การเป็นผู้ให้ : หน้า 45/132

เขาไม่รู้จัก มีผู้หญิงคนหนึ่งที่น่ารักมาก ชอบเก็บดอก ไม้ที่ภูเขาและจัดเป็นช่อเล็กๆ ซึ่งเธอแอบไว้วางบนโต๊ะ ของหนุ่มสาว เธอเป็นคนจ่าพวกที่รู้จักชื่อของทุกทิ่งทุก อย่าง ต้นไม้ต้นเล็กต้นไม้ใหญ่ ทะเลน้ำแข็ง ตอนค่า บน เฉลียงโรงแรม เธอท่องชื่อดาวให้ฟัง และให้ความรู้แก่ คนอย่างฉัน ซึ่งนอกจากดาวจระเข้แล้ว ไม่รู้เรื่องเลย..." สมเด็จย่าทรงมีความสุขกับการเป็นผู้ให้เสมอมา เวลาจึงเป็นของมีค่ามากสาหรับพระองค์ แม้ยามพักผ่อน พระวรกาย ก็โปรดใช้เวลาว่างประดิษฐ์ของที่ระลึก เช่น บัตรอวยพร ซึ่งท่าจากดอกไม้แห้ง หรือทรงปักผ้าคอส ติสเป็นภาพดอกไม้ หรือสัญลักษณ์วันเกิดของผู้ที่จะส่งไป พระราชทาน ของที่ระลึกจากสมเด็จย่าจึงมีคุณค่าต่อ จิตใจของผู้รับเป็นอย่างยิ่ง เพราะทรงตั้งพระราชหฤทัย ท่าด้วยปีพระหัตถ์ของพระองค์เอง แม้ขณะประทับรักษา พระองค์อยู่ที่โรงพยาบาลศิริราช สมเด็จย่าก็ยังทรงปัก ผ้าคอสติส เพื่อประมูลจำหน่ายนำรายได้ไปช่วยเหลือ ราษฎรผู้ยากไร้ของพระองค์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่ หัวทรงจองผ้าผืนนั้น และคงเป็นผ้าผืนประวัติศาสตร์ที่ สมเด็จย่าได้ทรงฝากความรักทั้งหมดที่มีต่อประชาชนและ แผ่นดินไว้ที่ผ้าน้อยผืนนี้ เพื่อให้พระบรมราชปิโยรสลีบ สานความรักอันยิ่งใหญ่นั้นต่อไป สมเด็จย่าโปรดวิถีชีวิตเรียบง่าย และการทรงงาน หนักเพื่อพสกนิกร จนกระทั่งเจริญพระชนมายุ ๙๐ พรรษา แล้วก็ยังไม่ทรงยอมหยุดปฏิบัติพระราชภารกิจงานด้าน ตุลาคม ๒๕๓๘ พระราชกุศลต่างๆ ทำให้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นห่วง “สมเด็จแม่” มาก จึงทรงต้องออกหมาย กำหนดการเองว่า ให้สมเด็จย่าเสด็จเยี่ยมราษฎรทรงงาน ต่างๆ หนึ่งงาน แล้วพักม่อนพระวรกายอยู่ ณ พระ ตำหนักดอยตุงสองวันสลับกันไป แม้จะอยู่ในฐานะแห่งพระราชมารดาขององค์พระ มหากษัตริย์ แต่สมเด็จย่าโปรดที่จะทำ ทุกอย่างด้วย พระองค์เอง วางพระองค์เป็นแบบอย่างที่ดีของผู้นำ สตรี ในแผ่นดิน ทรงฉลองพระองค์ด้วยเครื่องแต่งกายแบบ เรียบง่ายไร้เครื่องประดับ เหมือนสามัญชนทั่วไป แต่ทรง รับผิดชอบอย่างใหญ่หลวงต่อภาระหน้าที่ในฐานะประมุข ผู้นำา พระองค์ถ่ายทอดอุปนิสัยเรียบง่าย รักการประหยัด มาถึงพระราชโอรสธิดาทุกพระองค์ เหมือนกับที่พสกนิกร ชาวไทยคุ้นเคยกับภาพของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในฉลองพระองค์แบบเรียบง่าย ซึ่งเราสังเกตได้ว่าทรงใช้ มาหลายปีแล้วแทบไม่เคยเปลี่ยนแปลง ทรงสวมกล้อง ถ่ายรูปแทนสร้อยพระศอ ในพระหัตถ์ก็ทรงถือแผนที่ เครื่องประดับที่จ่า เป็นสำหรับพระองค์คือ ประเทศไทย ดินสอตา ซึ่งทรงพกติดกระเป๋าฉลองพระองค์ตลอดเวลา นี่คือสัญลักษณ์แห่งความยิ่งใหญ่ของพระมหากษัตริย์ไทย ที่บอกให้โลกรู้ว่า ความยิ่งใหญ่ที่แท้จริง ไม่จำเป็นต้อง อาศัยแสนยานุภาพของพระราชอำนาจหรืออาวุธยุทโธป กรณ์ใด ๆ แต่ทรงยิ่งใหญ่ด้วยการเสียสละอย่างสูงสุดมาก กว่าใครในแผ่นดิน เพราะทรงมีพระบรมราชชนนีที่ดีเลิศ กัลยาณมิตร