ตลาดริมแม่น้ำเมย : หน้า 80/132

คงขึ้นสูงเขาจึงต้องปลูก บ้านยกพื้นหนีน้ำไงล่ะ น้าน้อย แหม่ม อนุญาตให้นัก น้า ศึกษาแยกย้ายกันไป เที่ยว ของซื้อของตาม ร้านค้าในตลาดริมเมย กันได้ โดยให้เวลาหนึ่ง ชั่วโมง พี่นิภาและฉัน จูงยายกุ้งฝอยแยกตัว ออกจากกลุ่ม มาเดิน เตร่อยู่แถวตลาดขาย ของริมแม่น้ำ ซึ่งเขา จัดเป็นแผงลอย _ × แถว เอ ของทางเดิน พอ เข้าไปดูมืดทึมๆ ขอบกล คงจะเป็นเพราะอากาศ ครึ้มแล้วก็เย็นแล้วด้วย แผงลอยเหล่านั้นมี ของกระจุกกระจิก ทั้งของกิน ของใช้เบ็ดเตล็ด ส่วนใหญ่จะเป็นเสื้อผ้า ซึ่งมีทั้งของไทยจาก กรุงเทพฯ ผ้าพื้นเมืองของแม่สอด ผ้าพื้นเมือง ของพม่าและของขาวเขา ฉันเห็นคนกรุงเทพฯ มาเดินดูของกันไม่น้อย เพราะตรงกับวันเสาร์ บ้างก็ซื้อหมวกสานแบบพม่า รูปทรงคล้ายฝา ขนมครกไม่มีจุก คือเป็นทรงแหลมขึ้นไปคล้ายๆ หมวกจีน แต่ไม่มีปีกหักออกมา แต่เป็นทรง ลาดลงมาตรงๆ จากจุดยอดหมวก บ้างก็ซื้อ อาหารประเภทของแห้ง เช่น หน่อไม้แห้ง กุง แห้ง ถั่ว กุ้งแห้งพม่าซึ่งตัวโตดีแต่แข็ง เขา เรียกให้ชิม พี่นิภาก็ชิมแล้วส่ายศีรษะ บ่นว่า แข็งชะมัด! เขาแนะให้แช่น้ำก่อนแล้วค่อยโขลก นั้นจริงๆ ตัวมันยาว ขนาดปลาเข็มตัวโต นะเบญจ แต่อ้วนกว่า ตากแห้งแล้วตัวแบน น่าเกลียด มีหนวด ยาวหลายเส้นดูยุ่งเหยิง ฉันเคยได้ลองลิมขิมรส แล้ว เพราะเคยมีลูก ศิษย์ชื้อมาฝากน้าน้อย ใครว่าทอดกินอร่อยดี ฉันว่าไม่เห็นอร่อยเลย พี่นิภาก็ว่าเหมือนฉัน เราเลยไมฌอจะ นอกจากนี้ก็มีแบ่ง ผงที่พม่าหนุ่มสาวไว้ใช้ทาหน้า สีเหลืองๆ นะ ถามเขาได้ความว่าฝนมาจากกิ่งไม้ชนิดหนึ่ง ชื่ออะไรจำไม่ได้ เพราะชื่อเป็นภาษาพม่าจะ ฉันไม่กล้าลองหรอก เกรงว่าในหน้าที่ไม่ค่อย สวยอยู่แล้ว จะดูอัปลักษณ์ลงไปอีกล้าเกิดแพ้ แป้งชนิดนี้ สินค้าชนิดนี้จึงถูกฉันเป็น เบญจ์รู้มั้ย ฉันซื้ออะไร เบญจคงเดาไม่ ออกหรอก ก็ชื่อพวกจักสานนะชิ เผอิญฉันเห็น กระจาดพม่า ไม่รู้ว่าเรียกกระจาดถูกมั้ย เขา จักตอกจากไผ่เป็นเส้นเล็กๆ ลานละเอียดดีพอ สมควร ใบใหญ่สุดขนาดกว้างยาวไม่เกิน ๑๐๕๖ นิ้ว ทรงรูปไข่จะ ปากจะงุ้มเข้ามาเล็กน้อย ไม่ เหมือนกระจาดแบบไทยที่ปากจะบานแบบจาน ข้าว แต่นี่เขาสานขึ้นมาสูงลัก เ๒-๓นิ้ว แล้วจุ่ม เข้ามาเล็กน้อยเป็นการเก็บปากกระจาดให้เรียบ นั่นเอง เขาขายเป็นขุดหรือเป็นเถานะเบญจ แต่พี่นิภาก็ไม่ยอมซื้อ ยายกุ้งฝอยบอกว่าชิม คือตั้งแต่ใหญ่จนเล็กใส่ช้อนกันกินที่เก็บเท่ากับ ของเขาแล้วไม่ซื้อไม่ดีนะ เดี๋ยวเขาเสียใจแย่ พี่ นิภาว่าเขาเรียกให้เราชิมเอง ส่งมาเอง เราไม่ ได้ขอ แล้วไม่อร่อยด้วย แข็งด้วยจะซื้อทำไม ให้เสียเงิน ต ใบใหญ่ใบเดียว ฉันเห็นเข้าท่าดี ถามว่าขาย เถาละเท่าใด เขาว่าถ้าเถาใหญ่ก็ ต บาท มี ใบเถา ล้าเล็กก็** บาท มี ใบ เราต่อรองกัน ในที่สุดฉันก็ได้เถาเล็ก พี่นิภาได้เถาใหญ่ เอ ขุด สินค้าประเภทอาหารแห้งอีกอย่างที่เห็น บอกว่าใบใหญ่ๆ จะให้น้าน้อยไว้ใส่ของแจกปี คนไทยซื้อกัน คือปลาหัวยุ่ง เขาเรียกกันเช่น ใหม่ ส่วนใบน้อยๆ พี่นิภาจะไว้ใส่ขนม ใส่ กัลยาณมิตร /รีไ TMT ๒๕๓๔ ดุล