การวิ่งและการแต่งกลอน : หน้า 92/132

ซากดวงใช้สุกที่รักแม่มากที่สุดในไต โ! ภูมิใจกันมากเช่นกันค่ะ คำขวัญว่า “ห” ฝึก& Afin}. On01’01- แ.. ^.11 [อง- อกย. &yin}ก เยแกใ” เวลาเรา วิ่งแล้วท่องพร้อมกันดังๆ เท่าที่เราจะมีเสียงพอ รู้สึกว่า มี พลังมากค่ะ ความเป็นทีมทำให้รู้สึกว่ามีพลัง มีกำลังใจใน การวิ่งด้วยค่ะ ถ้านั้นวิ่งคนเดียว อาจจะไม่ครบรอบก็ได้ ค่ะ คงเดิน ๆ วิ่งๆ มากกว่า ช่วงแรกที่มีการวิ่งตอนเช้า นั่นไม่ชอบเลยค่ะ เพราะว่าเหนื่อยมาก รู้สึกทรมานร่าง กายจริงๆ ทีนี้เคยได้ยินมาว่า ถ้าเราวิ่งบ่อยๆ จะทำให้ การวิ่งของเราดีขึ้น นุ่นก็ตั้งใจไว้ว่าจะต้องนึกวิ่งจนกว่าจะ ดีเท่าคนอื่น วิ่งได้หลายๆ รอบเหมือนพี่ๆ เขา จึงนึกวิ่ง ตอนเย็นทุกวัน ประมาณครึ่งชม. ได้ค่ะ นึกทุกวัน ปรับ จังหวะวิ่งให้สม่ำเสมอ จนกระทั่งวิ่งแล้วไม่เหนื่อยได้ เหมือนคนอื่นก็หยุดซ่อมค่ะ เวลาวิ่งแล้วเหนื่อยน่นขอบ ทองคำขวัญ “เราลูกแก้วไม่ใช่ลูกแห้ว เราลูกพ่อ ไม่ใช่ ลูกท้อ สู้! สู้!" ทำให้มีกำลังใจนึกวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ อ้อ! ตอนนี้บางวันเราต้องวิ่งไปล่งโคลงสี่สุภาพหรือ กัลยาณมิตร ม ไม่ก็กลอนแปดที่เราแต่งถวายพระเดชพระคุณหลวงพ่อทุกวัน ฝากไว้กับพี่ที่เป็นอุปัฏฐาก ให้พี่เขาช่วยนำไปถวายแทน นะค่ะ แล้วพระเดชพระคุณหลวงพ่อก็ได้เมตตาตอบโคลง หรือกลอนมาด้วยค่ะ เราช่วยๆ กันแต่ง คนละบทสองบท แต่บางคนก็เยอะกว่านั้น ที่ปีกับพี่เมย์ (โสรัจจะ) แต่งกัน ได้เก่งมากค่ะ คนอื่นก็ล้วนแต่เป็นนักกวีนักกลอนกันทั้งนั้น ขั้นเชิงในการแต่งล้วนแต่แพรวพราวกันหมดมีนุ่นที่พึ่งนึกหัด เพราะไม่ค่อยถนัดเรื่องนี้นะค่ะ ก็พยายามแต่งลงไปเกือบ จะทุกวัน มีพี่เต้ยคอยช่วยด้วยค่ะ แม่ลองอ่านดูนะคะ ลูกขอหยุดนิ่งทิ้ง ทกสิ่ง หวัง เพื่อพบสุขจริง หวัง ที่พึ่งยอดยิ่ง หวัง พระผุดผ่องแผ้ว 1 แก่นแก้ว ธรรมกาย พร่างแพร้วในกลางฯ ดังใจ พระเดชพระคุณหลวงพ่อเขียนตอบมาว่า ทิ้งทุกสั่งหยุดได้ พบสุขในทันใด สิงหาคม ๒๕๔๐ แตนน