การเสด็จสวรรคตของสมเด็จย่า : หน้า 40/132

ฌพระขฒรธธน สิส ล้วง แล้ว namulca 25 บร ทอดสายตาสายใจไปทั่วแผ่นดิน จะหาสตรี ใดมาเปรียบปาน “สมเด็จย่า” ผู้ทรงเป็นเขตอัน ล้ำเลิศ ที่ก่อเกิดสิริสวัสดิ์พิพัฒนมงคลแก่สถา บันพระมหากษัตริย์และประเทศชาติอย่างมหา ศาล ด้วยสองหัตถ์อ่อนละมุนเปี่ยมด้วยพระ มหากรุณา แต่ดวงพระราชหฤทัยเข้มแข็งเกิน สตรีนี้แหละที่ได้สร้างชาติ ประคับประคอง ประชาขนมาตลอดพระชนม์ชีพ เป็นความผูก พันใกล้ชิด เป็นความคุ้นตาคุ้นใจ เสมือนหนึ่ง แผ่นดินนี้ขาดสมเด็จย่ามิได้ แต่แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่มีแต่เสียงร่ำไห้ ระงมทั้งแผ่นดิน วันที่ ๑๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๓๘ เวลา ๒๑.๑๗ น. ไม่มีใจดวงใดเลยที่ไม่ เศร้าโศกอาดูร แม้แต่หัวใจของนักรบชายชาติ อาชาไนย เมื่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เสด็จออกจากห้องประทับรักษาพระองค์ของสม เด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ณ ตึก ๓๒ ปี โรงพยาบาลศิริราช พระองค์รับสั่งกับ พล.ต.ต. พงษ์ศักดิ์ โรหิโตปการ ผู้บังคับการกอง ตำรวจนครบาลธนบุรี ที่มาถวายอารักขาด้วยลีพระพักตร์หมองเศร้าว่า “สมเด็จย่าสิ้นแล้วอย่างสงบที่สุด สมเด็จย่ารักตำรวจมาก ช่วยดูแลงานต่างๆ ของ ตำรวจอย่างดี เป็นการสมควรที่ตำรวจทุกคน จะได้ปฏิบัติหน้าที่โดยเข้มแข็ง อย่างสุด ความสามารถ เพื่อประเทศชาติ เพื่อจะได้ เป็นพระราชกุศลต่อสมเด็จย่าต่อไป...” นับเป็นกระแสพระราชดำรัสที่กุมหัวใจ ตำรวจทั่วประเทศ โดยเฉพาะตำรวจตระ เวนชายแดนต่างอยู่ในความเศร้าหมองและ เต็มไปด้วยความโทมนัสอย่างยิ่ง เหมือนสิ้น แล้วฉัตรแก้วเคยปกเกศ จากนี้ไปไม่มีแล้ว “สมเด็จย่า” ที่เคยรักห่วงใยพวกเขาอย่าง ล้นเหลือ กัลยาณมิตร ๓๘ ตุลาคม ๒๕๓๘