ศิลปาชีพและการอนุรักษ์ : หน้า 47/132

ศิลปาชีพ...อัญมณีชีวิตของแผ่นดิน ต่อจากหน้า ๓๗ เหงื่อแรงงาน เอาหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน เพื่อผลิตพืชพันธุ์ สัญญาหาวเลี้ยงประชาชนพลเมืองเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ ลิบทอดมรดกทางศิลปวัฒนธรรมให้คงอยู่คู่แผ่นดินอีกด้วย เป็นชีวิตที่ดูเหมือนยากไร้แต่ไม่ได้ไร้คุณค่าเลย เป็นชีวิต ที่สร้างคุณค่าให้แผ่นดินถิ่นอาศัย พระองค์มีพระราช ดำริว่า ได้ส่งเสริมให้ราษฎรสร้างสรรค์งานศิลปหัตถฯ กรรมในยามว่างจากการท่านา ไร่ ให้ดีขึ้น เป็นที่นิยมใช้กันแพร่หลาย ส่วนสมเด็จพระนาง เจ้าฯ พระบรมราชินีนาถก็ทรงเป็นผู้นำ และทรงเป็นแบบ อย่างในการนำผ้าไหมมัดหมี่ที่ราษฎรนำมาทูลเกล้าฯถวาย และที่ทรงซื้อเองมาหัดเป็นฉลองพระองค์ ทรงใช้ในงาน พระราชพิธีที่สำคัญอยู่เสมอ สร้างความปลาบปลื้มให้แก่ ราษฎรที่น่ามาทูลเกล้าฯถวายยิ่งนัก เป็นแรงบันดาลใจให้ พวกเขาลักทอผ้าไหมให้สวยงามประณีตยิ่งขึ้น ปัจจุบัน ผ้าไหมไทยมัดหมี่เป็นที่นิยมใช้อย่างแพร่หลายยิ่งในหมู่คน ไทยและชาวต่างประเทศ ในเวลาต่อมา สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินี นาถ ก็ได้ทรงพบเห็นความทุกข์ยากของราษฎรในท้องถิ่น ทุรกันดารทั่วประเทศ ขณะเดียวกันก็ได้ทอดพระเนตร เห็นงานศิลปหัตถกรรมของชาวบ้านทุกภูมิภาค ซึ่งมีเอก ลักษณ์และความสวยงาม มีรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป ตามประเพณีวัฒนธรรม และวัตถุดิบที่มีอยู่ในแต่ละท้อง ถิ่น อาทิ ภาคใต้นิยมจักสานย่านลิเภา ทำเครื่องถมเงิน ถมทอง ส่วนภาคเหนือก็นิยมนำโลหะเงินมาทำเป็นเครื่อง ประดับ โดยเฉพาะชาวไทยภูเขาเผ่าต่างๆ มีความเชี่ยว ชาญในการทำเครื่องประดับที่ท่าด้วยเงินเป็นอย่างมาก แต่มรดกทางศิลปวัฒนธรรมในเชิงหัตถกรรมกำร ลังจะเสื่อมสูญ สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ จึงทรงหาแนวทางเพื่ออนุรักษ์งานศิลปหัตถกรรมพื้นบ้าน เหล่านี้ให้คงอยู่และลิบทอดไปยังรุ่นลูกหลานไทย พร้อม ทั้งหาวิธีการที่จะส่งเสริมงานฝีมือเหล่านี้ให้สูงค่าโดดเด่น ในระดับนานาชาติยิ่งขึ้น เพื่อยกระดับความเป็นอยู่ของ ราษฎรผู้ยากไร้ให้ดีขึ้น โดยการจัดตั้ง มูลนิธิส่งเสริมศีล ปาชีพ ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ขึ้นเมื่อวันที่ ๒๐ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๕๙" มีวัตถุประสงค์ที่ สําคัญ ๒ ประการ คือ ธ.เพื่อให้ชาวนาชาวไร่มีรายได้เพิ่มเติม โดยไม่ต้อง นอกจากจะทำให้ หวั่นไหวต่ออุปสรรคและภัยธรรมชาติ ซึ่งเป็นการช่วย พวกเขามีรายได้สม่ำเสมอแล้ว ยังเป็นการปลูกฝังความ ยกระดับคุณภาพของชีวิตให้ดีขึ้น รักในวัฒนธรรมท้องถิ่นของตนเอง ให้มีความภูมิใจที่จะ ๒.เพื่ออนุรักษ์และลิบทอดศิลปหัตถกรรมไทยไว้ให้ จึงทรงเริ่มชักชวนให้ชาวอีสานทอผ้าไหมมัดหมี่นับแต่วัน นั้นเป็นต้นมา โดยพระราชทานคำแนะนำต่างๆ ทั้งใน นับถึงกาลปัจจุบัน พ.ศ.๒๕๔๐ นี้ ชาวนาชาวไร่ จำนวนมากมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ขณะเดียวกันชาวโลกก็ ได้ลิบทอดศิลปวัฒนธรรมไทยให้คงอยู่ตลอดไป พระองค์ คงอยู่คู่แผ่นดินตลอดไป เรื่องลิสันและลวดลายจนชาวบ้านค่อยๆ พัฒนาคุณภาพ ได้รู้ซึ้งว่า ชาวนาไทยนั้นมีฝีมือทางงานดึลปะอย่างลึกซึ้ง กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๔๐