การพัฒนาจิตใจและการทำบุญ : หน้า 74/132

คือสิ่งที่สามารถพัฒนาจิตใจให้มีคุณภาพดีขึ้น ไม่ใช่บุญทำให้ สวยให้รวยให้ฉลาด หรือทำให้ไม่ตาย สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงผล พลอยได้ที่จะเกิดขึ้นตามมาก็ได้ หรือไม่เกิดก็ได้ แล้วแต่เหตุปัจจัย ของแต่ละบุคคล อันเป็นเรื่องของกรรมวิสัย ไม่ใช่เรื่องที่ปุถุชน อย่างเราควรสงสัย สิ่งที่สงสัยแล้วอาจทำให้เป็นบ้าได้ พระสัมมา สัมพุทธเจ้า ตรัสสอนไว้ว่ามีอยู่ 37 อย่าง คือ พุทธวิสัย ฌานวิสัย โลกวิสัย และกรรมวิสัย การแสดงบทร้ายซ้ำๆ ซากๆ อารมณ์ เลวๆ ที่หมั่นสร้างขึ้น ย่อมต้องซึมซับ เข้าไปฝังลึกอยู่ภายในใจ ไม่มากก็น้อย ท่าอยู่เรื่อยๆ บ่อยๆ ในที่สุดจะส่งผล ให้ใจที่เคยบริสุทธิ์สะอาดของตนเสีย คุณภาพไปจนได้ จึงไม่ควรรับแสดง ล้าว่าเป็นจริงๆ ยังเล็กไม่ได้ เลือกบทแสดงให้ดีสักหน่อย นึกไม่ถึง ควร ว่าข้าพเจ้าคุยให้ฟังไปตามเรื่องตามราว คุณวิทยารับฟัง และต่อจากนั้นมาก็ มักรับทราบจากพวกเราที่ขอบดูละคร พีวิว่า คุณวิทยาแสดงบทบาทดีๆ เช่น เป็นผู้ช่วยพระเอก นางเอก เป็นตัวพ่อ พอเห็นคนท่าบุญมากๆ อย่างคุณวิทยาตาย จะมาพาลน้อย ใจ หาว่าบุญไม่ช่วย ต่อไปไม่อยากทำบุญอีกแล้ว คิดดังนี้ไม่ถูก ทำไมไม่คิดบ้างว่า ขนาดคุณวิทยาทำบุญมากๆ หลายอย่างด้วย ยังต้องตาย แล้วคนอย่างเราจะรอดได้ยังไง คุณวิทยาทำบุญไว้ มาก จึงตายดี ไม่เจ็บปวดทุกข์ทรมาน ตายเร็วกะทันหัน ไม่ ทำให้คนอื่นต้องลำบากด้วยการรักษาพยาบาล แถมตายแล้วยังมี บุญติดตามไปเป็นเพื่อนเดินทางมากมาย ร่วมในการสร้างสิ่งก่อ หรือญาติผู้ใหญ่ที่รักความเป็นธรรม สร้างเสนาสนะ พระพุทธรูปธรรมกายประจำตัว หล่อหลวงพ่อวัด ข้าพเจ้าฟังแล้วก็พลอยสบายใจไปด้วย ปากน้ำด้วยทองคำหนักเป็นกิโล ถวายผ้าจีวรสงฆ์เป็นเงินหลายๆ แสน ร่วมซื้อที่ดินสร้างกุฏิสงฆ์ ให้ทานชีวิตสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ ถวายภัตตาหาร แด่พระอาพาธฯลฯ คุณวิทยาจะไปเกิดอยู่ที่ไหน คนข้างหลังอย่างเราไม่ต้องเป็นห่วง ท่านเตรียมปัจจัย 37 เอาไว้ วิทยาเริ่มจับงานอาชีพท่ามาหากินใหม่ ด้วยพร้อมทั้งอาหาร ที่อยู่อาศัย สุขภาพ และเครื่องนุ่งห่ม ไม่ต้อง เข้าฝันร้องขอให้ใครช่วยทำบุญส่งอะไรให้ เราต่างหากเตรียมพร้อม อย่างคุณวิทยาหรือเปล่า เห็นท่านตายให้ดู เราต้องเร่งสะสมบุญ ของเราให้เต็มกำลังเข้าไว้จึงสมควร ข้าพเจ้ารู้จักคุณวิทยาที่วัดพระธรรมกาย ท่านมาทำบุญด้วย เวลามีบุญสำคัญๆ ต้องใช้เงินเป็นแสนเป็นล้าน ข้าพเจ้าไม่ลืม ชวนทุกครั้ง ได้รับความร่วมมือด้วยดีเสมอมา เดิมคุณวิทยามีอาชีพส่วนใหญ่เป็นเรื่องเล่นภาพยนตร์เล่นละคร และมักรับบทเป็นตัวแสดงร้ายๆ ในเรื่อง เมื่อข้าพเจ้าเดือนว่า อาชีพนักแสดงนั้นเป็นอาชีพสุจริตทางกฎหมายก็จริง แต่ไม่บริสุทธิ์ ในทางธรรม เพราะมอมเมาผู้คนให้เต็มไปด้วยกิเลส ต้องรัก ต้อง แค้น ชอบใจ ไม่ชอบใจ หลงใหลไปตามบทบาทของผู้แสดง ทำให้ เกิดโมหะ การสร้างเสริมให้คนดูมีกิเลสพอกพูน จะเป็นกุศลกรรม ได้อย่างไร อีกประการหนึ่งการแสดงบทบาทร้าย เป็นตัวโกง ตัว อิจฉา ตัวเสเพล ซึ่งนักแสดงที่ดีย่อมต้องท่าให้สมบทบาท ราวกับ ตนเป็นคนประเภทนั้นในชีวิตจริงๆ การที่แสดงจริงจังดังกล่าว จ่าเป็นต้องท่าอารมณ์ร่วมไปตามเนื้อเรื่อง บังคับจิตใจตนให้คิด ให้พูด ให้ท่า เหมือนตนเองเป็นคนร้ายกาจตามนั้น การฝึกฝนใน กัลยาณมิตร ๗๒ ตุลาคม ๒๕๓๔ เสมอ นอกจากนั้น ที่ข้าพเจ้าเห็นการ เปลี่ยนแปลงในอาชีพต่อมาคือ คุณ มีการจัดสรรที่ดินขาย จัดทัศนศึกษา เมื่อหบกันครั้งใด 10อมักสทเส! จ้าหเจ้า ต่อหน้าดูอื่นอยู่เสมอว่า “หนูมีวันนี้ได้ ทะค่า หูตมี่ที่ สั่งลูกสาวหนูไวในวันนั้น มีเดียว,,