ประเพณีประจำปีของพวกพราหมณ์ : หน้า 112/132

Whiyama ประเพณีประจำปีของพวกพราหมณ์ ว่า พรุ่งนี้เราจะทำอะไร จะแสวง การลอยความชั่วละความชั่ว เป็น หาสิ่งที่เราต้องการนั้นได้ที่ไหน การ ตรึกตรองสอบสวนทบทวนไปมาอยู่ ที่นิยมกระทำการอาบน้ำ เรียกว่า ในใจอย่างนี้ ก็มีอาการดังควันไฟที่ คุกรุ่นอยู่ ลอยบาป ส่วนพราหมณ์ที่หมายถึงพระ กลางวันเป็นเปลว หมายถึง สัมมาสัมพุทธเจ้านั้น พระองค์ทรง การประกอบการงานตามที่นึกคิด บาเพ็ญบารมีมาจนสามารถลอยบาป ใคร่ครวญไว้ในเวลากลางคืนนั้น และล้างบาปธรรมทั้ง ๙ คือราคะ ซึ่งการกระทำางานในเวลากลางวัน คือความกำหนัด โทสะคือการคิด ต้องร้อนรนกระวนกระวายรีบขวน ประทุษร้าย โมหะคือความหลง ขวายกระทำให้ทันกับเวลา กระทำก มานะคือความถือตัว สักกายทัฏฐ ให้เหมาะสมแก่ฐานะและหน้าที่ คือความถือมั่นในร่างกาย วิจิกิจฉา ร่างกายหาได้อยู่เย็นเป็นสุขเหมือน คือความลังเลสงสัย สีลัพพคปรา เวลากลางคืนไม่ ท่านจึงเปรียบ มาส คือการยึดถือเรื่องศีลและพรต เหมือนกับไฟลุกโพลงเป็นเปลวฉะนั้น ได้โดยสิ้นเชิง พราหมณ์ หมายถึง พระสัม มาสัมพุทธเจ้า และคำว่า พราหมณ์ แปลว่าลอยเสีย หรือละเลีย คือ คำว่า สุเมธ หมายถึง พระ ภิกษุผู้เป็นเสยะ (ผู้ศึกษา) คือท่าน ผู้มีปัญญาดี ยังศึกษาในไตรสิกขา กัลยาณมิตร ๑๐๖ 'ตุลาคม ๒๕๓๘ ส ตลอดไปถึงเสขบุคคล ๔ จำพวก ค่าว่า จอบ ได้แก่ ปัญญาที่ เป็นเครื่องขุดความโง่ทิ้งเสีย ความ โง่อยู่ลีกเท่าใด ชุดตามลงไปเท่านั้น จนตัดรากเหง้าของความโง่เสียได้ การขุด หมายถึง ความเพียร ได้แก่ ความเพียรในการเจริญสดี- ปัฏฐาน 5 คือ การพิจารณากาย เวทนา จิต ธรรม เป็นอารมณ์ให้ เห็นว่าไม่ไช่สิ่งจริงจังอะไร เพื่อให้ บรรลุมรรคผลนิพพานภายใน 5 วัน เป็นอย่างต่ำ นับแต่วันเริ่มปฏิบัติ ลูกสลัก ได้แก่ อวิชชา เป็น เครื่องกั้นวิชชาเหมือนลูกสลักสำหรับ ใส่ประตูป้านหรือประตูเมือง เมื่อ ลงลูกสลักแล้ว ย่อมกันคนข้างใน ไม่ให้ออก กันคนข้างนอกไม่ให้เข้า ฉันใด บุคคลเมื่อลงลูกสลัก คือ