เรื่องราวของห้าวไท : หน้า 117/132

ห้าว่าไม่ลง อาญาจะลง ปรับไหมถึงหัน ทอดพระเนตรไก เมื่อนั้นจอมไตร ห้าวไทหรรษา อำมาตย์รับไป ล่งให้โดยพลัน ตบหัตถ์ตรัสสวน ลมควรหนักหนา ซึ่งราชลาลันนั้น ให้ชาวคามา ภูบาลผ่านฟ้า ชื่นขมยินดี ชาวบ้านทั้งหลาย แล้วพระจอมไตร รับเอาซึ่งหมาย ตกใจหนักหนา คิดในพระทัย ให้ร้อยมณี ให้ลงศุภราช ประหลาดวิญญา กุศราชจอมไตร ให้ไว้ด้วยดี แต่เราเกิดมา มิได้เห็นมี แห้วเจ็ดคดนี้ ได้สืบต่อมา ขาวบ้านเอาไป แต่ขาดีก่อน ไกล จํานงลงให้ มโหลถทันที มโหลถนี้ไซร้ เป็นพระอัยกา จึงเล่าอนุสนธิ แต่หนหลังมี เป็นกุศราช แต่ขาดีก่อนมา บอกหน่อชินสีห์ ใหรูอาการ วิเทห์ราชา เป็นหลานห้าวไท มโหลถปรีชา กุคราชฦๅสาย เจ้าพิจารณา ด้วยปัญญาญาณ พระองค์ทํานาย แต่ขาดีก่อน ไกล จึงให้จับไก่ เอาไปอย่านาน ด้วยร้อยดวงแหว ขาดแห้วเมื่อไร เผือกผู้ตระการ คิดอ่านล่งไป ก จะได้ ร้อยแห้วมณี ชาวบ้านทั้งหลาย ความทุกข์เหือดหาย ลบายคลายใจ จับได้ไก่เผือก ถวายแก่ห้าวไท เลือกแห้วเอาไป วิเทหราชา อ่าน ไอฉบับหน้า ด฿฿ .กัลยา 2ตร ตุลาคม ๒๕๓๘