ความฝันและการเตือนใจ : หน้า 91/132

ชิวอย่างใธแ!! อ้อ! พูดถึงเรื่องนี้ แม่จะเล่าความฝันที่เพิ่งผ่านไป ได้สักอาทิตย์นี้เอง กำลังพูดถึงเรื่อง “ฝั่ง” ก็เลยข่าวได้นึก ถึงความฝันนี้ แม่ฝันว่ายืนอยู่ริมตลิ่งหรือฝั่งที่อยู่ในระดับ ดูเหมือนยืนอยู่บนระเบียงไม้ที่ยื่นลงไปในน้ำ ความสูง ทะเล ไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวหรอกจ้ะ มีอยู่เป็นหมู่คณะเลย เหมือนกำลังยืนมองลงไปในน้ำทะเลที่ใสเป็นสีคราม ใส มากจนมองเห็นปลาและหินปะการังใต้น้ำที่มีความงามตาม ธรรมชาติ ทุกๆ คนกำลังเพลินมองอยู่ดีๆ ระเบียงที่เป็น ไม้นั้นก็เกิดโอนเอนเอียงตกลงไปในน้ำคือพังนั่นเอง (คล้ายๆ กรณีโป๊ะสมมั้ง) แม่และทุกๆ คนตกใจกลัวกันหมดเพราะ ไม้ที่เป็นระเบียงนั้น ค่อยๆ เอียงวูบลงไปในน้ำ แม่มองไป เหินกัยที่กำลังจะเกิดกับตนเองแน่นอน หลีกเลี่ยงไม่ได้ มองเห็นน้ำที่พวกเรากำลังชื่นชมในความงามนั้นกลายเป็น สิ่งที่น่ากลัว อันตรายน่าสะพรึงกลัว ในความฝันนั้นน่ากลัวมากจนใจสั่น ได้ยินเสียงผู้ คนตกน้ำกันโกลาหล เสียงร้องขอความช่วยเหลือ แม่เอง ก็คิดว่าตัวเองตกน้ำ ว่ายน้ำก็ไม่เป็นจะทำอย่างไร แต่ใน ขณะที่ยังไม่ตกถึงน้ำ แม่เล็งเห็น “ฝั่ง” แล้วว่าอยู่ในสายตา นี่ขนาดฝันแม่ยังนึกคำนวณระยะทางว่าถ้าตกไปกลางน้ำ จะว่ายหาฝั่งทางทิศไหน คือทางทิศที่เหินฝั่ง ในความฝัน พยายามจ่าว่าฝั่งอยู่ทางทิศไหน จะว่ายไปทางนั้น คือเรา ค่อยๆ ตกลงไปในน้ำ ไม่ได้ตกลงไปโครมเดียวทีเดียว เพราะเหมือนการเทของลงในน้ำที่ค่อยเอียงลงไปช้าๆ ท่า ให้แม่มีสติพอมองหาฝั่งไว้ในสายตาก่อน พอแม่หล่นตูม ลงไปในน้ำเท่านั้นแหละ น้ำที่พวกเรามองจากข้างบนลง มาดูเหมือนตื้น แต่พอตกลงไปกลับลึกมากจนมองไม่เห็น อะไรๆ ใต้น้ำเลยและน่ากลัวมาก ไม่เหมือนตอนเรามอง ลงมาดูเป็นสิ่งที่น่าชื่นขม แม่จมดิ่งไปในน้ำแป๊ปเดียว แม่ ก็พยายามเอามือว่ายเข้าหาฝั่งที่เล็งๆ อยู่แล้ว แปลกมาก ตรงที่พอแม่ยกมือขึ้นว่ายแค่ข้างเดียว มือแม่ก็วาดได้ไปถึง ฝั่งเลยทีเดียว พอมือและฝั่งได้ ตัวแม่ก็ลอยขึ้นมายืนอยู่ บนฝั่งได้อย่างปลอดภัย เหมือนไม่ได้ตกน้ำตกท่าที่ไหน ในความฝันดูเหมือนแม่ตกลงไปกลางน้ำที่ลึกมาก แถมยัง ห่างฝั่งมาก ดูแล้วคงไม่รอดแน่ แต่ที่หมายในใจแม่มี คือ ฝั่งที่เห็นๆ อยู่ก่อนตกลงมาในน้ำ ใจมันปักแน่นว่าต้อง ว่ายให้ถึงฝั่งให้ได้ พอแม่ยกแขนขึ้นว่ายเพียงข้างเดียวครั้ง เตียวถึงฝั่งเลย แถมยังยืนอยู่บนฝั่งได้อย่างปลอดภัย เนื้อ ตัวก็ไม่เปียกน้ำเลย ยังเห็นผู้คนตะเกียกตะกายพยายาม ว่ายน้ำเอาตัวรอดกันอย่างโกลาหล ตื่นจากความฝัน ใจ คอแม่ยังสั่น ๆ อยู่เลย เหมือนเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเดี่ยว นั้นจริงๆ แต่ก็ดีใจที่ตัวเองปลอดภัย แม่มานึกดูทีหลัง ความฝันนี้เปรียบเหมือนอุทอา- หรณ์เตือนใจคนเอง ว่าห่วงน้ำนั้นเปรียญเสมือนกิเลส คู เหมือนเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมในความงามที่หลอกส่อเราให้เพลิน ขมก่อน พอเราเผลอสติก็ถูกกิเลสนั้นครอบงำได้ ดูเหมือน น่าชื่นชม แต่พอตกลงไปแล้วกลับลึกล้ำจนเราเกือบเอาตัว ไม่รอด ดีว่ามีสติคอยมองดู “ฝั่ง” ซึ่งเปรียบเสมือน “ธรรมะ” ที่พาให้เรารอดพ้นจากห้วงกิเลสนั้นๆ ส่วนการพาเอาตน เองได้ถึงฝั่งได้รวดเร็วเป็นอัศจรรย์ได้นั้น ก็คงต้องอาศัย “บุญ” บุญที่จะผลักดันให้ตัวเราได้ถึง “ฝั่ง” ได้อย่าง ปลอดภัยได้อย่างรวดเร็ว ความอัศจรรย์ในความเป็นไปได้ นั้น อาศัยกำลังใจที่เข้มแข็ง และกำลังบุญที่แข็งแกร่ง ให้ เราข้ามพ้นอันตรายจากวัฏฏสงสารนั้นได้ พวกหนูก็เช่นเดียวกัน หนูมีเป้าหมายในชีวิตแล้ว พยายามฝึกฝนอดทนต่อไปด้วยพลังใจที่เข้มแข็ง วัยเด็กๆ อย่างหมู ใครๆ ก็ดูว่าจะไปไม่รอด ยกเว้นแม่ที่จะอยู่คอย เชียร์หนูด้วยแรงอธิษฐานจากผลบุญ ให้หนูได้เป็นนักเรียน อภิญญาให้ได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่มีอุปสรรคใดๆ เลยจะมา ขวางพลังใจ พลังใจที่ร่วมกันของพวกหนู นร.อภิญญาทั้ง หมด “ใจ” เท่านั้นทีรวมความสําเร็จไปสู่ฝั่งที่ปรารถนา แล้วหนูก็จะพบกับความสำเร็จอย่างอัศจรรย์ เหมือนความฝันของแม่ที่เกิดขึ้นกับตัวแม่เอง รักและติดถึง^ก อัศจรรย กัลยาผมิดร ตุลาคม ๒๕๓๘