มโหสกบัณฑิต : หน้า 116/132

มโหสกบัณฑิต กราเล่นก มโหสกทารก เลิศล้ำใครปาน เจ้าจึ่งพินิจ พิศดูล้วนกี่ ปัญญาประเสริฐ ล้ำเลิศเชี่ยวชาญ รูโคยปัญญา บุญญาบารมี จะรับกุมาร เช้ามาบุรี งูสองตัวบี้ เจ้ารู้สำคัญ เสนกอาจารย์ ตัวผู้นี้ไปรี ทูลขัดกุบาล ม่านพิาธิบดี หัวใหญ่หางใหญ่ ตาใหญ่ครบครัน ยับยั้งปังดู จะรู้ที่วงที แม่บี้ยเว้ยนไว้ มิไต้คาดกัน ช้าแต่พันปี ลองให้เต็มไจ หม่อ^ระทรงธรรมิ รู้ในวิญญา วิท ราชา อ้นงูตัวเมีย ปังอาจารย์ว่า ม่านพิาตรัสไป ส่วนว่าแม่เบี้ย ไม่รวมเกศา อาจารย์คิดหมาย กุบายอย่างไร หัวหางเรียวรี กับที่นัยนา มโหลกคิดได่ ทุกสิ่งทุกอัน แจ้งแล้วมิช้า ด้วยบารมีญาณ โปรดเกล้าเกศา มโหลถบัณฑิต ใช้ให้ไปหา งูมาโดยพลัน รู้ด้วยความคิด ในจิตวิญญาณ ตัวเปียตัวผู้ อยู่รูเดียวกัน จึงให้คนใช้ เอาไปมินาน ส่งออกไปพลัน ตัวไหนตัวผู้ จงพินิจ ไป แกชาวคามา ถวายแกฏบาล สมเด็จจอมไตร จงทายใหรู เมื่อนั้นม่านพิา ตัวเมียบอกมา ว้เทหราชา ชื่นชมพระทัย โดยในปัญญา ตรัสแก่อาจารย์ คิดอ่านอย่างไร แล้วสงเชามา ให้แจ้งคดี มโหสถบี้ไซรั เลิศล้ำหนักหนา ถ้าไม่รู้จัก เสนกอาจารย์ ปรับไหมจงหนัก พันหนึ่งมากปี ทลตโองการ สมเด็จราชา จะบังเกิดความ ชาวคามวาสี ช้ามาทคิดปอง หมายลองปัญญา โทษนั้นพิงปิ ชาวบ้านทั้งหลาย โปรดเกล้าเกศา งดก่อนพันปี อำมาตย์อาไป อยู่วันหนึ่งไชรี จำนงส่งให้ อย่าช้าโดยหมาย ส่งราชสาส์นไป ชาวคามวาสี บอก งอนุสนธิ์ แต่ต้นจนปลาย ให้ส่งศุภราช องอาจฤทธิ์ ชาวบ้านทั้งหลาย จงแจ้งอาการ มงคลมิศรี บัดนี้อย่านาน ชาวคามวาสี มีหัวมีตา หน้าขาวคือผี ตกใจลนลาน สําเนียงเสียงจ๋า ในราตรีกาล จึงรับเอาไว้ ส่งไปมินาน มิขามิเท้า ตัวขาวสะคราญ แก่พระกุมาร ให้รู้คดี ส่งมาอย่านาน บัดนี้ลงพลัน กัลยาณมิตร 06)0 ตุลาคม ๒๕๓๙