การบรรพชาของกุมารกัสสปะ : หน้า 110/132

ยิ่งขึ้นไป ถัดด้านหลังวัดพระเชตวัน อันร่มรื่นออกไปนั้นเป็นป่าใหญ่ที่ร่ม ครึ้มไปด้วยต้นไม้ใหญ่นานาพันธุ์ เรียกชื่อว่าป่าอันธวัน หรือปาตาบอด เหตุที่มีชื่ออย่างนี้ก็ด้วยเหตุแห่งเรื่อง ราวที่เล่าไว้ในอรรถกถาวัมมิกสูตร คัมภีร์ปัญจปสูทนี กล่าวไว้ว่าในอดีต เคยมีโจร *๐๐ คน ได้ทำการปล้น ทรัพย์และฆ่า “ยโสธรอุบาสก” ผู้ เป็นอนาคามีบุคคลบรรลุอนาคามีผล ซึ่งกําลังทําหน้าที่ผู้นา บุญออกเชิญ ขวนสาธุชนให้ช่วยกันสละทุนทรัพย์ สร้างพระเจดีย์เพื่อบรรจุพระบรม “ข้าแต่พระปิดา ขอพระปิดา กัสสปะแล้ว เกิดความปีติปราโมทย์ บรรพชาด้วยเถิดพระเจ้าค่ะ” ทรงพระกรุณาให้ข้าพระองค์ได้ออก พระราชทานพระราชานุญาตให้ สารีริกธาตุของพระกัสสปพุทธเจ้า กุมารกัสสปะได้บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อปล้นทรัพย์จากยโสธรอุบาสกแล้ว อยู่ในสำนักของพระผู้มีพระภาคนับ พวกโจรกลัวว่าถ้าปล่อยยโสธรอุบา “กัสสปะ เจ้าคิดดีแล้วหรือ” พระเจ้าปเสนทิโกศลดำรัสถามด้วย ความคาดไม่ถึง แต่บัดนั้น กุมารกัสสปะขวนขวายในกิจ “พระเจ้าค่ะ ข้าพระองค์คิด ของสามเณรเรื่อยมาจนมีอายุครบ ว่าชีวิตในโลกนี้มีแต่ความลับสนรุ่น ๒๐ ปีจึงได้อุปสมบทเป็น “พระกุมาร วายไม่รู้จบ ไม่มีใครจะกำหนดรู้ ภัสสปะ" ภิกษุผู้มีความเพียร สงบ ความเป็นไปของชีวิตได้ ทุกคน สำรวม มีความวิริยะอุตสาหะใน ล้วนต้องปล่อยให้ชีวิตดำเนินไปตาม การเล่าเรียนพระกรรมฐานในสำนัก บุญตามกรรม ข้าพระองค์ไม่เห็น ของพระผู้มีพระภาค แล้วจึงธุดงค์ เหตุใดที่จะสามารถตัดทอนความ ไปสู่ป่าเพื่อหวังความสงบวิเวกในการ สับสนของชีวิตได้ นอกเสียจากการ บำเพ็ญสมณธรรม แต่ด้วยความ สกไปจะได้รับโทษหนัก จึงคิดปิด ความผิดโดยช่วยกันลงมือฆ่ายโสธร จนตาย ทันทีที่ลมหายใจสุดท้าย ของยโสธรอุบาสกสิ้นไป นัยน์ตา ของพวกโจรทั้ง ๕๐๐ ก็พลันมืดสนิท ลงทันที ได้รับทุกข์ทรมานอย่างมาก ป่านี้จึงปรากฏชื่อว่า “อันธวัน” เป็นเวลานานหลังจากพระ อุมารกัสสปะ ได้เข้าไปบำเพ็ญเพียร ในป่าอันธวัน แม้จะพยายามแล้ว บรรพชา เป็นหน่อเหล่าของพระสัม- เพียรที่มีมากไปกว่าระดับความพอ พยายามอีก ก็หาได้บรรลุผลดังที่ มาสัมพุทธเจ้าเพื่อทำให้แจ้งซึ่งพระ ดีของใจ ทำให้การบำเพ็ญเพียรใน นิพพาน อันเป็นหนทางสลัดตัดขาด ซึ่งขาดีภพทั้งหลาย พระเจ้าค่ะ” มุ่งไว้แต่อย่างใดไม่ แต่ถึงกระนั้นก็ ป่าครั้งนั้นไม่ประสบผลสำเร็จ พระ มิได้มีจิตใจย่อท้อ ยังคงบำเพ็ญ กุมารกัสสปะจึงเดินทางกลับไปสู่ เพียรต่อไปด้วยยึดถือคติที่ว่า “ความ พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงสดับ สำนักของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเพื่อ เพียรเท่านั้นที่จะนำไปถึงซึ่งประตู ค่า ทูลลาขอบรรพชาจากกุมาร ศึกษาวิธีไปปฏิบัติกรรมฐานให้พิเศษ ชัย" กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒^ i ๒๓๘"