การเรียนรู้จากชาดก : หน้า 87/132

ขิากาวมังสู ที่รักแม่มโกที่สุดในโอไ ครึ่ง ต้องไปรับบุญต่อจนถึง 9 โมงกว่า ถ้าหากวันไหนใจ หยุดนิ่งดี ก็รับบุญได้สะอาดละเอียดลออ แล้วจึงมาทาน ข้าวเช้า ระหว่างรับประทานก็ต้องนึกมารยาทในโต๊ะอาหาร ไปด้วยเช่น ผู้มีอายุน้อยต้องให้ผู้มีอายุมากรับประทานก่อน เป็นการให้เกียรติกัน และต้องไม่พูดขณะเคี้ยวอาหาร พอ ได้เวลา จึงลุกไปล้างจาน ท่าความสะอาดโต๊ะ แล้วจึง เดินไปอาบน้ำ ตอนนี้มีการกำหนดปริมาณการใช้สบู่และ น้ายาซักผ้าด้วย เพื่อประหยัดสบู่และน้ำ เมื่ออาบน้ำเสร็จ จึงไปนั่งสมาธิ แต่ก่อนที่จะนั่งสมาธิ จะมีพระอาจารย์มา เล่าเกี่ยวกับตำนานของบทสวดมนต์ เช่น บทสวดถวายพร พระหรือชัยมงคลคาถา (พา) เกี่ยวกับชัยชนะของพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าที่มีต่อพญามาร แล้วพระอาจารย์ก็จะ ให้พวกเราผลัดกันออกมาเล่าขาดก บางวันเพื่อนๆ ที่ฟัง หลับกันเป็นแถวไปเลย พอเล่าเสร็จก็ต้องพูดให้ข้อคิดที่ สามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันด้วย ชาดกเรื่องที่หมู เล่ามีอยู่ว่า มีฤๅษีตนหนึ่งน่าเพ็ญบารมีอยู่ในป่า วันหนึ่งก็มี พระราชาไปปราบโจรแถวชายแคน แต่สู้โจรไม่ได้ จึงหลบ หนีมาในป่าที่ฤาษีอาศัยอยู่ เมื่อฤาษีมาพบพระราชา ก็ให้ การต้อนรับอย่างดี พระราชาอยู่ได้ ๒๓ วัน ก็ลาฤาษีเข้า เมืองไป วันหนึ่งฤาษีเข้าไปว่าพรรษาในเมือง บังเอิญพระ ราชาไปพบเช้าว่าได้ จึงเริญฤๅษีเข้ามาจ่าหรรษาในพระ ราชอุทยาน แล้วนำสิ่งของอาหารที่ประณีตมากมาถวาย อยู่ตลอดเวลา ไม่ให้มีอะไรขาดตกบกพร่อง พวกอำมาตย์ เห็นเข้าเกิดอิจฉาริษยาน้อยใจว่า เราทำประโยชน์รับใช้ พระราชามากมาย ไม่เห็นพระราชาจะให้สิ่งของเครื่องใช้ ที่ดีมากอย่างให้ฤาษีเลย จึงไปพูลอุปราชว่า คุณธรรมข้อ ใดของฤๅษีที่แสดงให้ประจักษ์ว่าดี ไม่เห็นจะมีเลย ทำไม พระราชาบัวไปนำรุงรักษาอยู่ได้ อุปราชจึงไปทูลถามพระ ราชาเกี่ยวกับเรื่องนี้ พระราชาได้ฟังจึงตรัสว่า “ลูกรัก เจ้ายังจําได้หรือไม่ ที่พ่อเคยไปรบกับโจร แล้วพ่ายแพ้กลับมา ก่อนที่พ่อจะกลับมานั้นพ่อได้ไปอาศัย ฤาษีอยู่ในป่า ฤๅษีเหมือนกับผู้ที่บชีวิตที่ตายไปแล้วให้ นั้นขึ้นมา ดังนั้นท่านควรได้รับทานอันประณีตจากพ่อ” ตุลาคม ๒๕๓๘ เมื่อพระราชาประกาศเกียรติคุณของฤาษีแล้ว จึง ทำให้ทุกคนเข้าใจว่า ทำไมพระองค์จึงดูแลพระฤาษีอย่างดี เมื่อออกพรรษาแล้ว ฤๅษีจึงกลับไปอยู่ในป่าดังเดิม ข้อคิด จากเรื่องนี้ที่ได้ คือผู้ที่ทรงไว้ซึ่งคุณธรรมย่อมเหมาะสม กับทานอันประณีต ควรมีเมตตากรุณากับผู้ตกทุกข์ได้ยาก และอีกข้อคือ ควรมีความกตัญญูกตเวทีต่อผู้มีอุปการคุณ พอเล่าชาดกเสร็จก็นั่งสมาธิต่อ ตอนนี้หนูหยุดใจ ได้สบายเป็นช่วงๆ แต่ถ้าวันไหนเวลานั่งมีน้อย แม้มีเวลา มากพอที่จะนั่งในวันรุ่งขึ้น ความเพียรในการนั่งสมาธิจะ ตอนนี้ นร.อภิญญา ห^V มาก ที่ได้นั่งสมาธิอยู่ที่หมู่บ้านปฏิบัติธรรม หนูเองก็รู้สึกสงบ สบายดี ไม่เหมือน ตอนที่เรียนทางโลก ต้องมานั่งกังวล กับเรื่องต่าง ๆ ทำให้ใจห่างจากกลาง น้อยลง แต่พอรวมใจได้แล้วก็จะนั่งต่อได้เรื่อยๆ นั่งสมาธิ จนถึง ๑๐.๕๕ น. ก็ไปซักผ้า เดี๋ยวนี้พวกหนูต้องซักผ้า รวมกัน ๑๓ คน วิธีซักก็คือ เราจะเตรียมน้ำใส่ผงซักฟอก มา ๑ กะละมัง น้ำธรรมดาอีก ๒ กะละมัง และน้ำใส่น้ำ ยาปรับผ้านุ่ม ๒ กะละมัง แล้วทุกคนก็มาช่วยกันซักผ้าที่ อยู่ในกะละมังผงซักฟอก เมื่อซักน้ำนี้เสร็จ ก็จะไปช่วยกัน ซักผ้าในน้ำธรรมดา และน้ำยาปรับผ้านุ่มต่อ แล้วจึงช่วย กันตากเสื้อผ้า วิธีนี้เป็นวิธีชักผ้าแบบช่วยกันทั้งทีม วิธีนี้ หนูชอบมากเลยค่ะ เพราะว่าเสื้อผ้าชักได้รวดเร็วและเสร็จ พร้อมกันด้วย เนื่องจากทุกคนมีจุดหมายเดียวกันคือ ต้อง สะอาดและรวดเร็วที่สุด เพื่อจะได้ประหยัดเวลา นอกจาก นั้น เรายังได้ปลูกฝังคุณธรรมขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวคือ เราได้ ความสามัคคี ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ความมีระเบีย กัลยาณมิตร