ปริศนาธรรมและการค้นหาความหมายของชีวิต : หน้า 111/132

ในราตทันหนึ่ง ขณะที่พระ ขึ้นเนื้อ และนาค® ไปทูลถาม กุมารกัสสปะกำลังนำเพ็ญเพียรอยู่ ความหมายของคำเหล่านี้จากพระ ในป่าอันธวันนั้น มหาพรหมผู้เคย ผู้มีพระภาคเถิด” บวชเป็นเพื่อนพระภิกษุและได้เคย รุ่งขึ้นเข้า พระกุมารกัสสปะ นำเพ็ญสมณธรรมร่วมกันมาตั้งแต่ จึงเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคตามค่า สมัยของพระกัสสปพุทธเจ้า ผู้ซึ่ง แนะนำของมหาพรหม หลังจากที่ บรรลุพระอนาคามี ขึ้นไปบังเกิดอยู่ ได้ถวายนมัสการและนั่งลงในที่อัน ในพรหมโลกชั้นสุทธาวาส ได้มอง เหมาะสมแก่ฐานะแล้ว จึงทูลเล่า เห็นว่าพระกุมารกัสสปะมีความวิริยะ เรื่องให้ทรงได้รับฟังตั้งแต่ต้นจนจบ อุตสาหะในการน่าวเพ็ญเพียร แต่ไม่ พระผู้มีพระภาคตรัสอธิบาย สามารถบรรลุมรรคผลแต่อย่างใด ถึงความหมายที่แท้จริงของปัญหาทั้ง เลย จึงคิดจะลงไปเยี่ยมและน่า ปริศนาธรรมไปถวายเป็นธรรม- น ส* บอนนวา “ดูก่อนภิกษุคาว่าจอมปลวก บรรณาการ เมื่อได้เวลามัชฌิมยาม นั้นหมายถึงร่างกาย เพราะว่าจอม จึงลงจากพรหมโลกมาเนรมิตป่า ปลวกเกิดจากตัวปลวกนำเอาดินมา อันธวันให้สว่างไสวดุจเวลากลางวัน ผสมกับยางเหนียวๆ คือน้ำลายของ แล้วเข้าไปหาพระกุมารกัสสปะ มันก่อเป็นจอมปลวกขึ้น ส่วนร่าง พร้อมทั้งกล่าวถึงปริศนาธรรม ๑ ข้อ กายนี้ เกิดขึ้นเพราะมีพ่อแม่เป็น เพื่อให้พระกุมารกัสสปะน่าไปทูล แดนเกิด จอมปลวกมีพจนรอบ มี ถามต่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ตัวปลวกและสัตว์ต่างๆ อาศัยอยู่ “ดูก่อนภิกษุ ข้าพเจ้ายังไม่ เห็นบุคคลใดในมนุษยโลก เทวโลก พรหมโลก และมารโลก ทั้งผู้ที่เป็น สมณะหรือพราหมณ์จะมีปัญญา ร่างกายมีจุพจุน คนมีทวาร ๙ มีรู จุมขนอยู่ทั่วตัว และเป็นที่อาศัยอยู่ ของหมู่หนอนและเชื้อโรคต่าง ๆ จอมปลวกต้องแตกสลายพังไปใน สามารถแก้ไขปัญหาเหล่านี้ได้ นอก ที่สุด ร่างกายนี้ก็จะแดกกระจัด จากพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า กระจายไปเป็นธรรมดาเหมือนกัน และพระอรหันตสาวก ขอท่านจง กลางคืนเป็นวัน หมายถึง น่าปริศนาทั้ง ข้อ อันได้แก่ วิตก คือการนึก วิจารณ์ คือการ จอมปลวก, กลางคืนเป็นควัน ใคร่คาญเรื่องการงานในเวลากลาง กลางวันเป็นเปลว® พราหมณ์ สุเมธผู้เป็นศิษย์® จอบ เครื่องจุด ลูกสลัก® อึ่งอ่าง® ทางสองแพร่ง กระบอกกรองน้ำ@ เต่า เชียง คืน บุคคลทั้งหลายย่อมนึกคิด ใคร่ครวญถึงงานที่ตนได้กระทำมา ในเวลากลางวันว่าจะดีหรือร้าย อย่างไร และนักใคร่ครวญต่อไปอีก ตุลาคม ๒๕๓๘ 0 กัลยาณมิตร ชีวิตในใลกนี้ มีแต่ความสันสนวุ่นวาย ไม่รู้จน ไม่มีใครจะกำหนดรู้ ความเป็นไผ่ของชีวิตได้ ทุกคนด้วนต้องต่อยให้ ชีวิตดำเนินไผ่ตามบุญ ตามกรรม