การเดินทางสู่มายานิรมิต : หน้า 120/132

ใบหน้าของลูกเรือคนหนึ่ง เขา ชะงัก กะพริบตาถี่ๆ เขม้นมองใบ มีเสียง ม า อีกเพียงเล็ก น้อยเท่านั้นก่อนจะเงียบหาย...ปัญญา ห้วงอากาศที่มีแสงวอมแวม เล็กน้อก บทกฎอักกราน น ขาวทิ้งตัวลงมาเป็นห้อความว่า โปรดระวัง!!! มฤตยูรอกตัว ท่านขณะนี้อาจสีเงิน! หน้านั้นอีกครั้ง...ให้ตายสิ!...มันคือ นั่งเหมือนถูกมนต์สะกด ความหวาด อะไรกันแน่ ท่า ไม่ใบหน้าที่เคยส!ย ระแวงยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ หากซ่อน งามกลับกลาซเป็นตะหัมตะป่าว่า เก็บความสงสัยนั้นไว้อย่างหลบเร้น ทะมึน ขนและคมซากระเซิง เที่ยว ...ยานเคลื่อนตัวลงสู่พื้น แหลมโค้งงอกซาออกจากปากด้วย แผ่นดินที่ว่างเปล่า ไกลสุดลูกหู E อาการเสซะ ร่างนั้นปล่อยเสียงหัว เราะเยาะเย้ยท่ามกลางเสียงหวีดร้อง ของผู้โดยสาร .....มีใครเห็นเหมือน เขาไหมนะ?!!! ...เครื่องพลิกตัวครั้งสุดท้าย ในสภาพเดิม ไฟสว่างพรึบขึ้น ความ เงียบเข้าครอบง่า บรรยากาศ ใคร ใหญ่ ตามด้วยเสียงจ้อกแจ้กวิจารณ์ ลูกคา มีค่าถามเกิดขึ้นแก่ทุกคน ที่นี่ที่ไหน? “ที่นี่ มายานิรมิต” ดินแดน ในฝันที่ทุกท่านปรารถนา เมื่อทุก ท่านได้มีโอกาสมาถึงแล้ว โปรดได้ ตักตวงความสุขให้เต็มที่ ลืมไปได้ เลยว่าท่านต้องเคยลำบากยากเย็น อย่างไรจึงจะได้สิ่งที่ต้องการ เพราะ คนหนึ่งปล่อยเสียงถอนหายใจเฮือก ที่นี่เพียงท่านป้อนข้อมูลลงในเครื่อง ท่านจะได้ทุกสิ่งที่ท่าน ต่างๆ นานา น้างหวาดวิตกใน เนรมิต” ที่ศูนย์ สมประสงค์กลาง ความผันผวนแห่งอนาคต บ้าง เท่านั้น ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจกับการตัดสิน ปรารถนาอย่างไม่มีข้อจำกัด ขอข้า ใจในครั้งนี้ของตนเอง บ้างตัวสั่น ว่าไม่มีข้อจํากัด” งันงกเพราะความหวาดกลัวและเริ่ม ความอยากทดลองจากความ ไม่ไว้วางใจผู้บริหาร “มายานิรมิต อยาก อยากเห็น ท่าให้ไม่มีใคร “ผมไม่อยากไปแล้ว นี่แค่ สนใจค่า ตอบ ความเก็บกดจากการ เดินทางมายังเสี่ยงดายขนาดนี้ ขึ้น ถูกจำกัดความต้องการที่เคยได้รับ ไปอยู่มิตายกันหมดหรือ” คนพูด ถูกระบายเป็นทรัพย์ที่ได้มาง่ายๆ ชักหงุดหงิด และปล่อยอารมณ์ออก ยิ่งได้ยิ่งอยาก ยิ่งไม่พอ... ศูนย์สม มาเต็มที่ เหตุการณ์ท่าท่าจะบาน ประสงค์กลางคลาคล่ำไปด้วยพล ปลายเพราะมีคนเฮโลเห็นด้วย ลูก- เมืองทุกเข้าสายบ่ายเย็น เมืองเนรมิต เรือหลายคนเข้ามาระงับเหตุการณ์ ผุดเป็นเมืองรกหูรกตาขึ้นในฉับพลัน “ทุกท่านโปรดวางใจเถอะ เพราะความต้องการไม่มีที่สิ้นสุดของ ที่เกิดขึ้นคืออุบัติเหตุ ทางเราได้ ผู้คน ระมัดระวังเต็มที่ที่จะไม่ให้เกิดเหตุ ความรกเรื้อเป็นความวุ่นวาย มีสิ่งของไม่ เป็นเกิดขึ้นจำนวน การณ์เลวร้ายขึ้นอีก” กัลยาณมิตร (๑๑๔ ) จุ^^๒๕๓๘