การปฏิบัติของอุบาสกอุบาสิกา : หน้า 18/132

สามเณรก็เคร่งครัดในศีล สมาธิ ปัญญาของตน อุบาสกอุบาสิกาเล่า ก็ต้องเคร่งครัดในหน้าที่ของตน เมื่อ จะให้ทาน ก็ระลึกถึงจาคานุสตี ระลึกถึงการให้ทาน เมื่อจะรักษา ศีลก็ระลึกถึงสีลานุสติ ถือศีลของ ตนไว้ ถือศีลให้มั่นคง อย่าส่งใจไป อุบาสกก็ต้องเคารพในหน้าที่อุบาสก ต้องมั่นอยู่ในไตรสรณาคมน์ ศีล ๕ ศีล (4 ตามหน้าที่ตามปกติ ก็ศีล & ปัญจศีลมีองค์ ๕ ประการ ปาณา อทินนา กาเม มุสา สุรา ถ้าวัน 4 ค่ำ ๓ ค่ำ วันธรรมสวนะ ก็มีศีล ๘ ประจำตัวอยู่ไม่ขาดสาย นี่เคารพ ในหน้าที่อุบาสก อุบาสิกา หน้าที่ บริจาคทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ถึงเวลาให้ทาน ก็ให้ทานตามกำลัง ต* ของตน ไม่เดือดร้อน ถึงเวลารักษา ในทางอื่น เมื่อเจริญภาวนาก็ท่า ภาวนาให้เกิดปรากฏขึ้น อย่าส่งใจ ไปในที่อื่น เมื่อมีเป็นขึ้น เข้าที่ ประชุมก็ระลึกถึงตัวไว้ให้มั่นคง อย่าลอกแลก ไม่ง่อนแง่นไม่แคลน คลอน ท่า ภาวนาให้เห็นแจ่มอยู่เสมอ ใสเป็นกระจก วันอื่นมีธุระน้อย วัน อื่นมีธุระมาก แต่วันพระเราสละ แล้วที่จะจำศีลภาวนา ต้องมั่นอยู่ ภาวนาให้เห็นให้เป็นปรากฏ ใจจ้อง อยู่ในภาวนา ส่องให้เป็นกระจกส่อง เงาหน้า ดูกันอยู่เสมอ แจ่มใสเป็น พระจันทร์ ธมฺม ซึ่งธรรม อาภาสตส์ วัย ดุจตั้งพื้นกระจก สว่างเหมือน กระจก ใจจรดในพื้นใสนั้น เมื่อเข้า ที่ประชุมต่างทำ อย่างนี้ต่างคนต่าง ศีล ก็รักษาศีลตามกำลังของตน ตั้งใจอย่างนี้ นี่พวกเจริญภาวนา ชื่อตรงต่อศีลจริง ๆ ไม่คดโกงต่อสีล ไม่อวดดีดอสีล เคารพในสีลอย่าง มั่นคงทีเดียว เมื่อเจริญภาวนา ก็ เป็นแล้ว พวกไม่เป็นก็ตั้งใจให้แน่ แนว เราจะทำ ให้มีให้เป็นนาง ใจ จรดอยู่ที่หมาย ใจจรดศูนย์กลาง เคารพในภาวนาอย่างมั่นคงทีเดียว ดวงธรรมที่ทำ ให้เป็นกายมนุษย์ ใจ ทำให้เห็นเป็นปรากฏทีเดียว ถ้าไม่ เห็นเป็นปรากฏก็ติเตียน ตัวทีเดียว ว่าตัวไม่เป็น ว่ากล่าวเอาทีเดียว ติ เดียนทีเดียวทั้งนี้ หน้าที่ของอุบาสก อุบาสิกา เมื่อมาถึง ประชุม ภิกษุ หยุด ไม่หยุดเป็นไม่ยอมกัน ในที่ คนมาก ในที่ประชุม ใจต้องหยุด เมื่อทำ หยุดในที่ประชุมชนแล้ว กล้า เข้าไป ก็ยิ่งเจริญหนักเข้าไป ยิ่ง ว่องไวหนักขึ้นต้องชานาญอย่างนี้ กัลยาณมิตร ๑๖ ตุลาคม ๒๕๓๘