ประวัติการสร้างพระพุทธรูป : หน้า 37/132

ที่บันทึกไว้ว่า.... เมื่อพระพุทธองค์เสด็จไปประทานเทศนาโปรดพระ พุทธมารดาในดาวดึงส์สวรรค์ เป็นเวลาหนึ่งพรรษา พระ เจ้าปเสนทิโกศล หรืออีกนามหนึ่งคือ พระเจ้าประเสนขิต แห่งกรุงโกศลรารู มิได้เห็นพระพุทธองค์มาเป็นเวลานาน ได้มีความรำลึกถึง จึงตรัสสั่งให้นายช่างทำพระพุทธรูป ด้วยแก่นจันทร์แดง ประดิษฐานไว้เหนืออาสนะที่พระ พุทธเจ้าเคยประทับ ครั้นพระพุทธองค์เสด็จกลับจาก ดาวดึงส์มาถึงที่ประทับ ด้วยพระบรมพุทธานุภาพบัน ดาลให้พระพุทธรูปแก่นจันทร์เลื่อนหลีกไปจากพุทธอาสน์ แต่พระพุทธองค์ตรัสสั่งให้รักษาไว้เป็นแบบอย่างพระพุทธ ปฏิมาซึ่งสาธุชนจะได้ใช้สร้าง เมื่อพระองค์ทรงล่วงลับไป แล้ว แต่หลังจากนั้น ในทางประวัติศาสตร์ของพระพุทธ ศาสนายุคต้นในอินเดียก็ไม่ปรากฏมีการสร้างพระพุทธรูป อีกเลย แม้ในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราชซึ่งได้ชื่อว่าได้ ทำนุบารุงพระพุทธศาสนาเป็นอย่างมาก ก็เป็นเพียงการ สร้างเจดีย์และสัญลักษณ์อย่างอื่น แทนรูปกายของพระ พุทธองค์ ผู้รู้บางท่านก็กล่าวในแง่หนึ่งว่า แท้จริงแล้ว การสร้างพระพุทธรูปเริ่มมีในสมัยของพระยามิลินท์ แห่ง แคว้นคันธารราฐ เมื่อราว พ.ศ.๓๖๕ ทั้งนี้โดยอ้างหลัก รานการค้นพบพระพุทธรูปเก่าแก่ที่สุดที่พบในอินเดีย ซึ่ง ปรากฏพบในคันธารราฐนั้น แฆทสักษณะของการสร้าง/ระขุทธรูป จากการค้นพบพระพุทธรูปที่เก่าแก่ที่สุดในคันธาร- รารู นักโบราณคดีและผู้รู้ในทางประวัติศาสตร์กล่าวว่า เมื่อพิจารณาพระพุทธรูปที่ค้นพบนั้น รูปลักษณ์ที่สร้างขึ้น น่าจะเกิดจากดำริของพระมหากษัตริย์ โดยให้นักปราชญ์ ราชบัณฑิตกับช่างประชุมปรึกษาหารือว่าควรจะมีรูปร่าง ลักษณะอย่างไร ทั้งนี้โดยมีกฎเกณฑ์เบื้องต้นว่า พระ พุทธรูปที่จะสร้างขึ้นนั้น จะต้องมีลักษณะ ๒ ประการ คือ ประการที่หนึ่ง จะต้องมีรูปแบบแปลกจากรูปลักษณะอื่น ซึ่งก็คือไม่เหมือนคนธรรมดา เมื่อเห็นแล้วก็รู้สึกได้ทันที ว่าเป็นรูปของพระพุทธเจ้า และประการที่สองคือ จะต้อง มีลักษณะงดงามเป็นที่ขอบใจและเลื่อมใสศรัทธาของผู้พบ เห็น แต่ในขณะที่ดำริสร้างขึ้นในครั้งนั้น พระพุทธองค์ เสด็จดับขันธ์ไปนานแล้ว ไม่มีผู้ใดเคยเห็นพระองค์จริง พระน' ขัดสมาธิเพชร ปา*สมาธิ ดีตปะทวารวดี พระยืนปา” “ห้ามญาติ ศิลปะลพบุรี กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๘ *******