณพรเล่าให้ฟัง หลัง ทางไหนก็ขึ้นอยู่กับบุญ ถ้ากำลังบุญมีมากพอก็ได้เกิดมา จากกลับไปนั่งสมาธิใคร่ครวญว่า ควรจะใช้ความกล้าหาญ กัลยาณมิตร ๔๕ กันยายน ๒๕๓๘